เจตนาในการแต่งงาน

ฉันที่ไม่ได้นอนทั้งคืนตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้าและหมดแรงพิงหัวที่หัวเตียงด้วยอาการอ่อนแรงและไม่สบาย ฉันรู้ว่าช่วงเวลานี้ควรจะเป็นเวลาที่ต้องกินยาแล้ว อีกไม่นานพี่เจินก็คงจะมาปรากฏตัว เพราะฉันจำเป็นต้อง ‘กินยา' ตรงเวลา

เมื่อพี่เจินเปิดประตูเข้ามา เธอชะงักเล็กน้อยก่อนที่จะยิ้มอย่างอบอุ่น “คุณนาย วันนี้ดูดีขึ้นนะ! ดูมีชีวิตชีวา ฉันค่อนข้างแปลกใจเลย!”

ฉันฝืนยิ้มตอบกลับ แต่ก็ยังคอยสังเกตเธออย่างตั้งใจ

เธอพูดไปพลางเปิดม่านอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับเอาเสื้อคลุมมาให้ฉัน “เปิดหน้าต่างเอาอากาศเข้ามาเปลี่ยนบรรยากาศหน่อยนะ”

ฉันนั่งพิงอยู่ตรงนั้นอย่างอ่อนแรง แกล้งพูดตอบไปว่า “ฉันรู้สึกหิวนิดหน่อย!”

“โอ้ นี่เป็นสัญญาณดีนะ ฉันจะไปเตรียมอาหารเช้าให้เลย! นานแล้วที่ไม่ได้ยินเธอพูดว่าหิว!” เธอยิ้มอย่างร่าเริงแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว “รอแป๊บเดี๋ยวมา!”

เมื่อเธอเดินผ่านข้างเตียง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ลอยมาตามอากาศ ฉันรู้สึกได้ทันทีว่าเธอใช้กลิ่นที่ฉันชอบที่สุด นั่นคือน้ำหอมกลิ่นอ่อนๆ ของชาแนลที่ชื่อว่า ‘Chance'

เหตุผลที่ฉันชอบน้ำหอมนี้เพราะว่าหลงเจิ้นชอบ เขาบอกว่ากลิ่นอ่อนๆ ทำให้คิดถึงความทรงจำดีๆ

ฉันกำหมัดแน่น รู้สึกหายใจไม่สะดวก

นึกถึงข่าวที่เคยเห็นในทีวี เรื่องสามีร่วมมือกับเมียน้อยวางแผนทำร้ายเมียหลวง แต่พอคิดแล้วก็รู้สึกว่ามันเกินจริงไป

ไม่นานประตูก็ถูกเปิดเข้ามา ฉันเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นหลงเจิ้นถือยาเข้ามา

เขาดูห่วงใยและยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน เดินเข้ามาใกล้ฉันพร้อมกับแสงแดดจากหน้าต่าง ดูสดใสและอบอุ่น ไม่รู้ทำไมฉันถึงนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อคืนว่า ‘ยาได้กินแล้วหรือยัง?' ทำให้ใจฉันรู้สึกเหมือนถูกกดทับอย่างแรง

“วันนี้ดูดีขึ้นนะ! พี่เจินบอกว่าเธอรู้สึกหิวแล้ว ?”

เขาวางยาไว้ที่โต๊ะข้างเตียง แล้วจับมือฉัน ความอบอุ่นจากฝ่ามือยังคงคุ้นเคย เขามองฉันด้วยสายตาที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก ถามอย่างอ่อนโยนว่า “อยากกินอะไร สามีจะทำให้! เอาไหม?”

“ไม่หรอก กินไม่กี่คำก็พอ อย่ากังวลเลย!” ฉันพยายามทำให้ตัวเองสงบลง แล้วแกล้งถามด้วยความห่วงใยว่า “เมื่อคืนกลับมาตอนกี่โมง? ฉันไม่รู้เลย งานยุ่งหรือเปล่า?”

“ช่วงนี้เป็นช่วงงานสั่งซื้อ ยุ่งมาก ลูกค้าหลายคนต้องการใบเสนอราคา ฉันกลับมาแล้วพี่เจินบอกว่าเพิ่งป้อนยาให้เธอเสร็จ ฉันก็ถามนิดหน่อย แล้วไปทำงานในห้องหนังสือจนดึก แล้วก็หลับในห้องหนังสือ” เขาพูดแล้วหาวอย่างไม่รู้ตัวเหมือนคนที่ทำงานหนักจนไม่รู้ตัว

เห็นเขาดูเหนื่อย ฉันรู้สึกผิดทันที เขาไม่ได้โกหก พูดความจริง ทุกปีงานสั่งซื้อก็เป็นแบบนี้ มีใบเสนอราคามากมาย เขาทำงานหนักเพื่อครอบครัวนี้ ฉันจะสงสัยสามีของตัวเองได้อย่างไร ?

คงเป็นพี่เจินแน่ๆ

เขาหยิบถ้วยยาแล้วลองชิมดู “ไม่ร้อนแล้ว อุณหภูมิพอดี มาดื่มยาก่อน แล้วค่อยกินอาหารเช้า!”

ฉันแสร้งทำเป็นไม่พอใจแล้วขมวดคิ้ว ใช้เสียงอ่อนหวานที่เคยใช้กับเขาพูดว่า “กินไปก็ไม่เห็นผลอะไรเลย รู้สึกคลื่นไส้ สามีไม่ให้กินได้ไหม?”

“ที่รักเชื่อฟังหน่อยนะ! ยาต้องกินตามเวลา วันนี้เห็นชัดว่าอาการดีขึ้นแล้ว เธอไม่ได้พูดว่าหิวมานานแล้ว ยานี้หมอฉีเพิ่งปรับเมื่อวันก่อน ดูเหมือนจะได้ผล อย่าเพิ่งท้อใจ!” เขาพูดอย่างนิ่งสงบ ไม่มีร่องรอยของการหลอกลวง ยังเป็นสามีที่ดีที่ใส่ใจฉัน

เห็นเขาไม่รู้เรื่องอะไร ฉันตกอยู่ในความลำบาก ยานี้กินเข้าไปแล้วจะหลับ ฉันจะหาโอกาสจับคนร้ายไม่ได้เลย

“ฉันไม่อยากกิน!” พูดเสร็จ ฉันก็ซบในอ้อมแขนเขา คิดหาวิธีที่จะให้เขาออกไปจากห้อง

เขาตบหลังฉันเพื่อปลอบโยน แล้วยื่นถ้วยยามาที่ปากฉัน “เชื่อฟังหน่อย รีบดื่มยา! เราต้องพยายามต่อไป!”

ฉันรู้สึกใจร้อนและรู้ว่าคงหลบหนีไม่ได้แล้ว

“ฉันจะทำเอง!” พูดแล้วฉันรับถ้วยยาอย่างไม่เต็มใจ ใจเต้นไม่หยุด

ฉันมั่นใจว่าเมื่อดื่มยานี้เข้าไป ครึ่งชั่วโมงฉันต้องหลับแน่ๆ

แต่หลงเจิ้นมองฉันด้วยความห่วงใย เต็มไปด้วยความรักเหมือนสามีที่สมบูรณ์แบบ แต่ความดื้อรั้นนี้ทำให้ฉันสงสัย ทำไมถึงต้องให้ฉันดื่มยา?

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงถูกหลอกด้วยสายตาอ่อนโยนของเขา แต่ตอนนี้ฉันเหมือนเห็นมีดคมซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มของเขา

และมีดนั้นกำลังเข้ามาใกล้ฉัน ไม่ใช่ความรัก แต่เป็นการบังคับให้ฉันทำตาม

ฉันรู้สึกเร่งรีบ แต่พูดอะไรไม่ได้ อยากจะโกรธก็กลัวจะทำให้เขารู้ตัว ฉันจึงต้องหยิบถ้วยยาขึ้นมา ...