เจตนาในการแต่งงาน

ฉันชื่อหลูตันหนี ปีนี้อายุสามสิบปี ในกลุ่มเพื่อนรุ่นเดียวกัน ฉันเป็นที่อิจฉาของหลายคน ไม่เพียงแต่ได้อยู่ในบ้านเดี่ยวในเขตหรูของเมืองชิงเฉิง สามีที่ยังหนุ่มและหล่อแถมใจดี รักฉันเหมือนครั้งแรกที่เจอกัน เป็นที่รักและชื่นชมของทุกคน เขาชื่อเติ้งเจียเจ๋อ เดิมทีเป็นสไตลิสต์ที่มีชื่อเสียง

ในขณะที่ฉันเคยบริหารบริษัทเครื่องมือแพทย์ที่มีรายได้สูง หลังแต่งงาน ฉันมีลูกที่น่ารักและสวยถึงสามคน ต้องทำงานและดูแลลูกด้วย สามีสงสารฉันจึงลาออกมาช่วยบริหารบริษัท บริษัทเจริญรุ่งเรืองภายใต้การดูแลของเขา ส่วนฉันก็กลายเป็นแม่บ้านเต็มเวลา สนุกกับชีวิต ดูแลสามีและลูกๆ กลายเป็นผู้ชนะในสายตาคนนอก

แต่ฉันพบว่าสุขภาพของฉันแย่ลงทุกวัน ผมร่วงไม่หยุด ง่วงนอนมากขึ้น ร่างกายผอมลง ความจำเสื่อม อารมณ์หดหู่และเบื่อหน่าย สามีบอกว่าฉันเป็นโรคความเครียดทางจิตใจ

พยายามหาหมอที่มีชื่อเสียงให้ฉันและสั่งยาสมุนไพรจีนให้พี่สาวแม่บ้านต้มให้ฉันดื่มในเวลาที่กำหนด

ฉันไม่เคยคิดเลยว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้นที่เกือบทำให้ฉันตกอยู่ในอันตราย

ในวันนั้น ฉันตื่นขึ้นเพราะความเจ็บปวดที่หัว เผลอทำยาที่พี่สาวแม่บ้านเจินเตรียมไว้ให้หกลงพื้น เจ้าแมวตัวนั้นที่ชอบเลียยามว่าง กินยาหมดไปแล้วเมื่อฉันยังพยายามต่อสู้กับความง่วง

เมื่อฉันรู้สึกตัว มันก็กระโดดขึ้นไปบนขอบหน้าต่าง เลียอุ้งเท้าตัวเองอย่างสบายใจ

ตอนที่พี่สาวแม่บ้านมาเก็บชาม ฉันไม่ได้บอกอะไรเพราะไม่อยากให้เธอต้มยาใหม่อีก บอกตามตรง

ฉันเบื่อยานี้แล้ว ไม่มีประโยชน์เลย ถ้าไม่ใช่เพราะสามีที่พยายามหามาให้และดูแลฉันอย่างดี ฉันคงทิ้งไปนานแล้ว

ตั้งแต่ฉันป่วย งานบ้านทั้งหมดก็ตกอยู่ที่พี่สาวแม่บ้านเจิน เธอยุ่งจนไม่มีเวลาพักเลย บางครั้งฉันก็รู้สึกเสียใจจริงๆ

หลังจากที่เธอคุยกับฉันไม่กี่ประโยค เธอก็รีบถือชามเปล่าออกไปทำงานต่อ

ฉันหันไปมองที่ปลอกหมอนเห็นผมดำที่หลุดร่วงอยู่ มันดูน่าตกใจ ฉันถอนหายใจ เก็บผมที่ร่วงออกมา ม้วนเป็นก้อนแล้วใส่กระเป๋าเสื้อบ้านของฉัน

ทันใดนั้นเสียง “กึก” ดังขึ้นข้างหลัง ทำให้ฉันตกใจ!

ฉันจับหน้าอกตัวเองอยู่พักนึงก่อนจะพลิกตัวไปอีกฝั่งของเตียง

พบว่าแมวที่เดิมทีนั่งชมวิวบนขอบหน้าต่างตกลงมานอนแผ่หลาไม่ขยับและไม่มีเสียงอะไร

ความรู้สึกไม่ดีแปลกๆ ก็เกิดขึ้นในใจ

“瑞娃!” ฉันเรียก

แต่ไม่มีการตอบสนอง ฉันรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว นี่มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เขาว่ากันว่าแมวมีชีวิตยืนยาว และมีความสามารถในการทรงตัวที่ดีมาก

ทำไมมันถึงตกลงมาจากขอบหน้าต่างและเป็นแบบนี้ได้? มัน…ตายแล้วเหรอ? ใจฉันเต้นระทึก ฉันยื่นมือไปดูใกล้ๆ พบว่ามันยังหายใจหนักๆ ไม่เหมือนตาย

แต่เหมือนหลับอยู่!

แต่การหลับนี้… ทันใดนั้นความคิดที่น่ากลัวก็แวบเข้ามาในหัว! ฉันกระโดดลงจากเตียงทันที อุ้ม瑞娃ขึ้นมา มันอ่อนแรงและหลับสนิทไม่มีการป้องกันอะไรเลย

ฉันนึกถึงตัวเอง ไม่ใช่ว่าฉันก็นอนหลับแบบนี้ทุกวันหรือ? หรือว่า…

ความคิดนี้ทำให้ฉันหนาวสั่นเหมือนตกลงไปในน้ำแข็ง ไม่กล้าคิดต่อ! ยังไม่ทันได้คิดต่อ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังมาจากนอกห้อง คงเป็นเติ้งเจียเจ๋อกลับมา…

ฉันรีบอุ้ม瑞娃กลับขึ้นเตียง ดึงผ้าห่มปิด瑞娃ที่อยู่ในสภาพแปลกๆ ปรับลมหายใจทำเป็นหลับ

ในขณะเดียวกัน มือจับประตูดังแกร๊กหนึ่งครั้ง ใจฉันเต้นรัวเหมือนกลอง จนรู้สึกได้ว่ามีสายตาจ้องมองมาที่หลัง มันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกทรมาน มือใต้ผ้าห่มสั่นไม่หยุด

แต่เสียงฝีเท้าที่คาดว่าจะเข้ามาไม่ได้เดินเข้ามา แต่ถอยออกไป ทันใดนั้นฉันได้ยินเติ้งเจียเจ๋อถามว่า “กินยาแล้วหรือยัง?” คำพูดต่อไปถูกปิดกั้นไว้หลังประตู ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร

วินาทีถัดมา ฉันลืมตา ความกลัวที่ไม่เคยมีมาก่อนเข้ามาครอบงำจิตใจ ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน หรืออยู่ในฝันร้ายหรือเปล่า? ภาพที่เห็นทำให้ฉันคิดถึงชามยา

瑞娃ที่เลี้ยงมาหลายปีไม่เคยเป็นแบบนี้ ต่างไปก็แค่มันเพิ่งกินยาของฉันไป

ความคิดนี้ทำให้ฉันรู้สึกกลัวจนรู้สึกหนาวสั่น

หรือว่าจริงๆ แล้วมีคนต้องการทำร้ายฉัน?