หลังจากที่เธอไปต่างประเทศ พี่ชายของเพื่อนบ้านของเธอเสียใจมากจนเป็นบ้า

ได้ยินคำพูดของฉินเหยียน พ่อแม่ก็รู้สึกประหลาดใจมาก

พวกเขารู้ว่าลูกสาวของพวกเขาชอบลู่จือเหยียนที่อายุมากกว่าเธอสามปีจากบ้านข้างๆ เหมือนพี่ชายที่น่าชื่นชมจากบ้านข้างๆ ตอนนี้เธอสอบเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยเดียวกันได้ยากแล้ว ทำไมจู่ๆ เธอถึงเปลี่ยนใจอยากจะย้ายไปอังกฤษกับพวกเขา?

แม่มองดูฉินเหยียนด้วยดวงตาที่แดงก่ำและถามอย่างระมัดระวังว่า "เหยียนเหยียน เกิดอะไรขึ้นหรือ? จือเหยียนแกล้งลูกหรือเปล่า ?"

ฉินเหยียนนึกถึงคำพูดที่ได้ยินมาก่อนหน้านี้ หัวใจรู้สึกแปลบปลาบ เธอส่ายหัวและพูดว่า "แม่ เขาไม่ได้ชอบหนู เขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว"

พ่อแม่สบตากันและถอนหายใจโดยไม่พูดอะไรอีก "งั้นลูกกลับไปเก็บของให้เรียบร้อยเถอะ และไปพบเพื่อนที่นี่เพื่อกล่าวลา เหลือเวลาอีกหนึ่งเดือน"

พ่อของเธอตบไหล่ฉินเหยียนด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

ฉินเหยียนพยักหน้าตอบรับ แต่เสียงเคาะประตูดังขึ้นนอกประตูใหญ่

แม่เปิดประตูและพบว่าลู่จือเหยียนยืนอยู่ข้างนอก เขาพูดอย่างมีมารยาทว่า "คุณป้า ผมมีเรื่องจะคุยกับเหยียนเหยียน ขอให้เธอออกมาหน่อยได้ไหมครับ ?"

ฉินเหยียนไม่คิดว่าการที่เธอไม่ได้รับโทรศัพท์หรือข้อความจะทำให้ลู่จือเหยียนมาหาเธอได้

แม่หันไปถามเธอ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ออกมา

ลู่จือเหยียนมองดูดวงตาที่แดงก่ำของเธอ เขามองเธอครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ แสดงสีหน้าเข้าใจและอับจน

คำพูดที่เขาได้ยินทำให้เขาแสดงออกถึงความอับจนและความยุ่งยาก "แย่จริงๆ เธอได้ยินหมดแล้ว" ฉินเหยียนรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว

ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา เธอเงยหน้ามองเขาอย่างงงงวยแล้วถามว่า "เธอมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ทำไมถึงทำให้ฉันมีความหวังล่ะ?"

ลู่จือเหยียนลูบหัวเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เธอไม่ได้ยินทั้งหมดแล้วใช่ไหม? เธอหน้าตาเหมือนเธอคนนั้นมาก"

"จริงๆ ฉันตั้งใจจะปิดบังเธอไว้ตลอด แต่ปีนี้เธอเป็นเด็กดีและเชื่อฟัง ฉันก็ชอบเธอมากเหมือนกัน"

น้ำตาฉินเหยียนไหลออกมาไม่หยุด "ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ทิ้งเธอ" ลู่จือเหยียนค่อยๆ เช็ดน้ำตาเธอ "เรายังคงอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม"

"แต่เธอต้องยอมทนหน่อย สำหรับคนอื่น เธอเป็นแค่น้องสาวข้างบ้านของฉัน"

ดวงตาสีดำของลู่จือเหยียนยังคงอ่อนโยน

ฉินเหยียนมองผ่านดวงตานั้น เห็นตัวเองที่ทุเรศและน่าสงสาร เธอรู้สึกงงงวยและถามช้าๆ ทีละคำว่า "ลู่จือเหยียน เธอให้ฉันเป็นคนที่สามเหรอ ?"

ลู่จือเหยียนไม่ได้ปฏิเสธ ฉินเหยียนรู้สึกเย็นไปทั้งตัว มองเขาด้วยความไม่เชื่อ เธอที่เคยเชื่อฟังและสุภาพต่อหน้าลู่จือเหยียน ครั้งแรกที่เธอปฏิเสธคำพูดของเขา

แม้ดวงตายังแดง น้ำเสียงสั่นเครือ แต่เธอก็ยังคงแน่วแน่ ช้าและหนักแน่น "ฉันไม่เอา"

"ลู่จือเหยียน เราเลิกกันเถอะ หลังจากนี้เธอเป็นแค่พี่ชายเพื่อนบ้านของฉัน"

ลู่จือเหยียนไม่คิดว่าฉินเหยียนจะกล้าปฏิเสธคำพูดของเขา ความโกรธในใจเขาเพิ่มขึ้น เขาหัวเราะอย่างโกรธและปล่อยเธอ ถอยหลังหนึ่งก้าว มองเธอขึ้นลงด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เหยียนเหยียน เธออย่าเสียใจทีหลังนะ"

"เพราะรูปร่างอวบของเธอ นอกจากฉันแล้วใครจะชอบเธอ"

"ถ้าเธออยากกลับมาขอคืนดีก็ไม่ง่ายขนาดนั้น"

ลู่จือเหยียนเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับ

ฉินเหยียนก้มหน้าหยิกแขนตัวเองแรงๆ สามปีในโรงเรียนมัธยม เธอตกอยู่ในความวิตกกังวล กินมากเกินไป จนน้ำหนักเพิ่มขึ้นหกสิบกิโล ตอนนี้เธอหนักเจ็ดสิบห้ากิโล

เธออ้วน แต่ไม่ใช่เหตุผลที่ลู่จือเหยียนจะโจมตีเธอ ฉินเหยียนหันกลับเข้าบ้าน กลับไปที่ห้องของเธอ เริ่มจัดของที่ลู่จือเหยียนให้

ของเหล่านั้นที่เธอใช้เวลาทั้งคืนเรียนหนักเพื่อเข้าใกล้เขา มีโน้ตและจุดสอบที่ลู่จือเหยียนจัดเตรียมให้เธออย่างละเอียด

หนึ่งร้อยวันก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ลู่จือเหยียนให้เธอหนึ่งร้อยนกกระดาษที่เป็นสัญลักษณ์ของความหวังและกำลังใจ ให้เธอเปิดหนึ่งตัวทุกวัน

บนทุกนกกระดาษมีข้อความให้กำลังใจที่ลู่จือเหยียนเขียนไว้

เมื่อเธอมองดูสิ่งเหล่านี้ ฉินเหยียนอดไม่ได้ที่จะน้ำตาไหลอีกครั้ง นึกถึงอดีต

เมื่ออายุเจ็ดขวบ ครอบครัวของลู่จือเหยียนย้ายมาอยู่ข้างๆ กลายเป็นเด็กดีในสายตาของพ่อแม่ เธอมีผลการเรียนดี หน้าตาดี สุภาพมีมารยาท

เขาช่วยเธอจากการตกน้ำ ตั้งแต่นั้นเธอก็แอบชอบเขาจนถึงอายุสิบเจ็ด เธอไม่สามารถเชื่อมโยงเด็กหนุ่มที่เคยช่วยเธออย่างเต็มที่กับลู่จือเหยียนที่เย็นชาและร้ายกาจในปัจจุบันได้เลย

ฉินเหยียนเก็บนกกระดาษและโน้ตสอบ รวมถึงของขวัญเล็กๆ ที่ลู่จือเหยียนให้เธอใส่ลงในกล่อง

เมื่อถึงวันเดินทาง เธอจะคืนสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดไปให้เขา