เมียลับมหาเศรษฐี

หลังจากตั้งสติอยู่ภายในห้องน้ำนานเกือบครึ่งชั่วโมง มาลีก็ตัดสินใจก้าวออกมา เผชิญหน้ากับความจริงที่ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้

เงิน...

หล่อนบอกตัวเองว่าเงินคือเป้าหมายของตัวเอง ดังนั้นเมื่อรับเงินมาแล้วก็ต้องทำงานให้เสร็จ ให้เรียบร้อย เผื่อให้คุ้มค่ากับเงินที่ลูกค้าจ่ายมา

แม้งานที่กำลังจะทำ มันจะคือการขายศักดิ์ศรีของความเป็นผู้หญิงก็ตาม

มือเล็กดันบานประตูห้องน้ำให้ปิดลงเบาๆ หัวใจเต้นไม่เป็นระส่ำ เมื่อต้องก้าวเดินมาหยุดตรงหน้าเตียงกว้าง ที่มีลูกค้าหนุ่มสุดหล่อนอนเอกขเนกรออยู่บนนั้น

สายตาคมเข้มของผู้ชายที่ชื่อภูมิระพีจ้องมองหล่อน มองเนื้อตัวอวบอัดที่ตอนนี้มีเพียงแค่ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดพันเอาไว้รอบกายอย่างพิจารณา

หล่อนไม่อาจจะปกปิดสีแดงระเรื่อบนแก้มนวลของตัวเองเอาไว้ได้ กลีบปากนุ่มสั่นระริก ดวงตากลมโตพยายามซ่อนความอดสูเอาไว้สุดกำลัง

“คุณ... ภูมิพร้อมให้หนูบริการหรือยังคะ”

พยายามพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่เสียงกลับทั้งแผ่วเบาทั้งสั่นเทา จนผู้ชายผู้มีใบหน้าราวกับเทพเจ้าปั้นแต่งถึงกับถอนใจออกมา

“เธอยังเปลี่ยนใจทันนะ มาลี”

“เอ่อ... หนูไม่เปลี่ยนใจหรอกค่ะ หนูจะให้บริการคุณให้ดีที่สุดค่ะ”

“ทั้งๆ ที่เธออายจนหน้าแดงไปหมดแล้วอย่างนั้นน่ะหรือ”

“หนู...”

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่เสียดายเงินสามหมื่นหรอก เธอไม่ต้องคืน”

เขาทำท่าจะพลิกตัวลงจากเตียง แต่มาลีรีบแย้งเอาไว้เสียก่อน

“หนูไม่อายค่ะ... หนูทำได้...”

เพราะกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ หล่อนจึงตัดสินใจสลัดผ้าขนหนูออกจากกายสาว ยอมเปลือยเปล่าต่อสายตาคมกริบของภูมิระพี ราวกับผู้หญิงไร้ยางอาย

แต่หล่อนไม่มีทางเลือก...

หล่อนอายมาก แต่ก็พยายามที่จะตั้งสติเอาไว้ และก้าวข้ามความอดสูทั้งหมด

“หนู... จะทำให้คุณภูมิมีความสุขค่ะ”

หล่อนเห็นเขานั่งงันไป และสายตาของเขาก็จ้องมองร่างกายของหล่อนคล้ายกับกำลังตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น

ความถูกใจสะท้อนออกมาจากแววตาคมเข้มของภูมิระพี

หล่อนมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน...

สายตาของเขาสำรวจไปทั่วทั้งเรือนกายสาว มองทุกสัดส่วนคล้ายกับลืมตัวอยู่นานเลยทีเดียว ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้น

“เธอสวยมาก...”

น้ำเสียงของเขาแปร่งพร่าแปลกหู

“หนู... ดีใจที่คุณภูมิชอบค่ะ”

หล่อนกัดฟันตอบออกไป ขณะข่มความอับอายก้าวขึ้นไปบนเตียงอย่างเชื่องช้า

ภูมิระพีรู้สึกเหมือนกับตัวเองกำลังถูกสะกดด้วยเสน่ห์นางของเด็กสาวตรงหน้า เขาขยับตัวไม่ได้ ร่างกายเหมือนถูกตรึงเอาไว้ด้วยความเย้ายวนอวบอิ่มของมาลี

ความเป็นชายแข็งชัน ขานรับกับความงดงามอวบเต็มไม้เต็มมือของสตรีตรงหน้า

ความต้องการทางเพศที่รุนแรงกำลังพยายามควบคุมสติของเขา

ยิ่งยามที่หล่อนค่อยๆ คลานเข้ามาหา หน้าอกอวบอัดห้อยและแกว่งไปมาตามการเคลื่อนไหว เขาก็ยิ่งรู้สึกร้อนรุ่มที่กึ่งกลางลำตัวจนแทบจะระเบิด

“เธอจะทำอะไรมาลี...”

หล่อนคลานมาหยุดคุกเข่าใกล้ๆ กับร่างหนาที่กำลังนั่งพิงหัวเตียง

“หนู... กำลังจะทำให้คุณภูมิมีความสุขที่สุดยังไงล่ะคะ”

มือเล็กคว้าไปที่เข็มขัด พยายามปลดมันออก แต่เพราะประสบการณ์ไม่มีเลย ทำให้ทุกอย่างดูติดขัดไปหมด

“ฉันทำเอง”

เขาปัดมือเล็กที่พยายามดึงเข็มขัดออกห่าง จากนั้นก็เป็นฝ่ายปลดเข็มขัดด้วยตัวเอง พร้อมกับปลดตะขอกางเกงรอ

น้ำลายในลำคอของมาลีเหนียวหนึบเป็นยาง เมื่อสายตาปะทะเข้ากับความนูนเป็นรูปรอยของเครื่องเพศของภูมิระพีที่อยู่ภายในซิปกางเกง

หล่อนตั้งสติ บอกตัวเองว่าอย่าตื่นกลัว ยื่นมือไปรูดซิปกางเกงลงช้าๆ จนในที่สุดซิปกางเกงก็ถูกรูดลงจนสุด

โอ้...

หล่อนทำได้แค่อุทานดังๆ ในลำคอเท่านั้น เมื่อซิปกางเกงแยกออกจากกัน และได้เห็นหัวหยักที่โผล่พ้นขอบบ็อกเซอร์สีดำตัวจิ้วออกมา

หน้าของหล่อนร้อนผ่าว สองแก้มแดงก่ำ ร่างกายร้อนวูบวาบ คล้ายกับกำลังจับไข้สูง

เหงื่อเม็ดเล็กๆ กำลังผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก ฝ่ามือ และตามผิวสาวขาวเนียน

ทำไม...

ทำไมหล่อนถึงได้รู้สึกแบบนี้นะ

ร้อนไปหมดทั้งตัว

หัวใจก็เต้นแรงมาก

และตรงนั้น...

ตรงเป้ากางเกงชั้นใน ถึงได้รู้สึกเปียกชุ่มแบบนี้ น้ำอะไรกันที่ไหลซึมออกมา

“ตัวสั่นเชียว มาลี...”

น้ำเสียงของภูมิระพียิ่งทำให้หล่อนรู้สึกสั่นเทิ้ม หล่อนปรายตาขึ้นมองสบตากับดวงตาคมเข้ม ไฟร้อนๆ ลุกโชนอยู่ในนั้น

เขากำลังหิว...

หิวในสิ่งที่หล่อนกำลังจะบริการ...

“หนู... แค่ไม่คุ้นเคยน่ะค่ะ แต่หนูจะทำให้ดีที่สุด...”

หล่อนยื่นมือไปดึงกางเกงขายาว พยายามจะให้มันออกไปให้พ้นทาง แต่ก็ยากเย็นนัก จนภูมิระพีต้องช่วยเหลือ

และเมื่อตอนนี้ท่อนล่างของภูมิระพีเหลือเพียงแค่กางเกงในบ็อกเซอร์เพียงตัวเดียว หล่อนถึงกับเบิกตากว้างแทบถลน

บ็อกเซอร์ตัวมันเล็กกว่าขนาดของเขามากเลยทีเดียว

ท่อนชายที่เดาว่าต้องยาวและใหญ่มากๆ ขึ้นเป็นรูปร่างให้เห็นชัดเจน

ลำคอของหล่อนยิ่งแห้งผาก น้ำลายก็ยิ่งเหนียวหนึบ

ท่องเอาไว้...

มันคืองาน...

หล่อนบอกตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะหลับตาลง และยื่นมือไปสัมผัสกับความเป็นชายขนาดมหึมาของลูกค้าหนุ่ม

“อืมมม...”

เสียงครางดังเบาๆ ในลำคอของภูมิระพี เมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับความแข็งแต่นุ่มเนียนของท่อนเอ็นขนาดยักษ์