ภรรยาหวานใจคือบอสตัวจริง ได้รับความรักเอาใจสุด ๆ！

เมื่อเฉียวเหว่ยยี่สวมเสื้อและผลักประตูเปิดออก ครึ่งหนึ่งของสมาชิกตระกูลหลี่ก็มารวมตัวกันอยู่ข้างนอก มองไปที่เฉียวเหว่ยยี่ด้วยความประหลาดใจ เขามีรอยแผลเต็มตัวและเดินออกไปโดยเท้าเปล่า

เฉียว เหว่ยยี่รู้สึกราวกับว่าสายตาเหล่านั้นเป็นมีดที่แทงเข้ามาหาเธอ ทำให้เธอเจ็บปวดอย่างมาก

เฉินหม่าตระหนักได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น จึงคว้าผ้าห่มมาห่มตัวอย่างรวดเร็ว และผลักเธอกลับเข้าไปในห้อง

เฉียวเหว่ยยี่กำลังอยู่ในอาการมึนงง ขณะนั่งอยู่ในห้องของเธอ เมื่อเธอได้ยินเสียงสนทนาแผ่วเบามาจากห้องข้างๆ： “... เมื่อมีคนเห็นมากมายขนาดนี้ คุณต้องรับผิดชอบต่อเธอใช่ไหม？

“รับผิดชอบ？“ หลี่เย่ถิงเพียงแต่เยาะเย้ย “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะให้สิ่งที่เธอปรารถนา！“

ในช่วงบ่ายผู้คนจากตระกูลเฉียวก็มาถึง

สัมภาระเพียงชิ้นเดียวของเฉียวถูกโยนทิ้งนอกประตูบ้านตระกูลลี่เหมือนขยะ

การส่งเฉียวเหว่ยยี่กลับไปหาพ่อผู้ให้กำเนิดของเธอเป็นคำอธิบายสุดท้ายที่ตระกูลหลี่ให้ไว้

ฝนตกหนักมาก เฉียวเว่ยอี้ไม่ได้กางร่ม เธอมองชายคนนั้นยืนอยู่ใต้ชายคาด้วยสีหน้าเย็นชา จ้องมองเธอ

“พี่ติง...” ริมฝีปากของเฉียวเหว่ยยี่สั่นเทา ดวงตาของเธอเปียกชื้นจากฝนจนเธอแทบจะลืมตาไม่ได้ และเธอพยายามขอร้องเขาเป็นครั้งสุดท้าย

เขาทำแบบนั้นกับเธอ เธอรู้ว่าตอนนั้นเขาอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่และต้องได้รับอันตราย เธอไม่ได้ตำหนิเขา แต่หลี่เย่ถิงจะใจร้ายถึงขนาดผลักไสเธอให้ออกไปได้อย่างไร เธอไม่อยากกลับไปหาตระกูลเฉียว และเขาก็รู้เรื่องนี้ดี！

หลี่เย่ถิงยังคงไม่สะทกสะท้านต่อคำวิงวอนของเธอ หันหลังแล้วหายลับไปทางประตู ประตูเหล็กอันวิจิตรบรรจงปิดดังปังด้านหลังเฉียวเหว่ยยี่

เฉียวเหว่ยยี่ปีนขึ้นไปบนเตียงของหลี่เย่ถิง และภายในไม่กี่วัน ข่าวก็แพร่กระจายไปทั่วเจียงเฉิงราวกับไฟไหม้ป่า

ทุกคนต่างพูดกันว่าแม่ของเฉียวเว่ยอี้ได้หลบหนีไปพร้อมกับเงินของตระกูลหลี่กว่าพันล้านหยวน ปล่อยให้เฉียวเว่ยอี้อยู่เพียงลำพังในตระกูลหลี่ เพื่อปกป้องตัวเองและยึดมั่นในตระกูลหลี่ต่อไป เฉียวเว่ยอี้จึงทำสิ่งที่น่ารังเกียจเช่นนี้

หนึ่งเดือนต่อมา เฉียวเว่ยอี้ถูกส่งตัวไปต่างประเทศอย่างเงียบๆ ตระกูลหลี่และเฉียวเลือกที่จะยุติเรื่องนี้โดยไม่โต้ตอบและเก็บตัวเงียบๆ เมื่อพิจารณาถึงสถานะของตระกูลหลี่ในเจียงเฉิง เรื่องนี้ก็ค่อยๆ ถูกลืมเลือนไป

-

สามปีครึ่งต่อมา ครอบครัวเฉียว

“คนขับรถไปที่สนามบินเพื่อรับหญิงสาวและพาเธอกลับมา” สาวใช้กระซิบกับเฉียวเจิ้งกั๋ว

เฉียวเจิ้งกั๋วมองไปที่รถออดี้ที่หยุดอยู่ข้างล่างแล้วเงียบไป

เฉียวเว่ยยี่ไม่ควรกลับมาตอนนี้ เพราะเธอยังเรียนไม่จบ ทว่าท่านอาจารย์เฉียวกลับล้มป่วยหนักกะทันหัน และขอพบเฉียวเว่ยยี่เป็นครั้งสุดท้าย เฉียวเจิ้งกั๋วไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพาเฉียวเว่ยยี่กลับมา

ข้างนอกฝนตกหนักมาก เฉียวเว่ยยี่ถือร่มสีดำ ลงจากรถออดี้

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอก็สบกับเฉียวเจิ้งกั๋ว พวกเขาจ้องมองกันสองวินาที ก่อนที่เฉียวเว่ยอี้จะหันหน้าหนีอย่างไร้อารมณ์

ฝนตกในวันที่เธอออกจากตระกูลหลี่ และวันที่เธอถูกส่งไปต่างประเทศ และฝนก็ตกอีกครั้งเมื่อเธอกลับมา ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้

“พี่สาวกลับมาแล้ว” ที่ประตู เฉียวอี้เหริน ลูกสาวคนที่สองของเฉียวเจิ้งกั๋ว ยิ้มหวานให้เธอและทักทายเธอ

“อืม“ เฉียวเหว่ยยี่ตอบกลับเพียงเสียงแผ่วเบา

จากนั้นเขาก็หยิบสัมภาระของเขาและเดินเข้าไปในประตูบ้านตระกูลเฉียวโดยไม่มองไปทางด้านข้าง

ระหว่างทางกลับ เธอได้ยินจากพ่อบ้านของตระกูลเฉียวว่าเฉียวอี้เหรินได้รับการตอบรับเข้าศึกษาในสถาบันภาพยนตร์แล้ว และตอนนี้เธอเพิ่งเรียนอยู่ชั้นปีที่สอง เธอได้รับทรัพยากรมากมาย และเพิ่งถ่ายทำละครย้อนยุคเสร็จ ซึ่งได้รับเสียงวิจารณ์ชื่นชมอย่างล้นหลามตั้งแต่ยังไม่ออกฉายเสียอีก

กล่าวกันว่าตระกูลลี่เป็นคนช่วยเฉียวอี้เหรินให้ได้ทรัพยากรของเธอมาด้วยตนเอง เพราะเฉียวอี้เหรินเป็นลูกสะใภ้ที่ตระกูลหลี่เลือกอยู่แล้ว

เมื่อเฉียวเหว่ยยี่คิดถึงตระกูลหลี่อีกครั้ง เธอก็รู้สึกแต่ความสงบ

ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหลี่และเฉียวเป็นอย่างไร？ เฉียวอี้เหรินจะแต่งงานกับชายผู้มีอิทธิพลในเจียงเฉิงหรือไม่？ เธอไม่สนใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างนั้น

หลังจากไปเยี่ยมปู่ของเธอที่บ้านเดี่ยวหลังหนึ่งแล้ว เฉียวเหว่ยยี่ก็กลับไปที่ห้องนั่งเล่นซึ่งเฉียวเจิ้งกั๋วกำลังรอเธออยู่ ดูเหมือนว่าเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับเธอ

“ตอนนี้คุณกลับมาแล้ว อย่าจากไปอีก” เฉียวเจิ้งกั๋วพูดกับเฉียวเว่ยอี้

เฉียวเหว่ยยี่เดินไปที่โซฟา นั่งลง ไขว่ห้าง มองไปที่เฉียวเจิ้งกั๋วที่อยู่ตรงข้ามเธอ และอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น “อะไรนะ？“ “คุณต้องการอะไรจากฉันไหม？”

เฉียวเจิ้งกั๋วไม่ได้เจอเฉียวเหว่ยอี้มาเกือบสี่ปีแล้ว และรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปมาก เขาขมวดคิ้วแล้วตอบว่า “คุณเสี่ยวนัดบอดให้คุณไปงานเลี้ยงอาหารค่ำพรุ่งนี้ คืนนี้พักผ่อนเถอะ“

เดทแบบไม่รู้จักกันมาก่อนเหรอ？ เขาคงจะขายมันเป็นปศุสัตว์ใช่ไหม？

เฉียวเหว่ยยี่เพียงแค่ยิ้มและมองไปที่เขา： “คุณเฉียว คุณคิดว่ามีใครอยากรับฉัน ดอกไม้เหี่ยวเฉานี้ไหม？“ “ย้อนกลับไปตอนนั้น เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้เกิดความวุ่นวายอย่างมาก คุณไม่รู้สึกละอายใจกับครอบครัวเฉียวบ้างเหรอ“