เขาเลือกลูกชายลับๆ ของเขา เหนือลูกน้อยในท้องของเรา

มุมมองของศศิ:

ตั้งท้อง คำพูดของหมอหลวงดังก้องอยู่ในหัวของฉัน เป็นซิมโฟนีที่โหดร้ายของความสุขและความสิ้นหวัง ลูกหมาป่าตัวนี้เป็นส่วนหนึ่งของฉัน เป็นผลผลิตจากสายสัมพันธ์ของฉันกับคู่แท้แห่งโชคชะตา แต่เขากลับถือกำเนิดขึ้นในใยแห่งการหลอกลวง เขาควรได้รับสิ่งที่ดีกว่าพ่อที่เป็นคนโกหกและแม่ที่เป็นคนโง่

จิตใจของฉันเป็นพายุที่โกลาหลขณะที่ฉันเดินไปตามทางเดินที่เงียบสงบของศูนย์การแพทย์ ฉันต้องไปจากที่นี่ ตอนนี้ ยิ่งกว่าที่เคย ฉันต้องปกป้องลูกคนนี้จากพิษร้ายในชีวิตสองหน้าของทมิฬ

ขณะที่ฉันเลี้ยวตรงหัวมุม ฉันก็ตัวแข็งทื่อ ที่นั่น ห่างออกไปไม่ถึงยี่สิบฟุต คือทมิฬ เขากำลังกอดกัญญิกาที่กำลังสะอึกสะอื้นอย่างน่าละครอยู่บนอกของเขา เขากำลังลูบผมของเธอ พึมพำกับเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและปลอบโยนแบบเดียวกับที่เขาใช้กับฉันเสมอ

“ไม่เป็นไรนะ” เขาพูด “ไม่ต้องกังวล”

ฉันรีบหลบหลังเสาหินขนาดใหญ่ หัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะที่น่าขยะแขยง

“แต่ถ้าเธอรู้ล่ะคะ?” กัญญิการ้องไห้คร่ำครวญ เสียงของเธอชัดเจนในโถงที่ว่างเปล่า “ถ้าฉันทำลายตำแหน่งอัลฟ่าของคุณล่ะ?”

ทมิฬหัวเราะเบาๆ อย่างดูถูก “เธอเชื่อใจฉันสนิทใจเลย ศศิน่ะเป็นสถาปนิกที่เก่ง แต่เธอไม่เข้าใจความซับซ้อนของการเมืองในฝูงหรอก เธอไม่มีทางรู้”

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ เขาคิดว่าฉันง่าย เขาคิดว่าฉันไร้เดียงสา

“เมื่อไหร่คุณจะให้ฉันเป็นลูน่าของคุณคะ?” กัญญิกากดดัน เสียงของเธอเปลี่ยนเป็นแหลมคม “เมื่อไหร่คุณจะกำจัดเธอ?”

“ฉันปฏิเสธเธอไม่ได้” ทมิฬพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เธอคือประสงค์ของเทพีแห่งดวงจันทร์ การปฏิเสธคู่แท้แห่งโชคชะตา โดยเฉพาะคนที่... บริสุทธิ์... จะถูกมองว่าเป็นจุดอ่อนโดยอัลฟ่าคนอื่นๆ มันอาจทำลายอำนาจของฉันได้ ฉันมีความรับผิดชอบต่อเธอ”

ความรับผิดชอบ ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความทุ่มเท เป็นแค่งานที่สวรรค์มอบหมาย

“แต่ฉันจะดูแลเธอและรอนเสมอ” เขาสัญญา เสียงของเขาอ่อนลงอีกครั้ง “เธอให้ทายาทที่แข็งแกร่งแก่ฉัน กัญญิกา นั่นเป็นสิ่งที่ฉันจะไม่มีวันลืม”

เขาจูบหน้าผากของเธอแล้วเดินจากไป เสียงฝีเท้าของเขาก้องไปตามโถงทางเดิน

กัญญิกายังคงยืนอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มแห่งชัยชนะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ จากนั้น ดวงตาของเธอก็เหลือบมองมาที่เสาที่ฉันซ่อนตัวอยู่โดยตรง เธอรู้ว่าฉันอยู่ที่นั่น เธอรู้มาตลอด เธอสบตาฉันอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของเธอผสมผสานระหว่างชัยชนะและความอาฆาตแค้นอย่างแท้จริง ก่อนจะหันหลังและเดินจากไป

แค่นั้นแหละ ด้ายแห่งความหวังเส้นสุดท้ายที่ฉันยึดเหนี่ยวไว้ขาดสะบั้นลง ในสายตาของเขา ฉันเป็นเพียงภาระผูกพัน เธอและลูกชายของเธอคือทางเลือกของเขา

ความตั้งใจที่เย็นชาและแข็งกร้าวเข้ามาแทนที่ในจิตวิญญาณของฉัน ฉันไม่สามารถพาลูกของฉันเข้ามาในเรื่องนี้ได้ ฉันไม่สามารถปล่อยให้ลูกหมาป่าของฉันเป็นตัวเลือกที่สองที่ไม่เป็นที่ต้องการ เป็นเครื่องเตือนใจถึงสายสัมพันธ์ที่แตกสลาย

ฉันโทรศัพท์สองครั้ง ครั้งแรกคือคลินิกเอกชนในโลกมนุษย์ เพื่อนัดหมายที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะต้องทำ ครั้งที่สองคือทนายความของฉัน สั่งให้เธอร่างเอกสารปฏิเสธคู่แท้และยุติสายสัมพันธ์อย่างเป็นทางการ

ฉันนั่งอยู่ในสวนลอเรลจันทรานอกศูนย์ พยายามหายใจ เมื่อเสียงของทมิฬบุกรุกเข้ามาในความคิดของฉัน

*ที่รัก ผมเพิ่งได้ยินข่าว! ปีกตะวันตกใหม่ที่คุณออกแบบให้บ้านพักของฝูงเสร็จสมบูรณ์แล้ว มันงดงามมาก คุณเป็นอัจฉริยะจริงๆ*

ฉันไม่ตอบ

*ผมขอโทษที่เมื่อคืนยุ่งมาก* เขากล่าวต่อ เสียงในใจของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์ *เรามีปัญหาร้ายแรงกับหมาป่าไร้ฝูงที่ชายแดนทางเหนือ ตอนนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว*

คำโกหก ทั้งหมดเลย

*เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ผมไม่อยู่ ผมจะจัดงานกาลาใหญ่เพื่อเป็นเกียรติแก่คุณที่ปีกใหม่คืนนี้ การเฉลิมฉลองให้คู่แท้ที่เก่งกาจของผม คุณสมควรได้รับมัน*

ข้างในตัวฉันรู้สึกเหมือนถูกแกะสลักจากน้ำแข็ง ฉันชาไปหมด

*ฟังดูดีจังค่ะ* ฉันส่งกระแสจิตกลับไป เสียงของฉันเป็นเพียงเสียงสะท้อนที่ว่างเปล่าของตัวเองในอดีต