กุหลาบบนผาชันผลิบานท่ามกลางน้ำค้างแข็ง

“เธอมาแล้วเหรอ อีฟ”

ดวงตาสีอำพันของลูคาเปล่งประกายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“อลีนาเป็นลูกสาวของเจ้าพ่อมาเฟียคอสตา เจ้าหญิงของมาเฟีย ลองไปทักทายเธอดูสิ

ฉันคิดว่า พวกเธอน่าจะมีเรื่องคุยกันได้เยอะเลยล่ะ”

อีฟมองลูคาด้วยสายตาเย็นชา ริมฝีปากแดงแสยะยิ้มเย้ยหยันเล็กน้อย

“แค่ลูกนอกสมรสที่ยังไม่เคยถูกเจ้าพ่อมาเฟียคอสตายอมรับอย่างเธอ มีสิทธิ์อะไรมาเรียกตัวเองว่าเจ้าหญิง？”

เสียงดนตรีในห้องเต้นรำหยุดลงอย่างกะทันหัน แขกทุกคนพากันกลั้นหายใจเงียบกริบ อลีนาหน้าถอดสี นิ้วมือกำชายกระโปรงแน่น

ลูคาขมวดคิ้ว

“อย่าเอาแต่ใจ อีฟ ระวังคำพูดของเธอ วันนี้เป็นงานที่สำคัญมาก”

“สำคัญงั้นเหรอ？” อีฟหัวเราะขึ้นมากะทันหัน เสียงหัวเราะของเจือด้วยความเย้ยหยันแหลมคม “สำคัญจนถึงขั้นที่คุณต้องละทิ้งคำพูดของตัวเองเลยเหรอ？”

ลูคาชะงักไปเล็กน้อย

“คุณเคยบอกว่าตัวเองไม่ชอบเต้นรำ” น้ำเสียงของเธอเย็นลงเรื่อย ๆ “คุณเคยบอกว่าคุณไม่คู่ควรกับฉัน ถึงไม่เคยไปงานเต้นรำกับฉันเลย”

สายตาของอีฟเหลือบมองอลีนาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอกำลังบีบชายกระโปรงแน่นด้วยความประหม่า ดวงตาเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและหวาดกลัว

“แต่ตอนนี้ คุณกลับจับมือเธอคนนั้น เต้นรำเปิดงานงั้นเหรอ？”

น้ำเสียงของอีฟสั่นไหวเล็กน้อย

แขกในห้องเต้นรำเงียบกริบลงอย่างสมบูรณ์ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่พวกเขา

สีหน้าของลูคาเคร่งขรึมลง เขาก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว พูดเตือนด้วยน้ำเสียงต่ำและกดดัน

“พอได้แล้ว！ อีฟ อย่ามาก่อเรื่องที่นี่

อลีนาเป็นเจ้าหญิงของตระกูลคอสตา ฉันจำเป็นต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากเธอ”

“ก่อเรื่องงั้นเหรอ？” อีฟตวาดเสียงดังขึ้นทันที ดวงตาลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความโกรธ “ใครกันแน่ที่เป็นคนก่อเรื่อง？ แม่ของเธอก็แค่โสเภณีต่ำต้อยคนหนึ่ง เธอจะช่วยอะไรคุณได้...”

“เพี๊ยะ！”

เสียงตบหน้าดังสนั่นก้องไปทั่วห้องเต้นรำ

อีฟเซถอยไปสองก้าว มือกุมแก้มที่ร้อนผ่าวด้วยความตกตะลึง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

เธอมองไปที่ลูคา มือของเขายังค้างอยู่กลางอากาศ ข้อนิ้วแดงเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าเขาออกแรงเต็มที่

ทั้งห้องเต้นรำเงียบงันลงในพริบตา

ริมฝีปากของอีฟสั่นระริก พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หยดน้ำตากลับไหลลงมาไม่หยุด

ลูคาเองก็ชะงักไป เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เพียงแค่ชักมือกลับมาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

อีฟมีนิสัยเอาแต่ใจ พอคบกับลูคาก็มักจะงอแงเหมือนเด็กอยู่เสมอ

เอาสีมาวาดเล่นบนหน้าและผมของลูคา แต่เขาก็ไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

แกล้งให้ผู้หญิงที่ตามตื๊อเขาเสียหน้าในที่สาธารณะ แต่เขากลับแค่ยิ้มแล้วปล่อยผ่าน

ก่อนปฏิบัติการสำคัญ เขาทำปืนกระบอกโปรดพังโดยไม่ตั้งใจ แต่เขาก็แค่สั่งลูกน้องให้เตรียมปืนใหม่อย่างใจเย็น จากนั้นก็กดเธอไว้กับกระจกหน้าต่างบานใหญ่ ปลดปล่อยความปรารถนาอย่างรุนแรงจนเธอทั้งเมื่อยเอวและขาอ่อน

แต่ตอนนี้ แค่เธอพูดถึงคนรักใหม่ของเขาไม่กี่คำ แถมยังเป็นความจริงทั้งหมด กลับถูกตบหน้าฉาดหนึ่งต่อหน้าคนอื่น！

“...คุณตบฉันเหรอ？”

เสียงของอีฟเบาจนแทบไม่ได้ยิน หัวใจก็ปวดหนึบขึ้นมา

“เพราะผู้หญิงอีกคน เพราะลูกนอกสมรสคนหนึ่ง ถึงกับตบฉันงั้นเหรอ？”

เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ลูคาที่เคยทะนุถนอมเธอราวกับของล้ำค่า ตอนนี้จะกล้าทำกับเธอแบบนี้

ลูคาไม่ได้ตอบอะไร แต่แววตาของเขาก็สื่อทุกอย่างได้ชัดเจนแล้ว

เขาเลือกอลีนาแล้ว

จู่ ๆ อีฟก็หัวเราะออกมา ทั้งที่น้ำตาก็ไหลอาบแก้ม

“ดี ดีมาก ลูคา ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราสองคนไม่เกี่ยวข้องกันอีก！”

พูดจบ อีฟก็หันหลังเดินจากไป เหล่าแขกในงานต่างพากันหลีกทางให้อย่างเงียบ ๆ ไม่มีใครกล้าเข้าขวางเธอ

อลีนาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รีบวิ่งตามไปคว้าแขนของอีฟไว้

“เธอคิดว่าลูคารักเธอจริง ๆ เหรอ？”

เธอหัวเราะเบา ๆ คำพูดที่เต็มไปด้วยพิษร้ายตัดกับใบหน้าที่ดูไร้เดียงสาของเธออย่างชัดเจน

“เมื่อคืนตอนที่เขามีอะไรกับฉัน เขาบอกว่าทุกครั้งที่เธอแตะต้องเขา เขารู้สึกขยะแขยง”

ร่างของอีฟชะงักแข็งไปในทันที

อลีนามองใบหน้าที่ซีดเผือดลงทันทีของอีฟด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ แต่ถ้อยคำกลับเป็นดั่งมีดที่แทงลึกลงกลางใจ

“เขาบอกว่าเธอเหมือนผู้หญิงหิวกระหาย เอาแต่เกาะเขาไม่ปล่อยจนเขาหายใจแทบไม่ออก เธอเทียบฉันไม่ได้แม้แต่เส้นผมเส้นเดียว

เพราะแบบนั้นไง เขาถึงมาหาฉัน อย่างไรเสีย…”

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย กดเสียงลงต่ำ แล้วยิ้มอย่างแผ่วเบา

“เขาผ่อนคลายได้จริง ๆ ก็แค่บนเตียงของฉันเท่านั้นแหละ”

ม่านตาของอีฟหดแคบลงทันที เสียงในหูอื้ออึงไปหมด ราวกับทั้งโลกเงียบงันลงในชั่วขณะนั้น

วินาทีถัดมา อีฟคว้าขวดเหล้าขึ้นมาแล้วฟาดลงไปบนหัวของอลีนาอย่างแรง！