โอย!แม่นมกลายเป็นนายหญิงของจวนเจียง
ตอน 2
บทที่ 2
การคัดเลือก
เย่หยุนเหนียงที่กำลังดูแลลูกอยู่ข้างๆ ได้ยินคำพูดของแม่สามีและน้าสาว เกิดความคิด "แม่ ข้าอยากลองดู"
ช่วงนี้ เธอเห็นครอบครัวโจวช่วยหางานให้
งานที่ได้เงินง่ายๆ พวกเธอไม่มีโอกาสได้ทำ ส่วนงานที่ทั้งเหนื่อยทั้งยากแต่ได้เงินน้อย เย่หยุนเหนียงไม่อยากให้ฉ้ายต้าเม่ยทำ
พ่านเอ๋อร์เริ่มกินอาหารเสริมแล้ว เย่หยุนเหนียงปรึกษากับฉ้ายต้าเม่ยเรื่องจะให้ลูกหย่านม
เย่หยุนเหนียงเต็มใจใช้น้ำนมที่จะต้องทิ้งไปนี้หาเงินกลับมา
"เจ้าทิ้งพ่านเอ๋อร์ได้หรือ" ฉ้ายต้าเม่ยยังไม่ค่อยเต็มใจ
"ทิ้งไม่ได้หรอก" เย่หยุนเหนียงจะทิ้งลูกชายที่อุ้มท้องมาสิบเดือนได้อย่างไร "แม่ ขอให้ข้าลองดูเถอะ ถ้าไม่ได้รับเลือก ข้าก็ยังได้เงิน 500 เหรียญ ซื้อผ้าให้แม่กับพ่านเอ๋อร์ตัดเสื้อใหม่"
"เฮ้อ" ฉ้ายต้าเม่ยถอนหายใจ "ได้ เจ้าไปลองดู"
ได้รับอนุญาตแล้ว จางไฉ่เอ๋อร์กลับบ้านเกิด
นางจางมาที่บ้านโจวเป็นพิเศษ ยืนยันว่าเย่หยุนเหนียงมีน้ำนมมาก รับปากจะช่วยพูด
คืนก่อนไปจวนเจียง เย่หยุนเหนียงให้นมพ่านเอ๋อร์
มองลูกชายที่ดูดนมอย่างเอร็ดอร่อย น้ำตาเย่หยุนเหนียงคลอ
ฉ้ายต้าเม่ยที่มองอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกปวดใจ ถ้าลูกชายและสามีไม่ตาย หลานชายคงไม่ต้องถูกพรากจากนมแม่
"แม่ พรุ่งนี้ข้าต้องหาทางอยู่ให้ได้ พอได้เงินเดือนจะฝากคนส่งมาให้แม่ ให้น้าเช่าบ้านแถวนี้ให้แม่อยู่" เย่หยุนเหนียงปรึกษากับฉ้ายต้าเม่ยหลังกล่อมลูกนอน
"แม่เข้าใจ" ฉ้ายต้าเม่ยลูบหลังพ่านเอ๋อร์ที่หลับแล้ว ตอนนี้เด็กคือชีวิตของเธอ
ลูบเด็กสักครู่ ฉ้ายต้าเม่ยล้วงถุงผ้าจากอกเสื้อยื่นให้เย่หยุนเหนียง
"แม่ ทำไมต้องให้นี่ด้วย" เย่หยุนเหนียงไม่เข้าใจ
"แม่สืบมาหลายวัน ในบ้านผู้ดีมีเรื่องสกปรกเยอะ เจ้าเอาเงินติดตัวไว้บ้าง ถ้าเกิดอะไรขึ้น ต่อให้แม่ต้องตาย ก็ต้องพาเจ้าออกมาให้ได้" ฉ้ายต้าเม่ยกำชับ
"แม่~" เย่หยุนเหนียงซบอกฉ้ายต้าเม่ย น้ำตาไหลพรั่งพรู
เย่หยุนเหนียงเสียแม่ตั้งแต่เด็ก พ่อแต่งใหม่ มีแม่ใหม่ก็เหมือนมีพ่อใหม่
โชคดีที่แม่แท้ๆ สนิทกับฉ้ายต้าเม่ย จึงได้แต่งงานกับครอบครัวหลี่ ตอนอยู่บ้านตระกูลเย่ อาหารการกินล้วนเป็นฉ้ายต้าเม่ยส่งมาให้ ในใจเย่หยุนเหนียง ฉ้ายต้าเม่ยคือแม่แท้ๆ
"ลูกดีอย่าร้องไห้" ฉ้ายต้าเม่ยเช็ดน้ำตาให้หยุนเหนียง
"ค่ะ ข้าไม่ร้อง แม่ก็อย่าร้องนะ" หยุนเหนียงหยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้แม่สามี
แม่ลูกสะใภ้คุยกันครึ่งค่ำ
เย่หยุนเหนียงตื่นแต่เช้า ทำอาหารเช้า ครอบครัวฉ้ายเสี่ยวเม่ยก็ตื่น
กินอาหารเช้าเสร็จ ฉ้ายต้าเม่ยอุ้มพ่านเอ๋อร์ส่งเธอที่หน้าร้าน
มองลูกชายและแม่สามีอีกครั้ง เย่หยุนเหนียงกัดฟัน หันตัวเดินตามจางไฉ่เอ๋อร์ไป
ราวกับรู้สึกอะไรบางอย่าง พ่านเอ๋อร์ร้องไห้โฮ
ฉ้ายต้าเม่ยรีบอุ้มเขาเข้าบ้าน กลัวร้องไห้หน้าประตูจะโดนลม
เย่หยุนเหนียงไปบ้านตระกูลจาง แล้วตามนางจางไปจวนเจียง
"พี่สาว ลูกสะใภ้บ้านข้าไม่มีวาสนา น้ำนมไม่มี หลานชายยังไม่มีนมกิน นี่คือพี่สาวบ้านสะใภ้ของไฉ่เอ๋อร์ น้ำนมทั้งเยอะทั้งดี เลี้ยงลูกก็ขาวอวบน่ารัก"
นางจางดึงตัวเย่หยุนเหนียงให้ป้าเถียนดู เร่งเธอ "เร็ว เรียกป้าเถียน"
"ป้าเถียน" เย่หยุนเหนียงเรียก ก้มหน้าให้คนพิจารณา
ป้าเถียนหรี่ตามองเย่หยุนเหนียง "ตามมา"
นางจางผลักเย่หยุนเหนียง "ตามป้าเถียนให้ดี"
เย่หยุนเหนียงเดินตามป้าเถียน ผ่านสวนดอกไม้เล็กๆ อ้อมผ่านลานหนึ่ง มาถึงลานไม่มีชื่อแห่งหนึ่ง
ป้าเถียนที่เดินหลังตรงก่อนหน้านี้ก้มตัวเดินเข้าไป ไม่นานกลับมาที่ประตูโบกมือเรียกเย่หยุนเหนียง
เย่หยุนเหนียงเดินไปข้างหน้า กวาดตามองในลาน เห็นหญิงสาวยืนสองแถว
"ไป ยืนด้านข้าง" ป้าเถียนชี้ทิศทาง
เย่หยุนเหนียงเดินไปตามทิศทางที่ป้าเถียนชี้ ยืนที่ตำแหน่งในสุดของแถวที่สอง
ได้กลิ่นนมอ่อนๆ จากคนแถวหน้าและด้านซ้าย เย่หยุนเหนียงรู้ว่าคนเหล่านี้มาสมัครเป็นแม่นมเหมือนเธอ
ไม่นานมีหญิงสาวเข้ามาอีกเจ็ดแปดคน
รออีกประมาณหนึ่งเค่อ ไม่มีคนเข้ามาอีก
ปัง! ประตูใหญ่ถูกปิดดังสนั่น
ป้าที่ยืนรอบๆ เริ่มขยับ แถวละหนึ่งคน ตรวจสอบหญิงสาวทีละคน
"ผมมีเหา" พูดจบ มีคนรับใช้มาพาหญิงสาวออกไป
"เล็บมีคราบสกปรก" อีกคนถูกพาออกไป
"นิ้วหยาบเกินไป"
"ปากมีกลิ่น"
...
ป้าที่ตรวจสอบเดินมาหน้าเย่หยุนเหนียง "ยื่นมือ"
เย่หยุนเหนียงยื่นมือ ป้าตรวจดูนิ้วทุกนิ้วอย่างละเอียด
"ลดมือ ก้มหัว"
เย่หยุนเหนียงย่อตัว ป้าแยกผมดูอย่างละเอียด
"อ้าปาก"
เย่หยุนเหนียงอ้าปาก ป้าโน้มเข้ามาดมกลิ่น
"หันหลัง"
เย่หยุนเหนียงหันหลัง ป้าลูบคอ เอว ขา ฯลฯ ของเธอ
"เข้าห้องรอ"
เย่หยุนเหนียงก้มหน้าเดินเข้าห้อง ถูกสาวใช้ดึงไปหลังฉาก ถอดเสื้อผ้าตรวจทั้งตัว
ระหว่างนั้น เย่หยุนเหนียงได้ยินคนตะโกน "มีรอยด่างใหญ่บนตัว" "มีกลิ่นรักแร้" "ขนดกเกินไป" "ของสงวนมีกลิ่น"...
ตรวจเสร็จ เย่หยุนเหนียงถูกผลักเข้าถังอาบน้ำ ถูตัวจนสะอาดตั้งแต่หัวจรดเท้า เปลี่ยนเป็นชุดที่จวนเจียงเตรียมไว้
แต่งตัวเสร็จ ตามป้าผ่านสวน ศาลา มาถึงลานใหญ่มาก
ผ่านกำแพงบังตา ตามระเบียงเข้าสู่ห้องโถงหลัก
เย่หยุนเหนียงและแม่นมอีกห้าคนถูกหมอจับชีพจรก่อน สองคนมีปัญหาทางนรีเวช ถูกพาออกไป
สุดท้ายเหลือแม่นมสี่คนได้พบฮูหยินสี่แห่งจวนเจียงที่แต่งตัวหรูหรา
ฮูหยินสี่ให้พวกเธอบีบนมใส่ชามคนละชาม
สาวใช้สี่คนถือชามยืนหน้าเย่หยุนเหนียงทั้งสี่
ถอดเสื้อบีบนมต่อหน้าคนอื่น ทั้งสี่คนรู้สึกอาย
"ยืดยาดอะไร เร็วๆ" สาวใช้หลังฮูหยินสี่หน้าบึ้งเร่ง
หนึ่งในสี่คนเปิดเสื้อบีบนม เย่หยุนเหนียงตามหลังเล็กน้อย
สี่ชามนมถูกยกไปหน้าฮูหยินสี่
ฮูหยินสี่ดมทีละชาม ชี้สามชาม "เอาไปให้จวิ้นชิม"
สามชามที่ถูกเลือกถูกยกไป ที่ไม่ถูกเลือกถูกพาออกไป
ไม่นานสาวใช้มารายงาน
"พวกเจ้าสามคนอยู่ได้ ดูแลลูกข้าให้ดี มีรางวัลใหญ่ ถ้าคิดไม่ซื่อ ต้องลงโทษหนัก" ฮูหยินสี่เอ่ยปากให้เย่หยุนเหนียงทั้งสี่คนอยู่
"พวกบ่าวได้เข้าจวนให้นมคุณชายน้อย เป็นบุญหลายชาติ จะตั้งใจให้นมคุณชายอย่างเต็มที่" แม่นมที่บีบนมคนแรกรีบตอบ
ฮูหยินสี่ฟังพอใจ สั่ง "ซานหูพาพวกเขาไปจัดที่พัก ให้คนละสิบตำลึงจัดการที่บ้าน"
"ขอบคุณฮูหยินที่พระราชทาน" ประโยคนี้ทั้งสามคนพูดจากใจ
เย่หยุนเหนียงทั้งสามตามซานหูออกจากห้องโถง ผ่านระเบียง ออกประตูด้านตะวันออกของลาน เดินตามทางปูหินประมาณร้อยก้าวมาถึงลานเล็ก
เข้าลาน ซานหูชี้ห้องข้างด้านขวาสองห้อง "ที่พักของพวกเจ้าสามคน จัดแบ่งกันเอง"
คุณอาจจะชอบ
