สี่สิบเก้าเล่ม หนึ่งการชำระบัญชี

สามีของฉัน อาทิตย์ เขามีรูปแบบของเขา

เขานอกใจ ฉันจับได้ แล้วหนังสือหายากเล่มหนึ่งก็จะมาปรากฏบนชั้นวางของฉัน

สี่สิบเก้าครั้งที่ทรยศ สี่สิบเก้าคำขอโทษราคาแพง

มันคือการแลกเปลี่ยน ความเงียบของฉันเพื่อวัตถุสวยงามชิ้นหนึ่ง

แต่ครั้งที่สี่สิบเก้านี่มันฟางเส้นสุดท้าย

เขาเบี้ยวงานรับรางวัลของพ่อฉันที่กำลังจะตาย ทั้งที่สัญญตอนจับมือท่านไว้ เพื่อไปซื้อคอนโดให้จุลิตา รักแรกสมัยมัธยมของเขา

คำโกหกที่หลุดออกมาง่ายๆ นั่นแหละที่ทำฉันแหลกสลายยิ่งกว่าเรื่องชู้สาว

แล้วเขาก็พาหล่อนไปที่สวนอนุสรณ์ของแม่ฉัน

เขายืนมองเฉยๆ ตอนที่หล่อนพยายามจะตั้งป้ายหินอ่อนให้แมวที่ตายไปแล้วของตัวเองข้างๆ ม้านั่งของแม่ฉัน

พอฉันไปเผชิญหน้า เขายังหน้าด้านมาขอให้ฉันเมตตา

“เรามาเมตตากันหน่อยเถอะ” เขาพูด

เมตตาผู้หญิงที่กำลังย่ำยีความทรงจำเกี่ยวกับแม่ของฉัน เมตตาผู้หญิงที่เขาเอาเรื่องที่ฉันแท้งลูกไปเล่าให้ฟัง ความโศกเศร้าอันเป็นส่วนตัวที่เขาเอาไปปูดเหมือนเป็นความลับสกปรก

ตอนนั้นฉันถึงได้ตระหนักว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องอกหัก

แต่มันคือการรื้อถอนคำโกหกที่ฉันช่วยเขาสร้างมันขึ้นมา

คืนนั้น ขณะที่เขาหลับ ฉันติดตั้งแอปดักฟังในมือถือของเขา

ฉันเป็นนักวางกลยุทธ์ทางการเมือง ฉันเคยทำลายชีวิตคนอื่นมาแล้วด้วยข้อมูลที่น้อยกว่านี้เยอะ

หนังสือเล่มที่ห้าสิบจะไม่ใช่คำขอโทษของเขาอีกต่อไป

แต่มันจะเป็นคำประกาศปิดฉากของฉันเอง

บทที่ 1

สิ่งแรกที่ฉันทำเมื่อกลับถึงบ้านคือรินไวน์แดงให้ตัวเองแก้วโต

ฉันเดินผ่านห้องนั่งเล่น ไม่สนใจกองเอกสารหาเสียงที่สุมเป็นภูเขาอยู่บนโต๊ะกินข้าว แล้วตรงไปยังห้องทำงานของฉันทันที

ฉันไขตู้กระจกแล้วค่อยๆ วางหนังสือเล่มนั้นลงบนชั้นที่ว่างเปล่า

มันคือหนังสือเรื่อง ‘เดอะ เกรท แกตสบี้’ ฉบับพิมพ์ครั้งแรก

สวยงาม หายาก และแพงอย่างบ้าคลั่ง

มันคือหนังสือเล่มที่สี่สิบเก้าที่อาทิตย์ให้ฉัน

สี่สิบเก้าคำขอโทษสำหรับการทรยศสี่สิบเก้าครั้ง

เขาเดินเข้ามาตอนที่ฉันกำลังจะปิดตู้พอดี

“อัญญา กลับมาแล้วเหรอ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลมีเสน่ห์แบบเดียวกับที่ใช้หาเสียง

เขาเข้ามาสวมกอดฉันจากด้านหลัง โอบแขนรอบเอว

ฉันตัวแข็งทื่อ สัมผัสของเขารู้สึกเหมือนคำโกหก

“คุณพลาดไปแล้ว” ฉันพูดเสียงเรียบ

ฉันกำลังพูดถึงงานมอบรางวัลเกียรติยศตลอดชีวิตของพ่อฉัน งานที่อาทิตย์สาบานว่าจะไม่พลาดเด็ดขาด เขาสัญญาต่อหน้าพ่อ จับมือท่าน แล้วมองเข้าไปในดวงตา

พ่อของฉันป่วยหนัก คำสัญญานั้นมีความหมายกับท่านมาก

“ผมรู้ ที่รัก ผมขอโทษจริงๆ” อาทิตย์พูด พลางเอาคางมาเกยบนไหล่ฉัน “พอดีมีประชุมด่วนกับผู้บริจาคเข้ามาน่ะ เรื่องฉุกเฉินจริงๆ คุณก็รู้ว่ามันเป็นยังไง”

ฉันรู้ดีเลยว่าเป็นยังไง

เพื่อนฉันที่เป็นนายหน้าอสังหาฯ เพิ่งโทรมาหาเมื่อชั่วโมงที่แล้ว หล่อนเพิ่งปิดดีลคอนโดหรูใจกลางเมืองไป

ผู้ซื้อคือ อาทิตย์ ชวกร เขาจ่ายเงินสด

โฉนดเป็นชื่อของ จุลิตา พงษ์พิพัฒน์

จุลิตา พงษ์พิพัฒน์ รักแรกสมัยมัธยมของเขา

วิญญาณร้ายที่ไม่เคยไปผุดไปเกิดจากการแต่งงานของเรา

คำโกหกมันช่างง่ายดายสำหรับเขาเหลือเกิน

มันทิ่มแทงฉันเจ็บปวดกว่าการนอกใจเสียอีก

เขาทิ้งให้พ่อที่กำลังจะตายของฉันต้องรอเก้อ เพียงเพื่อไปซื้อรังรักให้ผู้หญิงอีกคน

หลายปีที่ผ่านมา นี่คือรูปแบบของเขา

เขานอกใจ ฉันจับได้ แล้วหนังสือหายากเล่มหนึ่งก็จะปรากฏขึ้น

คำขอโทษราคาแพงแบบเงียบๆ ที่ฉันต้องยอมรับ

มันคือการแลกเปลี่ยน ความเงียบของฉันเพื่อวัตถุสวยงามชิ้นหนึ่ง

ฉันเคยตัดสินใจไว้ว่าหนังสือเล่มที่ห้าสิบจะเป็นเล่มสุดท้าย เป็นจุดจบของเรา

แต่การที่ต้องมายืนอยู่ตรงนี้ รับรู้คำโกหกของเขาซึ่งๆ หน้า ฉันรู้ว่าฉันรอต่อไปไม่ไหวแล้ว

การทรยศครั้งนี้ที่ทำร้ายพ่อของฉัน มันคือฟางเส้นสุดท้าย

“หนังสือสวยดีนะ ว่าไหม” เขากระซิบ ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอ

เขาคิดว่าของขวัญได้แก้ไขทุกอย่างแล้ว เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

“ค่ะ” ฉันตอบ พลางหันไปเผชิญหน้ากับเขา ฉันฝืนยิ้มเล็กน้อย “สวยมาก”

ฉันต้องการหลักฐาน ฉันต้องเห็นความจริงที่น่าเกลียดทั้งหมดก่อนที่จะเผาทุกอย่างให้วอดวาย

คืนนั้น ขณะที่เขาอาบน้ำ ฉันหยิบมือถือของเขาขึ้นมา

มือฉันสั่น แต่ใจฉันนิ่ง

ฉันเป็นนักวางกลยุทธ์ทางการเมือง ฉันเคยทำลายชีวิตคนอื่นมาแล้วด้วยข้อมูลที่น้อยกว่านี้

การติดตั้งแอปดักฟังง่ายๆ มันเรื่องเด็กเล่นสำหรับฉัน

ใช้เวลาไม่ถึงสองนาที

ฉันวางมือถือกลับไปที่โต๊ะข้างเตียง ทันทีที่เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดลง

เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ มีผ้าขนหนูพันรอบเอว ยิ้มด้วยรอยยิ้มของผู้สมัครที่สมบูรณ์แบบ

“ผมจะชดเชยให้คุณกับคุณพ่อนะ ผมสัญญา” เขาพูด

เขาโน้มตัวลงมาจะจูบฉัน แต่ฉันเบือนหน้าหนีเล็กน้อย ริมฝีปากของเขาจึงประทับลงบนแก้มฉันแทน

“ฉันแค่เหนื่อยน่ะค่ะ” ฉันบอก

เขายอมรับมันง่ายๆ หลงตัวเองเกินกว่าจะสังเกตเห็นความเย็นชาในแววตาของฉัน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ขณะที่เขานอนกรนเบาๆ อยู่ข้างๆ มือถือของเขาก็สั่นขึ้นที่โต๊ะข้างเตียง

การแจ้งเตือนข้อความสว่างวาบขึ้นมาบนหน้าจอ

บนมือถือของฉัน แอปสะท้อนข้อความนั้นขึ้นมาทันที

จุลิตา: คิดถึงคุณนะคะ รอไม่ไหวแล้วที่จะไปฉลองที่ใหม่ของเรา

ฉันมองดูเขาหลับ ผู้ชายที่ฉันร่วมสร้างชีวิตมาด้วยกัน คนแปลกหน้าคนนี้

ฉันเปิดโปรไฟล์อินสตาแกรมสาธารณะของหล่อน

มีโพสต์ใหม่เมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว เป็นรูปกุญแจที่มีพวงกุญแจรูปหัวใจอันใหญ่โตไร้รสนิยมวางอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อน

แคปชั่นเขียนว่า: การเริ่มต้นใหม่ เขารู้จริงๆ ว่าจะเอาชนะใจฉันได้ยังไง

อาทิตย์กดไลค์โพสต์นั้น เขายังคอมเมนต์ด้วยอีโมจิรูปหัวใจสีแดงดวงเดียว

เขาเลื่อนผ่านรูปฉันเป็นสิบๆ รูปในเพจหาเสียงของตัวเอง รูปที่เรายิ้มให้กัน คู่รักทรงอิทธิพลทางการเมืองที่สมบูรณ์แบบ เพื่อไปกดไลค์รูปกุญแจอพาร์ตเมนต์ที่เขาซื้อให้เมียน้อย

แล้วข้อความอีกฉบับจากจุลิตาก็เด้งขึ้นมา

จุลิตา: พรุ่งนี้ไหมคะ? เวลาเดิม?

มือถือของอาทิตย์สั่นอีกครั้ง เขาขยับตัวแต่ไม่ตื่น

ฉันกลั้นหายใจ

ข้อความตอบกลับที่ฉันเห็นบนหน้าจอของฉันคือข้อความที่ตั้งเวลาส่งไว้ล่วงหน้า เขาคงตั้งไว้ก่อนจะหลับไป

อาทิตย์: รอไม่ไหวเหมือนกัน เดี๋ยวจะบอกอัญญาว่ามีประชุมงบประมาณ

คำโกหกถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ง่ายดายเหลือเกิน

ฉันนอนอยู่ในความมืด แสงสีซีดจากหน้าจอมือถือส่องกระทบใบหน้าฉัน

นักวางกลยุทธ์ในหัวของฉันเริ่มทำงานแล้ว วางแผน từngขั้นตอน

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องอกหักอีกต่อไปแล้ว

นี่คือการรื้อถอนคำโกหก คำโกหกของฉันเอง ชีวิตที่ฉันช่วยเขาสร้างมันขึ้นมา

หนังสือเล่มที่ห้าสิบเอ็ดจะไม่ใช่ของขวัญ แต่มันจะเป็นคำพิพากษาของฉัน