กาศเวลาที่สวยงาม

บทที่ 2

ตอนที่ 2 ไม่ปล่อยเธอไปหรอก

เธอไม่สามารถขอความช่วยเหลือได้ ถ้าคุณน้าเข้ามา เธอก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี ต้องโดนเข้าใจว่าจงใจมายั่วสวาทแน่นอน แล้วเธอก็จะโดนไล่จากตระกูลลู่

ทันใดนั้นเองหลินหยุนซินเหยียดแขนยาวออกไปคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำ ขณะที่กำลังรีบร้อนเอาเสื้อคลุมอาบน้ำมาปิดบังเรือนร่างของตนเอง ส่วนเอวของตัวเองก็โผล่ออกมาต่อหน้าเขาอย่างจัง

เมื่อลู่สิ้นจือเห็นรอยเสี้ยวพระจันทร์ที่อยู่กลางเอวของเธอเข้า เขามองสำรวจเธอด้วยแววตาที่ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ที่แท้เธอคือ...

ผู้หญิงเมื่อห้าปีก่อนก็คือเธอนี่เอง...

ดีมาก！

เขาเปลี่ยนใจแล้ว！

ในเมื่อเขาเจอเธอแล้ว ถ้างั้นเธอก็อย่าได้คิดที่จะให้เขาปล่อยเธอไปอีกเลย！

หลินหยุนซินรู้สึกว่าสายตาของลู่สิ้นจือที่จ้องมองตัวเองอยู่นั้นเหมือนกับหมาป่าอันตรายตัวหนึ่งก็ไม่ปาน

ทันใดนั้นจากเดิมที่ยืนนิ่ง ๆ อยู่หน้าอ่างน้ำ ผู้ชายผู้ใช้สายตาเย็นชาจ้องมองเธออยู่ก็เข้ามาใกล้ชิดเธอในอ่างน้ำทันทีแถมยังใช้แขนกอดร่างของเธอเอาไว้ไม่ให้เธอออกไปจากอ่างน้ำอีกด้วย

หลินหยุนซินไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ลู่สิ้นจือจะกอดเธอแบบนี้แถมยังจะยื่นมือลงไปลูบคลำเรือนร่างของเธอในอ่างน้ำไปทั่วอีกด้วย

หลินหยุนซินตกใจกลัวจนพูดไม่รู้จะพูดอะไรดี “คุณ...คุณปล่อยฉันนะ！”

แต่หลินหยุนซินได้ยินอันอัน(ลู่หย่าอัน)เรียกอย่างลังเลอยู่ แถมยังเคาะประตูแล้วด้วย “คุณอา ทำไมฉันถึงได้ยินข้างในมี...เสียงของผู้หญิงล่ะ”

หลินหยุนซินใจเต้นจนแทบจะขึ้นมาถึงคอ

ลู่สิ้นจือเห็นหลินหยุนซินหวาดกลัว จึงแผ่รังสีปีศาจชั่วร้ายออกมาแล้วพูดกับหลินหยุนซินว่า “ปล่อยเธอไปงั้นเหรอ เธอมาอ่อยฉันถึงที่เองนะ ถ้าเธอไม่อยากให้เขาเข้ามาก็เงียบ ๆ หน่อย...ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ถ้าเธอยังพูดอีกคำเดียว ฉันจะให้เขาเข้ามาทันที”

หลินหยุนซินโกรธจนตัวสั่น ผู้ชายคนนี้รู้ไหมว่าเขากำลังทำอะไรอยู่！

เธอเป็นหลานสะใภ้ของปู่เขานะ！

เธอขยับปากอยากจะเปิดปากพูดแต่ลู่สิ้นจือจ้องเธอตาเขม็งเหมือนกับหมาป่าทำให้เธอรู้ว่าที่เขาพูดเมื่อกี้ไม่ได้ล้อเล่น

เธอกัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าพูดออกมาแม้แต่คำเดียว

ลู่สิ้นจือใช้แรงบีบบังคับกักขังเธอเอาไว้ในอ้อมอกตัวเองทำให้เธอหนีไปไหนไม่ได้พร้อมกับพูดกับ อันอันที่อยู่นอกประตูไปด้วย “เธอรอฉันอยู่นอกข้างนอกนั่นแหละ เดี๋ยวฉันออกไป...ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

หลินหยุนซินถลึงตาโต ไอ้...โรคจิต！

ทันใดนั้นเอง เขายิ่งบังอาจยิ่งลวนลามเรือนร่างของเธอตามใจชอบ แต่เธอกลับไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน

ทันใดนั้นเองน้ำก็กระสาดกระเซ็นออกมาทำให้เกิดเสียงแปลก ๆ ดังขึ้นมาในอ่างน้ำ

กี่ครั้งที่เธออยากจะเปล่งเสียงออกมาแต่พอคิดว่าเขาจงใจรั้งลู่หย่าอันเอาไว้ให้รอเขาอยู่ข้างนอกประตู หากลู่หย่าอันรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลแล้วบุกเข้ามา ถ้างั้นเขาก็จะเห็นฉากที่พวกเรากำลัง...กันแบบนี้นะสิ

แล้วเธอก็จะโดนไล่ออกจากตระกูลลู่！

เขายึดครอง “จุดอ่อน” ที่เธอกลัวที่สุดเอาไว้ เขาเลยทำอะไรตามอำเภอใจก็ได้

น้ำตาของเธอร่วงลงมาจากมุมของดวงตา ร่างกายรู้สึกได้แต่เพียงความเจ็บปวดเหมือนกับร่างจะฉีกขาดออกก็ไม่ปาน

ความรู้สึกหมดหนทางสู้กับความหวาดกลัวเมื่อห้าปีก่อนกลับมาครอบงำร่างกายเธออีกครั้งทำให้เธอกลัวจนตัวสั่นไม่หยุด

แถมผู้ชายคนนี้ดูเหมือนปีศาจที่ดุร้ายและน่ากลัวเมื่อห้าปีก่อน กอดรัดเธอเอาไว้แน่นทำให้เธอไม่สามารถหนีไปไหนได้

ลู่สิ้นจือเห็นผู้หญิงคนนี้เลือดร้อนปะทุขึ้นมา แต่รู้สึกว่ายังไงมันก็ไม่พอสำหรับเธอหรอก...

ลู่หย่าอันรอเกือบจะชั่วโมงหนึ่งแล้วแต่ยังไม่ยอมไปไหน ยังไงซะคุณอาให้เธอรอเขาเองนี่

พอคิดถึงใบหน้าอันหล่อเหลาของคุณอา ลู่หย่าอันก็รู้สึกกระดูกกระเดี้ยวไร้เรี่ยวแรงไปหมด

ถึงอย่างไรคุณอา ก็ไม่ใช่คุณอาแท้ ๆ ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดแต่อย่างใด เธอจึงฝันอยากที่จะคบกับคุณอา

เพียงแต่ว่าคุณอา อาบน้ำในห้องน้ำนานเกินไปแล้ว อีกอย่างเธอยังเสียงน้ำแปลก ๆ กับเสียงสะอึกสะอื้นราง ๆ อีกด้วย

เธอส่ายหัว เธอน่าจะหูฝาดไปเองล่ะมั้ง！

ทันใดนั้นเองลู่สิ้นจือก็ใส่เสื้อคลุมอาบน้ำหลวม ๆ ออกมา

แต่ลู่หย่าอันกลับตาแหลมเห็นรอยข่วนบนหน้าอก แต่ทว่าแป๊บเดียวเขาก็รัดเข็มขัดหน้าอกเร็วแน่นเอง