หน้าปกนวนิยาย พ่อเพื่อนหนูขอจอง

พ่อเพื่อนหนูขอจอง

9.8 / 10.0
รินลดาหวังเพียงได้แอบรักคิมหันต์ อาหนุ่มของเพื่อนสนิทอย่างเจียมตัว ทว่าความลับแตกเมื่อเธอเผลอเห็นบทสวาทอันดุดันของเขาและเขาก็จับได้ว่าเธอแอบดู จากที่เคยมองเธอเป็นแค่เด็กน้อย บัดนี้สายตาเขากลับเต็มไปด้วยความหิวโหย เมื่อไร้เพื่อนสนิทคอยขวางกั้น เธอจึงต้องเผชิญไฟปรารถนาที่ยากจะหลีกหนี
เรื่องย่อ พ่อเพื่อนหนูขอจอง
รินลดาซ่อนความรู้สึกที่มีต่อคิมหันต์ อาหนุ่มของเพื่อนสนิทไว้อย่างมิดชิด เธอเจียมตัวต่อหน้าเขาที่มักแสดงท่าทีเย็นชาเสมอ ทว่าภาพลักษณ์อันเคร่งขรึมกลับพังทลายลงเมื่อเธอเผลอไปเห็นเขากำลังร่วมรักกับหญิงอื่นอย่างดุดัน ภาพความเร่าร้อนนั้นกระตุ้นความรู้สึกเบื้องลึกของเธอให้ลุกโชน แต่จุดเปลี่ยนที่แท้จริงเริ่มขึ้นเมื่อชายหนุ่มรู้ตัวว่าเธอแอบมอง ท่าทีที่เคยมีต่อเธอในฐานะเด็กสาวพลันมลายไป สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นความหิวโหยอย่างเปิดเผย และเมื่อบ้านไร้เงาเพื่อนสนิท ความอดกลั้นของเขาก็ขาดสะบั้นลง
อ่านเพิ่มเติม

พ่อเพื่อนหนูขอจอง ตอนที่ 1

บทที่ 1

"ริน แกดูตรงนี้สิ ฉันว่าสเปซตรงโถงกลางมันยังดูแคบไปหน่อยนะ ถ้าเราปรับระยะร่นตรงนี้เข้ามาอีกนิด มันน่าจะทำให้แสงธรรมชาติส่องเข้ามาได้เยอะกว่านี้ปะ"

เสียงเจื้อยแจ้วของ 'พริมา' ดังขึ้นทำลายความเงียบภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวางของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง หญิงสาววัยยี่สิบสองปีชี้มือไปยังหน้าจอแล็ปท็อปที่แสดงภาพโมเดลสามมิติของโปรเจกต์จบที่พวกเธอปั่นกันมาหลายคืนติด

"พริม แต่ถ้าเราขยับตรงนั้น มันจะไปกินพื้นที่ของโครงสร้างหลักนะ แกอย่าลืมสิว่าอาจารย์ย้ำนักย้ำหนาเรื่องการกระจายน้ำหนัก ถ้าแก้ตอนนี้เราต้องรื้อแปลนชั้นสองใหม่หมดเลยนะ" 'รินลดา' แย้งขึ้นเบาๆ มือบางขยับเมาส์คลิกดูรายละเอียดของโครงสร้างอย่างระมัดระวัง

รินลดาในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งสีขาวที่ยาวคลุมต้นขาและกางเกงขาสั้นกุดซ่อนอยู่ด้านใน นั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมผืนหนา เธอชินกับการมาค้างค้างคืนที่นี่เพราะพริมามักจะอ้อนให้มาอยู่เป็นเพื่อนเสมอ โดยอ้างว่าอยู่คนเดียวแล้วเหงา ทั้งที่ความจริงเพนต์เฮาส์แห่งนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของ 'คุณอา' ผู้ทรงอิทธิพลของเพื่อนสนิทต่างหาก

"โอ๊ยยยย ไม่อยากแก้อะไรแล้ว! หัวจะปวด!" พริมาทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนพรมอย่างหมดสภาพ "ทำไมคณะสถาปัตย์มันเรียนหนักหนาสาหัสขนาดนี้เนี่ย รู้งี้ฉันไปเรียนบริหารแบบที่อาคิมบอกตั้งแต่แรกก็ดีหรอก"

แค่ได้ยินชื่อ 'อาคิม' หัวใจของรินลดาก็กระตุกวูบเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

"แกก็บ่นแบบนี้มาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วไหมพริม สุดท้ายแกก็เรียนมาจนถึงปีสี่จนได้นี่ไง" รินลดาฝืนยิ้ม พยายามซ่อนแววตาประหม่าเมื่อนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาคมคายและแววตาดุดันของผู้ชายคนนั้น... ผู้ชายที่เธอแอบซ่อนความรู้สึกที่มีต่อเขาไว้ในมุมที่ลึกที่สุดของหัวใจ

"ก็มันเหนื่อยนี่นา..." พริมาบ่นงุบงิบ "นี่ถ้าอาคิมกลับมาเห็นสภาพโปรเจกต์ของเรานะ มีหวังโดนสับเละแน่ๆ แกก็รู้ว่าอาคิมน่ะเจ้าระเบียบแถมยังเนี้ยบสุดๆ ซีอีโอบริษัทสถาปนิกอันดับต้นๆ ของประเทศเชียวนะ มาตรฐานเขาสูงทะลุเพดานไปแล้ว!"

"ถ้าแกกลัวโดนคุณอาว่า แกก็ลุกขึ้นมาช่วยฉันแก้ดีเทลตรงนี้ก่อนสิพริม เร็วเข้า" รินลดาเร่งเร้า แต่ในใจกลับแอบหวาดหวั่นไม่แพ้เพื่อน เธอเป็นแค่เด็กกะโปโลธรรมดาๆ ที่บังเอิญได้มาเป็นเพื่อนสนิทกับหลานสาวมหาเศรษฐี ทุกครั้งที่เจอเขา เธอต้องคอยทำตัวลีบเล็ก เจียมเนื้อเจียมตัว และพยายามไม่ทำตัวให้เป็นที่เกะกะสายตา

"รู้แล้วๆ ลุกเดี๋ยวนี้แหละค่าาา" พริมาลากเสียงยาวก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้ปรึกษากันต่อ เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลหน้าเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้น

ติ๊ด... ติ๊ด... แกร๊ก!

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาอย่างสม่ำเสมอทำเอาบรรยากาศในห้องนั่งเล่นเย็นยะเยือกขึ้นมาฉับพลัน รินลดารีบดึงชายเสื้อยืดของตัวเองให้เลื่อนลงมาปิดหน้าขาด้วยสัญชาตญาณ ขณะที่พริมานั่งหลังตรงแหน่วราวกับทหารเกณฑ์รอรับการตรวจพล

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มตัดเย็บอย่างดีก้าวเข้ามาในบริเวณห้องนั่งเล่น 'คิมหันต์' ในวัยสามสิบห้าปีดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับรูปสลัก ทว่าแววตาที่ทอดมองมานั้นกลับเย็นชาและดุดันจนคนถูกมองแทบหยุดหายใจ เนกไทถูกปลดให้คลายออกเล็กน้อย บ่งบอกว่าเขาเพิ่งผ่านวันทำงานที่ยาวนานมา

"ยังไม่นอนกันอีกเหรอพริมา รินลดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถาม พลางกวาดสายตามองกองกระดาษและเศษโมเดลที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่น

"ยังค่ะอาคิม โปรเจกต์จบยังไม่ค่อยลงตัวเลย พริมกับรินกำลังช่วยกันแก้อยู่ค่ะ" พริมาตอบเสียงใส แม้จะเกร็งอยู่บ้างแต่เธอก็ชินกับความดุของอาตัวเองแล้ว

คิมหันต์ปลดกระดุมเสื้อสูทออกแล้วพาดมันไว้บนพนักโซฟา ก่อนจะเดินเข้ามาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของรินลดา หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อกลิ่นน้ำหอมผู้ชายแนววูดดี้ผสมซิตรัสลอยมาเตะจมูก กลิ่นของความหรูหราและอำนาจที่ทำให้เธอใจสั่นทุกครั้งที่ได้กลิ่น

"ไหน ขอฉันดูหน่อย" เขาสั่งสั้นๆ

รินลดามือสั่นเล็กน้อยขณะขยับตัวหลีกทางให้เขาดูหน้าจอได้ชัดเจนขึ้น ทว่าด้วยความที่เธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น และเขายืนค้ำอยู่ด้านหลัง ทำให้มุมมองของเขาสามารถมองลงมาเห็นอะไรต่อมิอะไรได้ง่ายดาย

"นี่คือโครงสร้างที่พวกเธอคิดว่าดีที่สุดแล้วงั้นเหรอ?" คิมหันต์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความตำหนิ "การวางคานรับน้ำหนักตรงนี้มันฝืนธรรมชาติของวัสดุเกินไป ถ้าสร้างจริงมันจะเกิดรอยร้าวที่ผนังได้ง่ายๆ พวกเธอเรียนมาสี่ปี พลาดเรื่องพื้นฐานแบบนี้ได้ยังไง?"

"เอ่อ... คือว่ารินเป็นคนออกแบบโครงสร้างส่วนนี้เองค่ะ" รินลดากลั้นใจตอบ เสียงของเธอสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ "รินคิดว่าถ้าเราใช้เหล็กรูปพรรณเสริมเข้าไป มันน่าจะ... น่าจะรับน้ำหนักได้เพียงพอค่ะ"

คิมหันต์ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เลื่อนลงมามองใบหน้าหวานที่กำลังก้มงุดด้วยความประหม่า ก่อนที่สายตาคมกริบของเขาจะจงใจลากต่ำลงมา... หยุดอยู่ที่เรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นชายเสื้อยืดตัวโคร่งออกมาอย่างไม่ปิดบัง

เสื้อยืดร่นขึ้นไปจนเห็นต้นขาด้านในวับๆ แวมๆ แม้รินลดาจะพยายามดึงมันลงมาแล้ว แต่มันก็ไม่อาจปกปิดความเปล่าเปลือยที่ยั่วยวนสายตาผู้ชายวัยฉกรรจ์ได้อย่างมิดชิด

"โครงสร้างที่ดูเหมือนจะแข็งแรง..." คิมหันต์พูดช้าๆ เสียงทุ้มแหบพร่าลงเล็กน้อย แววตาที่เคยมองอย่างตำหนิเรื่องงานแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำที่อ่านไม่ออก "แต่ถ้าฐานไม่แน่นพอ... หรือปล่อยให้มีจุดอ่อนโผล่ออกมาให้เห็นชัดเจนขนาดนี้... มันก็พังทลายลงมาได้ง่ายๆ เหมือนกัน"

คำพูดที่เหมือนจะสอนเรื่องสถาปัตยกรรม แต่สายตาของเขากลับจับจ้องอยู่ที่เรียวขาของเธออย่างจาบจ้วง รินลดารู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อตไปทั้งร่าง เธอรีบขยับขาหนีบเข้าหากันแน่น ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"อาคิมดุอีกแล้วอ่ะ! รินเขาอุตส่าห์ตั้งใจทำนะค๊าาา" พริมาโอดครวญขึ้นมาเพื่อช่วยเพื่อน โดยไม่ทันสังเกตเห็นกระแสความตึงเครียดแปลกๆ ระหว่างอาหนุ่มกับเพื่อนสนิท "เดี๋ยวพริมไปเอาน้ำเย็นๆ มาให้อาคิมดื่มดับร้อนดีกว่า จะได้อารมณ์ดีขึ้น รอแป๊บนึงนะคะ!"

พูดจบพริมาก็ลุกพรวดพราดวิ่งหายเข้าไปในโซนห้องครัว ทิ้งให้รินลดาต้องเผชิญหน้ากับราชสีห์หนุ่มตามลำพัง

เมื่อหลานสาวลับสายตาไป บรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งบีบคั้น รินลดาทำตัวไม่ถูก ได้แต่ก้มหน้ามองมือตัวเองที่บีบเข้าหากันแน่นบนตัก

"คะ... คุณอาคะ ถ้าตรงนั้นมันไม่เวิร์ก เดี๋ยวรินจะลองคำนวณสัดส่วนใหม่ดูนะคะ" เธอพยายามทำลายความเงียบด้วยเรื่องงาน

แต่คิมหันต์กลับไม่ตอบรับเรื่องที่เธอพูด เขาย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างๆ เธอ การเคลื่อนไหวนั้นทำให้เขากับเธออยู่ในระดับสายตาเดียวกัน และใกล้ชิดกันมาก... มากจนเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากเรือนกายใหญ่โตของเขา

"คุณอา..." รินลดาเรียกเขาสียงแผ่ว พยายามจะขยับถอยหลัง แต่มือหนากลับวางแหมะลงบนพนักพิงเก้าอี้ญี่ปุ่นที่เธอนั่งอยู่ กักขังเธอไว้ในวงแขนของเขาอย่างแนบเนียน

คิมหันต์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนรินลดาได้กลิ่นน้ำหอมและไอร้อนจากลมหายใจของเขา ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้าง เผลอจ้องมองริมฝีปากหยักลึกที่กำลังขยับพูดอย่างลืมตัว

"ฉันไม่ได้หมายถึงแค่เรื่องงานนะ รินลดา" เขากระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชวนให้ขนลุกซู่ "การแต่งตัวของเธอก็เหมือนกัน... ใส่เสื้อผ้าแบบนี้มานั่งขัดสมาธิต่อหน้าผู้ชาย มันไม่เรียบร้อย... หรือว่าจงใจอยากให้ฉันมอง?"

คำเตือนเรื่อง 'การแต่งตัว' ที่แฝงไปด้วยความนัยนั้นทำให้รินลดาหน้าร้อนฉ่าจนแทบระเบิด หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธออ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก ได้แต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความอันตรายของคุณอาใจร้าย...

อ่านต่อ

สารบัญ พ่อเพื่อนหนูขอจอง

คุณอาจจะชอบ

นิยายมาใหม่

หน้าปกนวนิยาย วายุไฟ
9.6
วายุหรือวาคือนายแบบหนุ่มผู้มีรูปร่างสง่างามและใบหน้าสวยหวานราวกับหญิงสาวผู้เลอโฉม แม้เขาจะมีชื่อเสียงโด่งดังบนรันเวย์และในวงการบันเทิง แต่ลึกๆ แล้วเขากลับเฝ้าตามหาชายในฝันมาเนิ่นนาน จนกระทั่งได้พบกับณธีร์หรือธีร์ ข้าราชการหนุ่มผู้มีบุคลิกสุขุมและมีอนาคตไกล ความร้อนแรงดั่งสายลมไฟของวายุจะสามารถแผดเผาหัวใจที่เรียบเฉยของธีร์ได้หรือไม่ และแรงปรารถนาในครั้งนี้จะสมหวังดังใจคิดหรือเปล่า ร่วมลุ้นไปกับเรื่องราวความรักของพวกเขาทั้งสองคนได้เลย
หน้าปกนวนิยาย สัมผัสร้อนซ่อนพิศวาส
9.2
เมื่อความไว้ใจถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของเพื่อนสนิทและคนรักที่ร่วมกันหักหลัง หญิงสาวที่บอบช้ำจึงตัดสินใจก้าวเข้าสู่โลกของเด็กนั่งดริงก์เพื่อหาทางรอด จนได้พบกับมหาเศรษฐีหนุ่มผู้มอบสัมผัสอันเร่าร้อนและเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนนำไปสู่ข้อตกลงที่ไม่อาจเลี่ยง เมื่อเขาตัดสินใจเปลี่ยนฐานะของเธอให้กลายเป็นนางบำเรอส่วนตัวภายใต้การควบคุมของเขาเพียงผู้เดียวในโลกที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลและกามารมณ์
หน้าปกนวนิยาย เด็กในโอวาท
9.5
คิง พชร หนุ่มจอมพยศผู้มั่นใจว่าไม่มีใครสยบเขาได้ กลับต้องเผชิญหน้ากับความบ้าบิ่นและอำนาจมืดของ ภาค พิเภก ชายผู้แสนเย็นชาและโหดเหี้ยมเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด แม้คิงจะเคยลั่นวาจาว่าเกลียดชังคนอย่างภาคเข้าไส้และขอไม่พบเจอกันอีกตลอดชีวิต แต่โชคชะตากลับเล่นตลกอย่างร้ายกาจ เมื่อเขากลับต้องวนเวียนมาติดกับและตกเป็นคนในโอวาทของภาคอย่างเลี่ยงไม่ได้ ท่ามกลางความขัดแย้งและอันตรายที่บีบคั้นให้คิงต้องหาคำตอบว่าทำไมชีวิตเขาถึงต้องมาสยบอยู่ใต้เงื้อมมือของชายคนนี้
หน้าปกนวนิยาย เล่ห์ลวงใจนายพ่อเลี้ยง
9.4
เมื่อคำทำนายระบุว่าต้องแต่งงานภายในหกเดือน วันหนึ่ง คุณหนูผู้เพียบพร้อมจึงต้องงัดสารพัดเล่ห์เหลี่ยมมาพิชิตใจ พ่อเลี้ยงน่านน้ำ ชายหนุ่มสุดเย็นชาและสุขุมลุ่มลึก เธอถึงขั้นยอมโกหกว่าไร้ที่พึ่งเพื่อแทรกซึมเข้าไปในชีวิตของเขา หวังจะคว้าตัวเขามาเป็นพ่อของลูกให้ได้ตามดวงชะตา ท่ามกลางความวุ่นวายและความน่ารักแสบซนของเธอ แผนการครั้งนี้จะสามารถเปลี่ยนใจพ่อเลี้ยงผู้แสนนิ่งเฉยให้กลายเป็นความรักสุดฟินได้หรือไม่ ติดตามเรื่องราวความโรแมนติกที่เต็มไปด้วยชั้นเชิงได้ในเล่ห์ลวงใจนายพ่อเลี้ยง
หน้าปกนวนิยาย สามีฉันคืออาจารย์
9.3
พลอยไพลินเด็กสาววัยเพียงสิบแปดปีจำต้องเข้าพิธีวิวาห์กับอัศวินชายหนุ่มรุ่นใหญ่วัยสามสิบสองปีด้วยเหตุผลความจำเป็นทางบ้าน ทว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลับซับซ้อนยิ่งขึ้นเมื่อเธอพบว่าสามีในนามคนนี้คืออาจารย์ผู้สอนในมหาวิทยาลัยที่เธอกำลังศึกษาอยู่ เรื่องราวความรักลับๆ ระหว่างลูกศิษย์กับอาจารย์ท่ามกลางพันธะสมรสจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ในรั้วมหาลัยแห่งนี้
หน้าปกนวนิยาย รักไม่ได้ถ้าไม่ร้ายแบบนี้
9.8
ค่ำคืนอันเร่าร้อนจบลงด้วยความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ เมื่อชายหนุ่มพบว่าหญิงสาวที่เขาเพิ่งร่วมเตียงด้วยไม่ใช่เด็กไซด์ไลน์ที่ผู้ช่วยจัดหามาให้ เธอหายตัวไปอย่างรวดเร็วทิ้งไว้เพียงเงินสามพันบาทและกางเกงในซีทรูเป็นของต่างหน้า ฝั่งหญิงสาวที่ตื่นจากอาการเมาค้างเพิ่งรู้ตัวว่าเรื่องแซ่บที่คิดว่าเป็นฝันคือความจริง เธอตัดสินใจจ่ายทิปทิ้งไว้แล้วหนีออกมาทันทีโดยไม่รู้เลยว่าชายคนนั้นเป็นใคร ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนที่เริ่มต้นด้วยความผิดพลาดกำลังจะเปลี่ยนชีวิตของทั้งคู่ไปตลอดกาล
ตอน
อ่านเลย
แชร์