หลังจากการแต่งงานแบบแฟลช นายกูก็ถูกเปิดโปงอีกครั้ง

“อะไรนะ?”

เสียงปังดังขึ้น

กู้เป่ยเซิงเตะผู้ชายคนนั้นกระเด็นออกไป

เขาดูเย็นชาเหมือนมีอากาศหนาวล้อมรอบ คนรอบข้างต่างกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้

แม้กู้เป่ยเซิงจะหล่อมาก แต่หล่อในระดับนี้ก็ดูได้แต่ไกล ไม่สามารถล่วงเกินได้

เด็กแว้นยังคงพยายามดิ้นรน อยากจะพูดขู่กู้เป่ยเซิง แต่ก็ถูกสายตาของกู้เป่ยเซิงฆ่าคำพูดนั้นกลับไป

“ไปให้พ้น!”

เด็กแว้นรีบวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต

กู้เป่ยเซิงรู้สึกดูถูก แม้ว่าเขากับจี๋ชิงหลินจะแต่งงานตามข้อตกลง แต่ในความเป็นจริง เธอก็เป็นภรรยาของเขา การที่เด็กแว้นรังแกจี๋ชิงหลิน ก็เหมือนกับทำให้เขาเสียหน้า

เขาหัวหน้าตระกูลกู้ จะยอมปล่อยให้พวกเด็กแว้นมาทำให้เสียหน้าได้ยังไง ?

พูดเล่นหรือไง!

จี๋ชิงหลินยังคงอยู่ในสภาพงงงวย เพราะคำพูดที่กู้เป่ยเซิงพูดออกมาก่อนหน้านี้ มันช่างกระทบจิตใจยิ่งนัก

“เธอไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?” กู้เป่ยเซิงขมวดคิ้ว โบกมือไปมาตรงหน้าจี๋ชิงหลิน

จี๋ชิงหลินได้สติกลับมา แล้วจำได้ว่าผู้ชายตรงหน้าเขาคือคนที่เพิ่งจดทะเบียนกับเธอในวันนี้ “ทำไมถึงเป็นคุณ?”

กู้เป่ยเซิงยิ้มขม ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอเพิ่งจะจำเขาได้ตอนนี้

“เราพึ่งจดทะเบียนกันวันนี้ คุณก็ลืมแล้วเหรอ?”

จี๋ชิงหลินกลับมาสงบอีกครั้ง มองเขาด้วยความสงสัยเต็มหน้า “คุณมาที่นี่ได้ยังไง ? เราตกลงกันแล้วว่าใช้ชีวิตใครชีวิตมัน ไม่ยุ่งเกี่ยวกันไม่ใช่เหรอ?”

เธอยังคิดว่า ครั้งต่อไปที่เจอกันคงจะเป็นตอนหย่า

“ผมก็ไม่อยาก” กู้เป่ยเซิงจุดบุหรี่ขึ้น แต่ยังไม่ทันจะสูบ จี๋ชิงหลินก็ดึงมันออกไป

กู้เป่ยเซิงขมวดคิ้ว “ทำอะไรของคุณ?”

“ฉันเกลียดกลิ่นบุหรี่” จี๋ชิงหลินพูด พร้อมดับบุหรี่ทิ้งไป

กู้เป่ยเซิงเม้มปาก เดิมทีเขายังอยากจะสูบอยู่ แต่พอคิดถึงเรื่องที่จะต้องพูดกับจี๋ชิงหลินต่อไป เขาก็ยอมทน

“บอกมา คุณตามหาฉันทำไม?”

“พวกเรา…”

“คุณตำรวจ เขานี่แหละ!!”

เสียงร้องแหลมๆ ขัดจังหวะการพูดของกู้เป่ยเซิง

กู้เป่ยเซิงทำหน้าตึงหันไป ก็เห็นเด็กแว้นพาตำรวจสองสามคนเดินมา

เมื่อเห็นตำรวจ จี๋ชิงหลินก็ใจเสีย แม้ว่าเด็กแว้นจะเป็นฝ่ายก่อเรื่องก่อน แต่กู้เป่ยเซิงก็ยังทำร้ายคน ถ้าต้องรับผิดชอบขึ้นมา คงจะยุ่งยากมาก

“ไม่ต้องห่วง นี่คือสังคมที่มีกฎหมาย จะปล่อยให้คนเลวลอยนวลได้ยังไง?”

เมื่อเห็นความกังวลของจี๋ชิงหลิน กู้เป่ยเซิงยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นมีความมั่นใจและเจ้าเล่ห์เล็กน้อย ทำให้จี๋ชิงหลินตะลึง

ในขณะที่จี๋ชิงหลินกำลังตะลึงอยู่ นายตำรวจเฉินก็เดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้อง

“คุณตำรวจเฉิน ผมแค่ไปซื้อของกิน แต่เขามาทำร้ายผม คุณต้องจับเขาให้ได้!!” เด็กแว้นฟ้องร้องก่อน โดยไม่พูดถึงเรื่องที่ตัวเองก่อกวนจี๋ชิงหลิน แค่พูดว่ากู้เป่ยเซิงทำร้ายเขา

พูดจบ ก็หันมายั่วเย้ากู้เป่ยเซิง เหมือนจะบอกว่า ฮะ เมื่อกี้ไม่หยิ่งมากเหรอ? มาสิ ต่อยฉันสิ!

ต่อมา กู้เป่ยเซิงต่อยเข้าไปหนึ่งหมัด

เด็กแว้นงงไปเลย เขากล้าต่อยคนต่อหน้าตำรวจ

จี๋ชิงหลินก็งง คุณไม่บอกว่าสังคมที่มีกฎหมายเหรอ? ทำไมถึงลงมือ? ยังต่อหน้าตำรวจอีก!!

เสียงปังดังขึ้น

เด็กแว้นโดนต่อยจนเซ ล้มลงนั่งกับพื้น

“คุณตำรวจเฉิน ดูสิ คนนี้ต่อยคนต่อหน้าคุณ มันไม่มีระเบียบเลย” เด็กแว้นปิดหน้าด้วยความเจ็บปวด “เจ็บมาก!! คุณต้องช่วยผมให้ได้ ”

ตำรวจเฉินตกใจกับหมัดของกู้เป่ยเซิง

เขาไม่เคยเห็นใครกล้าขนาดนี้ ต่อยคนต่อหน้าตำรวจ มัน…

หือ? ตำรวจเฉินกำลังจะดุ แต่พอเห็นหน้ากู้เป่ยเซิงก็สะดุ้ง

นี่ไม่ใช่หัวหน้าตระกูลกู้ กู้เป่ยเซิงเหรอ?

ทันใดนั้น ตำรวจเฉินเปลี่ยนสีหน้า ยิ้มกว้าง “คุณกู้ เราเจอกันอีกแล้ว” คำว่า “คุณกู้”

ทำให้ทั้งกู้เป่ยเซิงและจี๋ชิงหลินเปลี่ยนสีหน้าไปพร้อมกัน