Oops! สะดุดรัก...พ่อเลี้ยงขา

ความกังวลทำให้เธอเสียสมาธิ เธอนั่งรออยู่บนเก้าอี้พลาสติกแข็งๆ จมอยู่กับคำถาม “จะเกิดอะไรขึ้นถ้า…”

“หนูชื่อนิดใช่ไหม?” เสียงจากข้างหลังเธอดังขึ้น

เธอเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียก ดร.โจ เดินเข้ามาหา เขาเป็นหมอที่ดูค่อนข้างหนุ่มอายุประมาณพ่อ

- สามสิบกลางๆ - เขามีดวงตาสีน้ำตาลละมุนและเขาดูฉลาดมากภายใต้แว่นตากรอบสีเหลี่ยมนั่น

เธอสะดุ้งลุกขึ้น “เขาดีขึ้นไหมคะ”

หมอโจนั่งที่เก้าอี้ข้างๆ เธอ เธอนั่งลง เขาหันมาหาเธอเล็กน้อย

“ข่าวดีก็คือพ่อของหนูดูเหมือนจะไม่มีลิ่มเลือดในสมอง เขาดูแข็งแรงดี”

“แล้วเขาเป็นอะไรหรือเปล่า”

“ความจริงคือเราก็ยังไม่รู้” หมอหยุดชะงักก่อนจะพูดต่อ

“จากการตรวจร่างกายแล้ว ผลการตรวจทุกอย่างเป็นลบ” สีหน้าของเขาดูอ่อนลงก่อนพูดต่อ

“สมองของเขายังคงเป็นปริศนาสำหรับเรา เราไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด เรารู้เพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องนี้

แต่ยังมีปริศนาที่เราไม่เข้าใจอยู่ดี จากมุมมองด้านสุขภาพ พ่อของหนูสบายดี แต่เขากำลังเป็นโรคความจำเสื่อมแบบย้อนกลับ

เขาสูญเสียความทรงจำแบบชั่วคราว”

“หนูไม่เข้าใจ” นิดบอกเขา

ดร.โจ ยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ลองนึกถึงการขี่จักรยานดูสิ คุณพ่อของหนูอธิบายวิธีขี่จักรยานได้ - เราเรียกว่าความจำเชิงความหมาย -

แต่เขาจำไม่ได้ว่าเรียนรู้วิธีขี่จักรยานเมื่อใด เขาจำเหตุการณ์นั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ”

“แต่เขาจำหนูไม่ได้!” เธอกล่าว

“จริงอยู่ ตอนนี้ หนูคือผู้เก็บรักษาความทรงจำของพ่อ สิ่งเดียวที่เขารู้เกี่ยวกับอดีตของเขาคือสิ่งที่อยู่ในความคิดของหนู”

นิดพยายามถามต่อ “พ่อจะกลับมาจำได้เป็นปกติไหมคะ”

“ไม่มีใครตอบได้ เขาอาจตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้พร้อมกับความทรงจำทั้งหมดหรืออาจใช้เวลาหลายเดือนหรือหลายปี ...

หรือบางทีอาจไม่เลย”

ดวงตาของนิดดูเศร้า น้ำตาเริ่มคลอเบ้า น้ำเสียงสั่นเครือ

“พ่อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหนูเป็นลูกสาวของเขา”

ดร.โจ วางมือบนไหล่ของเธอแล้วบีบเบาๆ

“มันคงยากสำหรับพวกคุณทั้งคู่ พยายามอย่าให้ข้อมูลกับเขามากเกินไป เขากำลังดิ้นรนเพื่อยอมรับสภาพของตัวเอง

เป็นตัวของตัวเองและช่วยเหลือเขา เล่าให้เขาฟังเกี่ยวกับชีวิตประจำวันและอดีตของเขาอย่างค่อยเป็นค่อยไป

แต่ไม่ต้องกดดันเขามากเกินไป อาจช่วยได้”

นิดพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“เขาเคยได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า” ดร. ถาม

“ครั้งหนึ่งเมื่อสองสามปีก่อน พ่อตกจากบันไดและหมดสติไปนานมาก แต่เมื่อเขารู้สึกตัว เขาก็ดูปกติดี”

“เขาหมดสติไปนานแค่ไหน”

นิดยักไหล่ “หนูไม่รู้ หนูเจอพ่อตอนที่กลับมาจากโรงเรียน” เธอเหลือบมองแพทย์แล้วถามว่า

“นั่นเป็นสาเหตุที่เขาสูญเสียความทรงจำหรือเปล่า”

แพทย์ยิ้มเบาๆ “ไม่น่าจะเป็นไปได้ ถ้าเป็นเมื่อสองสามปีก่อน ก็คงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับสภาพของเขาในตอนนี้”

เขาตบเข่าของเธอเบาๆ “มาสิ เขากำลังรออยู่ หนูพาพ่อกลับบ้านได้”

ฉันนั่งอยู่บนขอบโต๊ะตรวจ ตรงข้ามฉันมีกระจกเงา คนแปลกหน้าคนหนึ่งมองกลับมาที่ฉัน

ความว่างเปล่าในใจทำให้ฉันหวาดกลัว หลุมที่ควรจะเติมเต็มด้วยอะไรบางอย่างแต่กลับไม่ได้เติมเต็ม

มันว่างเปล่าจนน่าขนลุก คนแปลกหน้าที่มองกลับมาที่ฉันดูราวกับว่าสูญเสียอะไรบางอย่างไป

มันคือดวงตาสีเทาซีดของเขา ความสิ้นหวังที่เต็มไปด้วยความกลัว

"พ่อ" เธอพูดด้วยเสียงที่ลังเล

อีริคละสายตาจากคนแปลกหน้าในกระจกและมองเธอ

- เด็กผู้หญิงที่ปลุกผม เด็กผู้หญิงที่บอกว่าเธอเป็นลูกสาวของผม

ผมมองกลับเข้าไปในกระจกและมองคนแปลกหน้าคนนั้น -

มีใครกำลังเล่นตลกกับผมอยู่หรือเปล่า นี่เป็นความฝันหรือเปล่านะ…

"พ่อ" คราวนี้เบาลงและเต็มไปด้วยความกังวล

อีริคหันกลับไปหาเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้วถามว่า "หนูเป็นลูกสาวของพ่อจริงๆ เหรอ"

น้ำตาคลอเบ้า เธอพยักหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม ฝรั่งหนุ่มร่างกำยำรู้สึกแย่ที่ทำให้เธอเจ็บปวด

กับสิ่งที่เขาได้เอ่ยถามไป ในสายตาของเขา เธอมีผมตรงยาวสีดำสนิท และแม้ว่าดวงตาของเธอจะกลมโต

แต่เธอก็มีเชื้อสายเอเชียอย่างชัดเจน เธอตัวเล็ก บอบบาง และมีหุ่นที่เพรียวมาก

นิชานาถยืนร้องไห้เงียบๆ ไม่ขยับตัว ดวงตาของเธอจ้องมองฉัน ฉันเห็นความเจ็บปวดที่ต่อสู้กับความกลัวในดวงตาของเธอ

“หนูบอกว่าหนูชื่ออะไรนะ”

“นิดค่ะ” เธอตอบ

“พ่อชื่อว่าอะไร”

“อีริค”

บรรยากาศถูกปกคลุมด้วยความเงียบงัน

“โอเค เรากลับบ้านกันเถอะ” อีริคเสนอ

เธอพยักหน้า แทนคำตอบ

นิดให้ที่อยู่แก่คนขับแท็กซี่แล้วรถก็เคลื่อนออกจากตัวอาคารโรงพยาบาลไป อีริคมองอย่างเหม่อลอยลอดหน้าต่าง

ทุกที่ที่รถขับผ่าน เขามองพล่างคิดว่าสถานที่ที่เขาอยู่นี้ล้วนเป็นของใหม่และไม่คุ้นเคยเลยสักนิด เมืองหรือชุมชนนั้น

ดูสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย มีห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่เปลี่ยนมาเป็นย่านที่อยู่อาศัย

บ้านแฝดที่เปลี่ยนเป็นบ้านเดี่ยวบนพื้นที่ที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทั้งหมดมีสนามหญ้าที่ตัดแต่งอย่างประณีต

นิดหยิบธนบัตรยับๆ ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์และจ่ายเงินในขณะที่เขามองดูบ้าน