ปิ๊งรักสาวอ้วน(อ้วนยังไงก็รัก)

หลังจากที่ได้เบอร์โทรของสาวอ้วนมาโดยที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้มันมา ต้องขอบคุณมายาวีที่ทำให้เขาได้เบอร์โทรของสาวอ้วนที่กระตุกใจตั้งแต่แรกเจอ คนอะไรยิ่งมองยิ่งน่ารัก ยิ่งนึกถึงยิ่งคะนึงหา ยิ่งอยากกอด อยากสัมผัสเรือนร่างอวบๆ อ้วนๆ อยากรู้นักมันจะนุ่มมือแค่ไหนถ้าได้นวดขยำ

เสริม ล้นฟ้า หรือเสริม มือซ้ายของยักษ์ คีรี ดอว์สัน วัย 31 ปี ชายที่เคร่งขรึม สนใจแต่งาน นอกจากกาสิโนและดูแลบริหารงานช่วยเจ้านายหนุ่มแล้ว เขาก็ไม่เคยข้องแวะหลงทางไปกับผู้หญิงคนไหนเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้เห็นทีเขาจะไปไหนไม่รอดแล้ว ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกันที่โรงพยาบาล สาวอ้วนได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในความคิดของเขาเสียแล้ว เสริมจะต่างจากช้อยเพื่อนรักที่เป็นมือขวาของเจ้านาย ที่รายนั้นจะเจ้าชู้มีผู้หญิงมากมายบนเตียง แต่เขาถ้าต้องการก็แค่เรียกผู้หญิงในเลานจ์ที่กาสิโนมาบริการ แต่ก็นานๆ ครั้ง ไม่ได้บ่อยทุกคืนเหมือนเพื่อนรัก ส่วนเจ้านายจอมถ่อยนั้น ตอนนี้ได้สิ้นลายไปแล้วเมื่อมีสาวน้อยมายาวีกุมหัวใจ จะว่าไปตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยก็ว่าได้ เขากับช้อยดีใจที่นายได้พบความสุขสักที เพราะที่ผ่านมาเจ้านายโดดเดี่ยวน่าสงสารเหลือเกิน

“อ้าว! คุณเสริมมาทำอะไรที่นี่คะ” สมบุญ สิงห์ขร หรือบุญ วัย 23 ปี เอ่ยทักชายหนุ่มที่กำลังเดินมาทางตัวเอง วันนี้พยาบาลสาวอยู่เวรถึงสี่ทุ่ม แต่ตอนนี้ก็เพิ่งจะสี่โมงเย็นเอง แล้วเขามาทำอะไร หรือว่ามายาวีป่วยไม่สบายอีกแล้ว

เสริมมองคนที่ร้องทักตัวเองด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่แอบยิ้มในใจ เขาตั้งใจแวะมาส่องเธอทำงานนั่นแหละ ไม่ได้คุยแค่ได้เห็นหน้าเห็นร่างอวบอ้วนแต่เคลื่อนไหวคล่องแคล่วของหล่อนเดินไปเดินมาในขณะทำงานก็ยังดี เพราะเขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไงให้ได้คุยกับเธอ ไอ้จะโทรไปชวนคุยก็กลัวว่าเธอจะรังเกียจ เขาไม่ได้หล่อหรือหน้าตาดี แต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่ พอจะเป็นพระเอกละครหลังข่าวได้บ้าง เพราะหน้าตาไทยแท้คมเข้ม สูงใหญ่ก็พอได้ แต่เขาก็ไม่ได้หล่อแบบเจ้านาย ที่หล่อไม่แบ่งลูกน้องอย่างเขากับช้อย

“ว่าไงคะคุณเสริม คุณไม่สบายหรือว่าน้องเมย์ไม่สบายอีกแล้วคะ” สาวอ้วนเอ่ยถามอีกครั้งเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของอีกฝ่าย

“เปล่าครับ ไม่มีใครเป็นอะไรทั้งนั้นครับ ผมแค่แวะมาหาคุณ” ไม่รู้อะไรสั่งให้เขาพูดออกไปตรงๆ แบบนั้น ส่วนสมบุญตาโตทันทีเมื่อได้ยินคำท้ายประโยค

‘บ้าน่า เขาจะแวะมาหาเราทำไม เขาคงไม่ได้คิดจะจีบเราหรอกนะ เราอ้วนขนาดนี้เขาคงไม่สนใจเราหรอก’ สาวอ้วนพึมพำกับตัวเอง เธอหนัก 86 กิโลกรัม สูง 160 ซม. ก็ถือว่าอ้วน แต่ดีหน่อยที่ผิวของหล่อนขาวและใบหน้ารูปไข่ คือคนที่มองว่าตัวเองไม่สวยมาตลอดอย่างพยาบาลสาวมักคิดแบบนี้ แต่หารู้ไม่ว่าในสายตาของคนอื่น หล่อนนั้นสวยน่ารักน่าปรารถนา แต่เธอมองไม่เห็นเองว่ายามผู้ชายมองมายังตัวเองนั้นมีแต่ความเอ็นดู และคนตรงหน้าเธอตอนนี้ก็เหมือนกัน ทั้งปรารถนาและเอ็นดู เขาอยากดูแลเธอ

“แวะมาหาฉันเหรอคะ” สาวอ้วนยกมือชี้เข้าหาตัวเองพร้อมเลิกคิ้วสงสัยไม่เข้าใจในความหมายของประโยคของหนุ่มหล่อตรงหน้า เขามีธุระอะไรกับเธองั้นเหรอ

“ครับ” เสริมตอบสั้นๆ ด้วยสีหน้าจริงจัง

“เอ่อ...น้องเมย์ให้มาหาฉันเหรอคะ” สมบุญยังคงถามต่อ เพราะคิดยังไงก็ไม่น่าจะมีเหตุผลที่เขาจะมาหาตัวเองโดยตรง เพราะเธอและเขาไม่ได้สนิทกัน แค่รู้จักกันผิวเผินเท่านั้น

“ผมมาของผมเอง”

“ว่าไงนะคะ?” หล่อนไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่ได้ยินนั่นคือเขาพูด เพราะมันต่างจากคนที่เธอรู้จัก คิดยังไงก็ไม่มีธุระอะไรที่เขาจะมาหาตัวเองโดยตรง

“ผมมาของผมเอง” เสริมตอบย้ำคำตอบเดิมของตัวเอง

พอได้ฟังอีกฝ่ายย้ำคำตอบแล้ว สาวอ้วนก็มองซ้ายมองขวาที่พยาบาลคนอื่นเดินผ่านไปมาระหว่างตัวเองและชายหนุ่ม ก่อนจะพูดถามเขา

“แล้วมาหาฉันมีเรื่องอะไรคะ ถ้าไม่ใช่เรื่องน้องเมย์ ฉันคิดว่าเราไม่น่ามีเรื่องจะคุยกันนะคะ”

“นั่นสิครับ เราก็ไม่น่ามีเรื่องจะคุยกัน แต่ผมอยากมาเจอคุณ”

คนไม่เคยจีบสาว ไม่เคยตกหลุมรักสาว คนที่พูดน้อยมาตลอดก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เขาจะพูดมากความและพูดเยอะเฉพาะเรื่องงานและกับเจ้านายกับเพื่อนสนิทเท่านั้น ตอนนี้เขารู้สึกประหม่าอายสาวตรงหน้าเล็กน้อย ที่ต้องมาพูดอะไรตรงๆ แบบนี้

“ถ้าไม่มีอะไร ฉันขอตัวนะคะ”

“ครับ แล้ววันนี้เลิกงานกี่โมงครับ” เขาถามสาวอ้วนน่ารักตรงหน้า

“ทำไมคะ จะมารับฉันกลับบ้านเหรอคะ”

“ถ้าอนุญาต ผมก็จะมารับกลับครับ”

คำตอบของหนุ่มหล่อหน้าตายทำเอาสาวอ้วนอย่างหล่อนบิดตัวม้วนเขินได้ไม่น้อยเลย แต่ละคำพูดของเขามันช่างตรงเหลือเกิน เล่นเอาตอบไม่ถูกเลย ก็แค่พูดเล่นเท่านั้น ไม่ได้คิดจะให้เขามารับสักหน่อย แต่ไหนๆ แล้วก็ลองถามไปอีกหน่อยแล้วกัน

“คุณจะจีบฉันเหรอคะ”

“ครับ”

โอ๊ย!

สาวอ้วนกรีดร้องในใจ บ้าแล้ว ผู้ชายคนนี้เจอหน้ากันไม่กี่ครั้ง ยิ้มก็ไม่เคยยิ้มให้ แล้วอยู่ๆ วันนี้มาบอกว่าจะจีบ บ้าไปแล้ว นี่เขาเมามารึเปล่า

“ฉันขอตัวก่อนนะคะ” เธอรีบขอตัวทันทีเมื่ออยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้ว เธอเขินคนหล่อหน้าขรึมตรงหน้า

“แล้วเย็นนี้เลิกงานกี่โมงครับ ผมจะได้มารับ” เสริมถามรั้งสาวอ้วนที่กำลังหมุนตัวเดินหนีจากไป

“ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ ฉันขับรถมาค่ะ” เธอปฏิเสธ ไม่อยากสนิทกับอีกฝ่าย เพราะเขาหล่อ ดูดี และดูยังไงก็ไม่น่าจะมาชอบคนอ้วนๆ อย่างเธอได้ ที่เขาบอกจะจีบก็คงจะพูดเล่นเท่านั้น

“ครับ” เสริมไม่ต่อความยาว เมื่อสาวอ้วนเดินห่างออกไป เขาก็หมุนตัวเดินกลับไปทางเดิมของตัวเองพร้อมกับล้วงโทรศัพท์ที่กำลังสั่นเตือนของตัวเองออกมากดรับสาย

“ครับคุณยักษ์”

สมบุญเดินกลับไปประจำที่วอร์ดของตัวเองพร้อมพึมพำคุยกับตัวเอง ใบหน้าสวยของสาวอวบแดงระเรื่อ คำพูดและท่าทางของเสริมก่อนหน้านี้กทำให้หล่อนใจสั่น ให้ตายสิ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย แล้วเขาจะมาจีบเธอทำไม แล้วมาชอบอะไรในตัวของเธอ อ้วนก็อ้วน

“น้องบุญเป็นอะไรจ๊ะ” พยาบาลร่วมวิชาชีพที่อยู่วอร์ดด้วยกันวันนี้เอ่ยถาม

“อะ...เอ่อ ไม่มีอะไรหรอกพี่ บุญก็แค่มีเรื่องคิดนิดหน่อยค่ะ”

“จ้ะ พี่จะออกเวรแล้วนะ น้องบุญอยู่เวรถึงดึกเลยสิคะวันนี้”

“ค่ะ ช่วงนี้ทำเงินหน่อยค่ะ ต้องเก็บเงินส่งไปให้พ่อกับแม่จ่ายหนี้ ธกส. ค่ะ เดือนนี้ใช้เงินเยอะนิดเลยทำงานหนักนิดนึงค่ะ” สาวอ้วนพูดติดตลกเล็กน้อย เธอเป็นคนน่ารัก พี่ๆ พยาบาลต่างเอ็นดูเธอ หมอก็เอ็นดูพยาบาลจบใหม่ที่ขยันอย่างเธอ

“เด็กดีจริงๆ งั้นพี่ไปนะคะ กินข้าวด้วยนะ อยู่โหมงานทุกวันระวังผอมนะ”

“คิกๆ บุญก็อยากผอมนะคะพี่ แต่กินทีไรนึกว่าปอบลง เดินทางกลับบ้านดีๆ นะคะ”

“ค่ะ พี่ไปนะคะ”

สมบุญยิ้มให้พี่พยาบาลที่เดินจากไปแล้วหันมาสนใจงานตรงหน้าตัวเอง และมีพยาบาลคนใหม่มาเปลี่ยนเวรพี่ที่กลับบ้านไป เธอเอ่ยทักทายกับรุ่นพี่แล้วนั่งทำงานตรงหน้าของตัวเอง ก่อนจะถือแฟ้มไปวัดไข้ผู้ป่วยที่ตัวเองดูแลอยู่