รักติดเอฟ

ชั้นสองของบ้าน เวลาสี่ทุ่ม...

ตอนนี้ฝนด้านนอกเริ่มซาลงแล้ว ซึ่งมันก็ทำให้เขาเผลอคิดถึงยัยเด็กแสบ และตั้งข้อสงสัยว่าเธอจะกลับออกไปหรือยัง...

แต่เขาก็ไม่ได้คิดที่จะลงไปชั้นล่างเพื่อไปหาคำตอบกับความสงสัยนั้น และเลือกที่จะเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำเตรียมตัวพักผ่อนแทน

ซึ่งในเวลานี้สาวแสบก็กำลังเดินทัวร์รอบบ้านของเขา ตั้งแต่ชั้นล่างจนขึ้นมาถึงชั้นสอง...

“อยู่คนเดียวเหรอ?”

บ้านที่กว้างใหญ่นี้มันดูเหงาๆ หากว่าเขาจะอาศัยอยู่ที่นี่ลำพัง...

แก๊ก!

“อะไรเนี่ย?”

เธอถึงกับร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อเปิดเข้ามาในห้องทำงานของเขา แล้วเห็นว่าในห้องทำงานของอาจารย์ ‘ปฐพี’ นั้น เต็มไปด้วยขวดเหล้าหลากหลายยี่ห้อที่วางเรียงกันอยู่บนชั้นวางเต็มสองผนังของห้อง แทนที่จะเป็นหนังสือหรือตำราเรียน

“อาจารย์ติดเหล้าเหรอ?”

เธอเดินวนอยู่ในห้องนั้นพักใหญ่ๆ และก็นึกแปลกใจที่เขานั้นมีอะไรมากกว่าที่เธอคิดไว้ ตัวตนที่ดูเป็นคนธรรมดาของเขามันเหมือนจะมีบางอย่างซ่อนไว้...

ห้องนอน...

แก๊ก!

เธอเปิดเข้ามาอีกห้องอย่างระวังเสียง แต่ทันทีที่เดินเข้ามาก็ถูกเจ้าของบ้านแอบดักรออยู่หลังประตูห้อง

ปุก!

เขากดร่างของเธอไว้กับผนังห้องและแช่แข็งเธอไว้อย่างนั้นด้วยภาพลักษณ์ที่ดูแปลกตา ใบหน้าหล่อใสที่ไม่มีแว่นเฉิ่มเกาะอยู่ที่สันจมูกโด่ง ผมที่เปียกหมาดไม่เซ็ตทรง แผ่งอกแกร่งที่มีรอยสักยาวไปทั้งแขนข้างขวา ทำให้เธอตกตะลึงกับภาพที่ได้เห็น

“เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ” เจ้าของคิ้วหนาพูดด้วยท่าทางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันเพราะไม่เข้าใจกับความดื้อด้านของเธอ

“สักกันติ๋มเหรอคะ?” เธอเอ่ยถามคนตัวสูงท่าทางดูถูกรอยสักของเขา เพราะคิดว่าคนติ๋มๆ อย่างเขา ไม่น่าจะชื่นชอบรอยสักที่ดุดันแบบนี้

“ทำไมยังไม่กลับบ้านไปอีก?”

เขาเลือกที่จะไม่ตอบคำถามไร้สาระของเธอ และยิงคำถามสำคัญที่ว่าทำไมเธอยังไม่กลับบ้านอีก ทั้งที่เขาตอบปฏิเสธเธอไปแล้วเป็นสิบๆ ครั้ง...

“ช่วยหนูหน่อย” เธอพูดขอร้องเขาด้วยสีหน้าสิ้นหวัง

“ฉันบอกแล้วไงว่าให้เธอกลับไปตั้งใจเรียน” คนตัวสูงเดินเมินสาวแสบไปที่ตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบกางเกงนอนขายาวมาใส่ให้เรียบร้อย และเช็ดผมที่เปียกหมาดนั้นให้แห้งสนิท

“ก็หนูเรียนไม่เก่ง” 

“เธอขี้เกียจมากกว่า” 

“ก็มันไม่เข้าใจจริงๆ หนิ” ใครจะว่าฉันโง่ก็ได้ฉันไม่เถียง เพราะการเรียนรู้มันไม่ได้เหมาะกับเด็กทุกคน และมันก็ยิ่งยากที่ต้องเรียนตามคำสั่งของพ่อ คณะที่พ่อเลือกให้

ฉันไม่มีโอกาสได้เลือกเรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบ นั่นเลยทำให้สมองของฉันยิ่งต่อต้านการเรียน หากเป็นสิ่งที่ชอบฉันก็พร้อมจะเรียนรู้ แต่ไม่ใช่การเป็นผู้พิพากษาอย่างที่พ่อคาดหวังไว้แน่

หมับ!

“ช่วยหนูหน่อยนะอาจารย์~” เธอเขย่าแขนล่ำเพื่อขอร้องอ้อนวอนให้เขาช่วยเหลือเธอให้บรรลุเป้าหมายที่ว่านี้คือเรียนจบ

“ฝนหยุดตกแล้ว กลับบ้านไปซะ” เขาสะบัดมือเธอออกท่าทางรังเกียจ เพื่อจะสวมใส่เสื้อให้เรียบร้อย แต่เด็กดื้อก็ยังตื๊อไม่หยุด

“ไม่กลับค่ะ ถ้าอาจารย์ทำให้หนูโดนไล่ออกจากบ้าน อาจารย์ก็ต้องรับผิดชอบ…หนูจะอยู่ที่นี่จนกว่าอาจารย์จะตอบตกลง” 

สาวหน้ามึนเดินขึ้นเตียงของอีกคนหน้าตาเฉย ก่อนจะตวัดผ้าผืนหนาขึ้นมาห่มและนอนนิ่งอยู่แบบนั้น โดยไม่สนว่าอีกคนจะคิดยังไงกับการกระทำของเธอ

เธอกำลังทำให้เขาหมดความอดทนอย่างไม่รู้ตัว เพราะความเป็นเด็กก้าวร้าว ไร้มารยาท และดื้อรั้นของเธอ

“งั้นก็ตามใจ อยากอยู่ก็อยู่ไปแล้วกัน” ประโยคนั้นดังขึ้นก่อนที่ไฟในห้องจะดับลง 

ดวงตาสาววาดตามองไปรอบห้อง เพราะเริ่มระแวง และคิดว่าเรื่องมันผิดแผนต่างจากที่เธอคิดไปนิดหน่อย

เตียงนิ่มที่เธอนอนอยู่ เริ่มยวบลงทีละนิดจากปลายเตียง และเหมือนว่าร่างใหญ่ที่ค่อยๆ คลานขึ้นเตียงมานั้น จะเริ่มคานจากปลายเท้าของเธอขึ้นมา

เงาดำที่คืบคานเข้ามาใกล้ ทำให้คนตัวเล็กแทบฝังร่างของตัวเองลงไปกับที่นอน “จะทำอะไรคะ?”

“คิดว่าไง?”

ปิ๊ง!

ไฟที่โครมไฟหัวเตียงสว่างขึ้นเพราะคนคิ้วเข้ม เจ้าของมือหนาที่กดเปิดมัน เพราะต้องการที่จะมองหน้าเด็กแสบให้ชัดเจน ว่าเธอยังแสดงความอวดดีกับเขาอยู่หรือเปล่า

“เธอคิดว่าคนแบบเธอจะทำฉันมีอารมณ์ได้หรือไง ไม่ต้องกลัวหรอกน่า...” 

พูดจบเขาก็ทิ้งตัวลงนอนที่ว่างด้านข้างของเธอ และดึงผ้าขึ้นมาห่มอย่างไม่ให้ความสนใจกับสาวสวยที่นอนอยู่ข้างๆ

“ใช่เหรอคะ หนูสวยระดับดาวมหาลัยเลยนะ” เธอเด้งตัวขึ้นและมองลงไปที่คนข้างๆ อย่างอารมณ์เสีย เพราะเธอคิดว่าความสวยของเธอนั้นไม่เป็นสองรองใครในมหาลัย

“แล้วรู้ไหม ว่าทำไมเธอถึงเป็นดาวมหาลัยไม่ได้” 

“...” 

“เพราะเธอโง่ไง...” เขาพูดคำนั้นจบก็หลับตานอนนิ่งไป ก่อนที่จะต้องลืมตาขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าร่างของตัวเองโดนบางสิ่งคร่อมอยู่ด้านบน

“จะทำอะไร?” เขามองตามเรียวแขนเล็กที่วางมือลงบนหมอนที่เขาหนุนอยู่ทั้งสองข้าง

“กลัวเหรอคะ?”

“รังเกียจ ลงไปจากตัวฉัน” เขาพูดตอบกลับเธอในทันที เพราะสำหรับเขาแล้ว เธอเป็นเด็กก้าวร้าวที่เขาเกลียดขี้หน้าที่สุด และไม่คิดจะญาติดีด้วยแน่

จ๊วบ~

สาวแสบโน้มหน้าลงไปจูบอาจารย์หนุ่มคนที่เธอเกลียดด้วยความแค้นใจ แต่ทว่าเขากลับแน่นิ่งไป และไม่ได้ตอบกลับหรือต่อต้านอะไรเธอ...

เธอถอนจูบออกมามองหน้าคนใต้ล่าง ซึ่งสีหน้าของเขานั้นดูเรียบเฉยจนน่าแปลกใจ

“จูบยังจูบไม่เป็นเลย” ฟุบ!

เขาพูดดูถูกเธอ ก่อนจะพลิกตัวขึ้นมาคร่อมอยู่บนร่างของเธอแทน และมอบจูบที่ถูกต้องให้เธอได้เรียนรู้ จ๊วบๆ~

ร่างหนาบดเบียดช่วงล่างเข้าหาร่างบางในขณะที่จูบเธอ ลมหายใจอุ่นเป่ารดข้างแก้มของเธอเป็นระยะ จนทำสาวแสบสติแตกเพราะความกลัว

“อือ หยุดนะ!”

“เธอมาให้ฉันเชือดถึงบนเตียงแล้ว จะหยุดทำไมล่ะ...” ข้อมือสองข้างของเธอ ถูกรวบเข้าหากันและกดลงกับที่นอนนุ่มอย่างไม่ถนอมเพียงมือหนาข้างเดียว และตามด้วยความน่ากลัว จากคนที่เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะมีอีกร่างนึงซ่อนอยู่

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode] 

[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]