แยกบ้านกับแม่สามี ข้าปลูกบ้านสะสมเสบียง อาหารเต็มคลัง

บทที่ 1

กลายเป็นสะใภ้ที่ถูกกดขี่

แย่จริง ๆ

หิวเหลือเกิน

หูสุ่ยชิงตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดและความหิว

เธอไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ?

ในฐานะผู้หญิงที่ต่อสู้มาตลอดชีวิต เธอประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน แต่ไม่มีลูกและเจ็บป่วยเรื้อรัง

ก่อนตาย เธอบริจาคทรัพย์สินทั้งหมดให้กับเด็กผู้หญิงในพื้นที่ยากจน เพื่อให้พวกเธอได้เรียนหนังสือและหลุดพ้นจากภูเขา

แต่ทำไมคนที่ตายแล้วถึงยังรู้สึกปวดที่ท้ายทอยและหิวได้ล่ะ?

"แม่ พี่ใหญ่แอบเอาหมั่นโถวดำเก็บไว้ให้ แม่รีบกินเถอะ เดี๋ยวย่ากับป้าซุนจะเห็นเข้า"

เสียงเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความกลัวดังขึ้น พร้อมกับมือผอม ๆ ที่ยื่นหมั่นโถวดำร้อน ๆ มาให้เธอ

แขนผอมเหมือนก้านไม้

ดวงตาโตส่องประกายขาวดำอย่างชัดเจนบนใบหน้าที่ซูบผอม

เสื้อผ้าที่สวมใส่มีแต่สีดำและสีเทา

เสื้อผ้าปะติดปะต่อเต็มไปหมด

เก่าขาดเป็นแผ่น ๆ

แล้วเด็กคนนี้แต่งตัวเหมือนคนในสมัยโบราณ!

หูสุ่ยชิงรู้สึกมึนงง

นี่เธอข้ามเวลามาเหรอ?

เด็กน้อยตรงหน้าดูเหมือนขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน ดวงตาโตจ้องมองหมั่นโถวสีดำอย่างหิวโหยโดยไม่รู้ตัว

แม้จะหิวแค่ไหน หรืออยากกินอาหารร้อน ๆ เท่าไร เด็กผู้หญิงตัวน้อยก็ไม่ลังเลที่จะให้มันกับเธอ

เมื่อเธอมองไปที่ 'แม่' ของตัวเอง ก็เห็นเพียงความห่วงใยและความกังวลในดวงตา

เมื่อเห็นว่าแม่ไม่ยอมรับหมั่นโถวสีดำเสียที เอ๋อหยาก็เริ่มกังวล พี่ใหญ่กำชับให้เธอเอาหมั่นโถวสีดำให้แม่กินเพื่อบำรุงร่างกาย

เอ๋อหยารีบยัดหมั่นโถวสีดำร้อน ๆ ใส่มือของแม่ พร้อมกับพูดอย่างห่วงใยว่า "แม่ ท้ายทอยของแม่มีเลือดออกมากเลย แม่ต้องกินเยอะ ๆ เพื่อบำรุงนะ"

หูสุ่ยชิงมองหมั่นโถวสีดำในมือ ร้อนจนจับไม่ไหว เห็นได้ชัดว่าพึ่งออกจากหม้อได้ไม่นาน

ท้องร้องดังโครกคราก แขนขาอ่อนแรงเพราะความหิว

เธอกลืนน้ำลายและกัดไปคำโต

ในชั่วขณะนั้น น้ำตาของหูสุ่ยชิงแทบจะไหลออกมา

มันช่างแย่จริง ๆ!

แม้ภายนอกจะดูเหมือนหมั่นโถวขาว แต่เมื่อกัดเข้าไปมันแข็งกระด้าง ไม่ฟูนุ่ม

ในนั้นเต็มไปด้วยรำข้าว ที่ในประเทศจีนใช้เลี้ยงหมูด้วยซ้ำ!

ไม่สิ อาหารหมูยังดีกว่านี้อีก!

เธอกล้ำกลืนหมั่นโถวลงไป รู้สึกรำข้าวที่บดไม่ละเอียดบาดคอ

เมื่อคิดถึงการกินหมั่นโถวดำนี้ทุกมื้อ หูสุ่ยชิงแทบอยากกลับไปตายใหม่

เอ๋อหยามองน้ำตาในตาของหูสุ่ยชิงแล้วเข้าใจว่าเป็นน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ เธอจึงพูดอย่างห่วงใยว่า "อร่อยใช่ไหม แม่ค่อย ๆ กินนะ อย่ารีบ"

หูสุ่ยชิง: ......เธอฟังผิดไปหรือเปล่า นี่เรียกว่าอร่อยเหรอ?

เอ๋อหยาก็ค่อย ๆ ลูบหลังให้หูสุ่ยชิงพร้อมกับพูดว่า "ป้าซุน（ซุนจินฮวา）มีลูกชายถึงสี่คน ย่าบอกว่าเธอเป็นคนที่ทำคุณใหญ่หลวงให้ตระกูลฝ้านของเรา

ย่าชอบป้าซุนมาตลอด แม่ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?"

หูสุ่ยชิงฉวยโอกาสนี้เพื่อจัดระเบียบความทรงจำเกี่ยวกับเจ้าของร่างเดิมอย่างรวดเร็ว

เจ้าของร่างเดิมชื่อหูสุ่ยชิง สามีชื่อฝ้านจิ้น เป็นนักศึกษา แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังสอบไม่ผ่านแม้แต่ระดับปัญญาชน

อย่างไรก็ตาม เขาเป็นคนขยัน ทำงานคัดลอกหนังสือในเมือง วันหนึ่งมีรายได้ถึง 53 เหรียญ ซึ่งถือว่ารายได้สูงมากเมื่อเทียบกับคนในหมู่บ้านที่ทำการเกษตร

ทั้งสองมีลูกห้าคน เป็นผู้หญิงสองคนและผู้ชายสามคน

ลูกสาวคนโตและคนที่สองอายุ 11 และ 10 ปี ยังไม่มีชื่อจริง เรียกแต่เพียงว่าต้าหยาและเอ๋อหยา

ลูกชายคนที่สามชื่อฝ้านเจียง อายุ 9 ปี

คนที่สี่ชื่อฝ้านเหอ อายุ 8 ปี

คนสุดท้องฝ้านหู อายุเพียง 7 ปี

ตามปกติแล้ว เจ้าของร่างเดิมที่มีลูกชายถึงสามคน ควรจะมีสถานะในครอบครัวบ้าง อย่างน้อยก็ไม่ควรต่ำต้อยขนาดนี้

แต่ป้าซุนมีลูกชายสี่คนและลูกสาวหนึ่งคน ลูกชายเยอะ และมาก่อน

เจ้าของร่างเดิมคลอดลูกสาวสองคนแรก ทำให้เธอรู้สึกด้อยค่า แม้ว่าหลังจากนั้นจะคลอดลูกชายสามคน แต่สถานะในครอบครัวก็ยังต่ำต้อยเช่นเดิม

จนกระทั่งลูกสาวสองคนของเธอก็ถูกใช้ทำงานอย่างหนัก

ทั้งครอบครัวทำงานในทุ่งในช่วงฤดูเก็บเกี่ยว และยังต้องทำงานบ้านทั้งหมดอีกด้วย แต่สิ่งที่พวกเธอได้กินและใส่กลับแย่ที่สุด

เอ๋อหยาลูบเลือดที่ท้ายทอยของหูสุ่ยชิงอย่างกังวล แล้วพูดว่า "แม่ ถึงจะทะเลาะกับป้าซุน แต่แม่ก็ควรรอให้พ่อกลับมาหรืออย่างน้อยก็รอให้ฉันกับพี่ใหญ่อยู่ด้วย"

แบบนั้นเวลาที่ป้าซุนกับย่าทำร้าย แม่จะมีฉันกับพี่ใหญ่คอยปกป้อง อย่างน้อยแม่ก็จะไม่บาดเจ็บ

หูสุ่ยชิงที่ได้รับความทรงจำทั้งหมดแล้วรู้สึกเศร้าใจ

เจ้าของร่างเดิมที่หน้าผากกระแทกเพราะแม่สามีและพี่สะใภ้ต้องการขายต้าหยาเพื่อนำเงินไปใช้เป็นสินสอดให้ฝ้านต้าจู้ ลูกชายของพี่ชายและพี่สะใภ้

เจ้าของร่างเดิมย่อมไม่เห็นด้วย—เธอมีลูกชายตั้งสามคน หากเก็บเงินสินสอดจากการแต่งงานของลูกสาวสองคน ก็อาจพอให้ลูกชายทั้งสามได้แต่งงาน ทำไมต้องเอาเงินไปให้ลูกชายของพี่ชายและพี่สะใภ้ใช้แต่งงานด้วย!

เจ้าของร่างเดิมที่อ่อนแอโดยตลอด พอผลักดันกับพี่สะใภ้-ซุนจินฮวา และแม่สามี เธอก็ล้มลง ศีรษะฟาดพื้นและเสียชีวิต

ซุนจินฮวามีลูกชายโตถึงสี่คน จึงไม่กลัวใครเลย เธอไม่แม้แต่จะเหลียวมอง แล้วเดินจากไป

ส่วนแม่สามีรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่เธอก็กลัวลูกชายคนเล็กที่ทำงานหาเงินในเมืองจะกลับมาและเอาเรื่อง เธอจึงเรียกต้าหยาและเอ๋อหยามายกตัวหูสุ่ยชิงกลับไปนอนในห้อง แล้วก็เดินจากไปอย่างสบายใจ

ลูกสาวทั้งสองมองแม่ที่ยังหมดสติ ร้องไห้จนน้ำตาบวมเป่ง ตอนนี้พวกเธอยอมเสี่ยงโดนตีด่า แอบเอาหมั่นโถวดำมาให้แม่เพื่อบำรุงร่างกาย

หูสุ่ยชิงหัวเราะเยาะในใจ ทำไมลูกสาวต้องถูกขายเพื่อให้ลูกชายได้แต่งงานล่ะ?

ไม่ว่าจะเป็นลูกพี่ลูกน้องหรือแม้แต่ลูกชายของตัวเอง ก็ไม่มีทางที่จะแต่งงานด้วยเงินที่ได้จากการขายลูกสาว!

ในเมื่อเธอมาแล้ว ต่อไปนี้ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่เธอบอก!

·

หูสุ่ยชิงที่กินหมั่นโถวดำไปครึ่งก้อนทั้งน้ำตา แม้จะพย่าามกลืนก็ยังกลืนไม่ลง

ทันใดนั้น เธอเหลือบไปเห็นลูกสาวคนที่สองที่ผอมแห้งเหมือนต้นถั่ว กำลังมองหมั่นโถวในมือเธออย่างหิวโหย ดวงตาเต็มไปด้วยความอยาก

ในครอบครัว ลูกคนกลางมักจะเป็นคนที่ถูกมองข้ามมากที่สุด โดยเฉพาะเมื่อลูกคนนั้นเป็นผู้หญิง

เธอจึงยื่นหมั่นโถวดำที่เหลืออยู่ให้ลูกสาว

เอ๋อหยาที่หิวโหยกลืนน้ำลาย พูดเบา ๆ ว่า "แม่ แม่กินเถอะ!"

นี่เป็นหมั่นโถวที่พี่สาวเสี่ยงโดนย่าและป้าซุนตีด่า เพื่อแอบหามาให้ พวกเธอกินไม่ได้

"แม่อิ่มแล้ว ลูกกินเถอะ" หูสุ่ยชิงพูดอย่างไม่ให้ปฏิเสธได้ "ช่วยแม่กินเถอะ เดี๋ยวโดนจับได้จะลำบาก"

ร่างกายของเธอดีขึ้น แม้ว่าจะหิวจนมือเท้าอ่อนแรงมาก่อน แต่พอกินหมั่นโถวดำไปครึ่งก้อน ร่างกายก็ฟื้นฟูพอสมควร

หมั่นโถวที่แข็งกระด้างและบาดคอ เธอไม่อาจกลืนลงไปได้อีก

เมื่อมองดูเอ๋อหยาที่กินหมั่นโถวอย่างหิวโหย หูสุ่ยชิงรู้สึกเจ็บปวดทั้งจากสายเลือดหรืออาจจะเพราะไม่สามารถทนเห็นลูกลำบากได้ ความรู้สึกในใจของเธอเต็มไปด้วยความเปรี้ยวปนขม

"ไอ้เด็กขี้เกียจ ไปหลบอยู่ที่ไหนอีกแล้ว! ถ้าฉันจับได้ ระวังจะอดข้าวเที่ยง!"

"เหมือนแม่ของเธอเลย ขี้เกียจและเห็นแก่กิน ชอบแอบอู้ ไม่ทำงานอะไร ล้มลงทีเดียวก็เอาแต่นอนสบาย ไม่ทำอะไร เป็นครอบครัวที่กินฟรีจริง ๆ!"

"ต้าหยา ยังไม่ทำข้าวเที่ยงอีกเหรอ? ถ้ายังไม่ทำให้เสร็จ เธอก็อย่ากินเลย!"

...

เสียงตะโกนด่าทอดังมาจากนอกบ้าน แรงมาก

ร่างเล็ก ๆ ของเอ๋อหยาเริ่มสั่นสะท้าน

หลังจากเสียงด่าทอดังขึ้น ก็มีเสียงตบหลังดังชัดเจนจนแม้แต่ในบ้านที่หูสุ่ยชิงอยู่ก็ได้ยินชัด

"ไม่ดีแล้ว!" เอ๋อหยารีบเปิดประตูแล้ววิ่งออกไป

ในลานบ้าน ต้าหยากำลังถูกจับกดลงกับพื้นและโดนตี รอบข้างมีลูกพี่ลูกน้องชายยืนมองอย่างเย็นชา

หูสุ่ยชิงลุกขึ้นยืน พอเธอลองขยับตัวก็พบว่าร่างกายแข็งแรงดี แม้จะหิวจนมือเท้าอ่อนแรงมาก่อน แต่พอกินหมั่นโถวดำไปครึ่งก้อนก็ทำให้ฟื้นแรงได้เยอะ

คนเลวต้องใช้วิธีจัดการแบบคนเลว

แย่จริง ๆ ให้พวกเขาได้รู้ไว้ ว่าเธอไม่ใช่คนที่จะเล่นด้วยง่าย ๆ

ลูกสาวของเธอ เธอจะปกป้องเอง ไม่มีใครกล้ามารังแก!