กริชเพียงขิม

“แล้วนี่ถ้าเข้าประกวด เรื่องเรียนจะเอายังไง” มธุรสชวนหลานสาวคุยเรื่องอื่นแทนเรื่องของธาวิน และค่อนข้างโล่งอกที่หลานสาวไม่ได้ซักไซ้ว่างานใหญ่ที่ว่านั่นคืองานอะไร

“ขิมคงต้องดรอปเรียนค่ะ และอาจจะต้องคืนหอพัก เพราะเสียดายค่าเช่า อีกอย่างไม่รู้ว่าหลังประกวดเสร็จแล้ว ชีวิตขิมจะเป็นยังไงต่อ”

“น้าเชื่อว่าขิมจะต้องได้เป็นนักร้องและได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักตามที่ขิมฝันเอาไว้ หลานสาวของน้าเก่งอยู่แล้ว แต่น้าว่าขิมไปพักผ่อนก่อนดีกว่านะ เดี๋ยวตอนเช้าน้าจะทำของกินอร่อยๆ ไว้รอ”

“ขิมรักน้ารสที่สุดเลย งั้นขิมขอตัวนอนพักก่อนนะคะ ฝันดีค่ะน้ารส ฝากบอกพ่อด้วยนะคะ” ภัคธีมายื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มน้าสาวฟอดใหญ่ ก่อนจะยิ้มให้และกล่าวราตรีสวัสดิ์ 

“ฝันดีจ้ะหลานสาวคนสวยของน้า นอนซะนะ พรุ่งนี้ตื่นมาจะได้สดชื่น เดี๋ยวน้าจะบอกพ่อให้” 

“ค่ะน้ารส” เรียวปากอิ่มคลี่ยิ้มให้น้า เสียงถอนหายใจเบาๆ ดังขึ้นอีกรอบ เมื่อมธุรสออกไปจากห้องของเธอแล้ว 

ร่างบางล้มตัวลงนอน ไม่นานตาคู่สวยก็ค่อยๆ ปิดลง ภาพความทรงจำอันหวานซึ้งดุจม่านสีกุหลาบระหว่างเธอและธาวินผุดพรายขึ้นตั้งแต่วัยเด็ก มันเป็นดั่งต้นไม้ที่ค่อยๆ เจริญเติบโตจนกระทั่งถึงวัยผลิบาน ธาวินสารภาพว่าชอบเธอในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ภัคธีมาจำได้ว่าตอนนั้นเธอกำลังจะขึ้นม.6  ส่วนธาวินนั้นเรียนปริญญาตรีอยู่ที่กรุงเทพฯ หลังจากจบมัธยมเธอเองก็สอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับธาวิน และเธอกับธาวินก็เปลี่ยนสถานะของความผูกพันกลายเป็นคนรักตั้งแต่ตอนนั้น ธาวินดูแลเธออย่างดี กระทั่งเขาเรียนจบและไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศ ทำให้เธอกับเขาต้องห่างกันไกลๆ เป็นครั้งแรก แต่ก็ยังติดต่อกันอยู่อย่างสม่ำเสมอ เป็นอยู่อย่างนั้นเรื่อยมาจนเขาเรียนจบกลับมาเมื่อสามเดือนที่แล้ว วันนั้นเธอไปรับเขาที่สนามบินสุวรรณภูมิ อ้อมกอดและสายตาของเขาที่มองเธอยังคงอบอุ่นและเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเช่นเดิม น่าเสียดายที่มีเวลาน้อยไปหน่อย เพราะเขาต้องต่อเครื่องไปเชียงใหม่ และเธอเองก็ต้องเตรียมตัวสำหรับการออดิชันประกวดร้องเพลงรอบแรกที่จะมีในวันรุ่งขึ้น และยังติดภารกิจเรื่องเรียน ทำให้เธอกับธาวินต้องห่างกันไปโดยปริยายอีกครั้ง แต่เขาก็ยังโทร.มาหาเธออยู่เป็นประจำ มาห่างไปในระยะสี่ห้าสัปดาห์หลังนี่เอง...

ภัคธีมาพยายามครุ่นคิดหาเหตุผล แต่ที่สุดแล้วสิ่งเดียวที่เธอคิดออกก็คือ ธาวินคงโดนทางครอบครัวของเขากีดกัน เพราะทั้งแม่เลี้ยงแสงหล้าและศาสตรา ต่างก็เห็นว่าเธอไม่เหมาะสมกับธาวิน!

หญิงสาวสลัดความคิดนั้นทิ้ง พยายามข่มตานอนให้หลับเพื่อให้ร่างกายได้ผ่อนคลายความเมื่อยล้าที่เกิดจากการเข้าออดิชันรอบสุดท้ายเกือบทั้งวัน จากนั้นก็เดินทางต่อมาที่เชียงใหม่เลย

กริ๊ง กริ๊งงง...

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือดังขึ้น พร้อมด้วยแรงสั่นของตัวเครื่องเป็นระลอก ปลุกให้ร่างบางสะดุ้งตื่นหลังจากหลับ มือเรียวเล็กควานหาโทรศัพท์ยกขึ้นดู ก่อนที่อาการงัวเงียจะหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อเห็นหน้าจอแสดงชื่อและเบอร์โทร.แสนคุ้นเคย 

“สวัสดีค่ะพี่วิน” เสียงหวานกรอกผ่านเครื่องมือสื่อสารนั้นไปด้วยความดีใจ

“สวัสดีครับขิม นอนหรือยัง” ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน ตามแบบที่ภัคธีมาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

“เพิ่งนอนค่ะ นึกว่าพี่วินจะไม่โทร.กลับมาซะแล้วสิ” เสียงหวานกระเง้ากระงอดใส่ตามอารมณ์ ก็นี่แฟนเธอ เธอทำแบบนี้กับเขามันก็ไม่ได้น่าเกลียด

“ขอโทษด้วยครับ พอดีช่วงนี้พี่ยุ่งมาก”

“ขิมเข้าใจค่ะ รู้ไหมคะว่าตอนนี้ขิมอยู่ที่บ้าน”

“จริงเหรอครับ กลับมาเมื่อไหร่”

ไม่รู้ว่าภัคธีมาคิดมากไปเองหรือเปล่าที่น้ำเสียงของธาวินฟังดูตกใจมากกว่าดีใจ หรือเขาจะแค่รู้สึกผิดที่ไม่มีเวลาให้เธอ จนไม่รู้ว่าเธอกลับบ้าน แต่นั่นไม่ใช่ความผิดเขาเสียหน่อย ขนาดพ่อกับน้ายังไม่รู้ว่าเธอจะมา

“เพิ่งมาถึงเมื่อบ่ายๆ นี่เองค่ะ พี่วินไม่ต้องคิดมากนะคะ ขิมมาเซอร์ไพรส์ทุกคนพร้อมกับเอาข่าวดีมาบอก ขิมไม่อยากโทร.บอกน่ะค่ะ อืม...ได้ยินน้ารสบอกว่าที่ไร่เดชาธรกำลังจะมีงานใหญ่ งานอะไรเหรอคะ” ภัคธีมาไม่รีรอที่จะถามในสิ่งที่อาจจะเป็นสาเหตุซึ่งทำให้ธาวินต้องห่างเหินกับเธอไป

“ก็เอ่อ...ไม่ใช่งานสำคัญอะไรหรอกครับ”

“พี่วินคงจะยุ่งกับงานนี้มากสินะคะ ถึงไม่ค่อยมีเวลาโทร.หาขิมเลย”

“พี่ขอโทษด้วย ขิมโกรธพี่หรือเปล่า”

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ขิมก็แค่น้อยใจเท่านั้นเอง แต่พอได้รู้เหตุผลแบบนี้ ขิมก็ไม่โกรธพี่วินแล้วละ แล้วพรุ่งนี้พี่วินมาหาขิมได้หรือเปล่าคะ” 

ธาวินเหมือนจะนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาเหมือนเป็นกังวลอยู่นิดๆ

“ได้สิ...เดี๋ยวพี่ไปรับตอนเย็นๆ นะครับ จะพาไปเลี้ยงต้อนรับกลับบ้าน”

ได้ยินเช่นนั้นเรียวปากอิ่มสวยได้รูปก็คลี่ยิ้มกว้างๆ อย่างดีใจ 

“จริงๆ นะคะ”

“ครับ...ถ้างั้นคืนนี้ฝันดีนะ”

“ฝันดีเช่นกันค่ะ”

มือบางกดปุ่มวางสายแล้วล้มตัวลงนอนใหม่อีกรอบ ความน้อยใจมลายหายสิ้นไปจนแทบไม่หลงเหลือ ความดีใจแล่นเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว แม้จะได้คุยกับธาวินแค่ไม่กี่ประโยค แต่เมื่อคิดว่าพรุ่งนี้เธอก็จะได้เจอเขาแล้ว จะคุยกันมากแค่ไหนก็ได้…