ก็รักกันดี ไม่มีปัญหา
ตอน 3
หลังจากพิมพ์ใจออกจากห้องไปอลันก็เรียกให้นิวัตรเข้ามาคุยด้วยกันในห้อง นิวัตรเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดปีที่หน้าตาดี มีนัยน์ตาชั้นเดียวที่คมลึก รูปร่างสูงแต่ไม่ผอม มีกล้ามเนื้อกำยำเหมือนกับเจ้านาย เพราะทั้งสองคนชอบใช้เวลาว่างไปฝึกซ้อมมวยไทยด้วยกันเสมอๆ
“ชั้นเจอคนที่จะช่วยหาหลักฐานและเบาะแสการโกงให้เราได้แล้วล่ะวัตร”
“คุณลันหมายถึงคุณพิมพ์ใจน่ะหรือครับ” อลันพยักหน้าพลางส่งปึกกระดาษรายงานตัวเลขฉบับพิเศษให้นิวัตรดู
“เธอต้องการอะไรหรือครับ”
“ผ่านโปร”
“แค่นั้นเองหรือ” อลันพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี
“เราจะติดต่อกับเธอโดยต้องไม่ให้ในแผนกระแคะระคาย และต้องหาทางให้เธอไปหาข้อมูลการโกงที่แผนกจัดซื้อให้ได้”
ในขณะที่พิมพ์ใจกำลังทำงานไปก็รู้สึกตัววูบๆวาบๆแปลกๆและจู่ๆเธอก็จามออกมา
‘ใครนินทาหรือเปล่าเนี่ย รู้สึกขนลุกแปลกๆ’
“คุณประพจน์ว่ายังไง ได้ข่าวว่าไอ้ท่านรองไก่อ่อนมันกำลังไล่ปรับระบบให้วุ่นวายไปหมด แผนกบัญชีคุณโดนหรือเปล่าล่ะ”
“น่าจะโดนวันนี้ ผมเลยลาป่วยแล้วถ้าเกิดเรียกพบที่แผนกก็คงให้นังเด็กใหม่ไปแทน เด็กนั่นก็คงเงอะงะตอบได้ไม่หมด แล้วมันก็คงรำคาญไล่ลงมาเหมือนกับแผนกจัดซื้อแน่ๆ”
ประพจน์ตอบคนในสายพลางหัวเราะร่วน
“แล้วคุณมั่นใจได้ยังไงว่านังเด็กนั่นมันจะต้องเป็นคนเข้าไปพบแล้วจะตอบไม่รู้เรื่อง”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็ผมเอาแฟ้มงานที่ต้องรายงานให้เธอเป็นคนทำแถมแฟ้มทั้งหมดนั้นผมยังเรียงสลับมั่ว ปนเปกับปีนี้ปีนู้น ใครไม่งงก็เก่งแล้วล่ะ แถมมีเวลาให้ทำแค่สองวัน เป็นใครๆก็ต้องทำลวกๆแน่ๆ ถ้าเกิดอะไรขึ้นผมก็โทษเด็กนั่นแล้วก็ไม่ให้ผ่านโปร แค่นี้ก็จบ”
เสียงทั้งสองคนหัวเราะกันลั่นอย่างมีความสุข ใครใช้ให้ท่านประธานเอาลูกชายที่ไม่เคยบริหารมาทำงานตำแหน่งนี้กันเล่า พวกเขารอเวลาที่จะหาเงินพิเศษกับบริษัทนี้มานานหลายปีแล้ว เมื่อตอนอดัมเป็นผู้บริหารพวกเขาทำไม่ได้ เพราะอดัมละเอียดรอบคอบนัก แต่ช่วงที่เปลี่ยนมือให้ไอ้ไก่อ่อนมาทำก็ถือเป็นช่วงเวลาทองกอบโกยเงินของพวกเขาแล้ว
บริษัทของอลันเป็นบริษัทที่ผลิตเคมี ฝ่ายผลิต ฝ่ายบัญชีและฝ่ายจัดซื้อจึงถือเป็นหัวใจของบริษัท เพราะสามแผนกนี้จะเป็นแผนกที่รู้เกี่ยวกับวัตถุดิบที่ใช้มากที่สุด โดยเฉพาะแผนกผลิต ที่จะรู้ทุกอย่างทุกกระบวนการในการผลิตตัวสินค้า ดังนั้นมิสเตอร์อดัมจึงต้องเปลี่ยนชื่อสินค้าที่จะนำมาผลิตก่อนส่งเข้าแผนกผลิตทุกครั้งเพื่อป้องกันการรั่วไหลของสูตรต่างๆ การเปลี่ยนชื่อวัตถุดิบนี้จะเปลี่ยนภายในแผนกสโตร์เก็บของ คนเปลี่ยนสติ๊กเกอร์ที่ถังเท่านั้นที่จะรู้ว่าสินค้าตัวนั้นมีชื่อเดิมว่าอะไร แต่คนเปลี่ยนก็จะไม่รู้ว่าของที่ส่งไปแผนกผลิตนั้นไปผลิตตัวสินค้าอะไร เมื่ออลันเรียนอยู่ที่อังกฤษใครๆก็คิดว่าเขาเรียนแค่บริหาร มีเพียงบิดามารดาของเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเขาเรียนจบด้านวิทยาศาสตร์เคมีด้วย เพราะฉะนั้นเขาจึงสามารถอ่านและรู้ทุกสูตรที่บริษัทเป็นผู้ผลิต เขาเริ่มระแคะระคายว่าราคาสินค้าเพิ่มสูงขึ้นจากวัตถุดิบที่สั่งเพิ่มเข้ามาเพื่อผลิต แต่ไม่ได้ผสมลงไปในผลิตจริง เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่ามีใครร่วมมือกันบ้างเพื่อที่จะล้างทีเดียวให้หมดไม่เหลือไว้เป็นหอกข้างแคร่ให้รำคาญใจ
เช้าวันรุ่งขึ้นประพจน์เดินเข้าบริษัทอย่างอารมณ์ดี เมื่อถึงห้องของเขาก็ไดเรียกพิมพ์ใจเข้าไปพบทันที
“พี่ว่าผู้จัดการต้องถามเรื่องที่คุณอลันเรียกพบแน่ๆ”
แขไขที่นั่งข้างโต๊ะของพิมพ์ใจเอ่ยขึ้น พิมพ์ใจหันไปยิ้มให้
“ชัวร์ค่ะ พิมว่าไม่พลาด” ตอบแขไขแล้วเดินเข้าไปพบผู้จัดการ
“ได้ข่าวว่าเมื่อวานท่านรองเรียกพบผมแล้วคุณไปแทนเหรอพิมพ์ใจ”
“ค่ะ ดิฉันเป็นคนขึ้นไปพบท่านแทนค่ะ”
“แล้วเป็นไงมั่งล่ะ ท่านถามเยอะหรือเปล่า”
“ก็ถามไม่เยอะค่ะเพราะดิฉันไม่ค่อยรู้อะไร แล้วแฟ้มที่ผู้จัดการให้มาก็ยังทำไม่เสร็จดีท่านก็เลยขอแฟ้มไว้แล้วให้ดิฉันลงมาได้เลย” “ดี ดีแล้ว คุณทำดีมากๆเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
ประพจน์หัวเราะร่วนด้วยความสบายใจ แล้วพยักหน้าให้หญิงสาวกลับออกมาทำงานต่อ พิมพ์ใจยังนั่งไม่ถึงเก้าอี้ประพจน์ก็เดินออกมาจากห้อง
“วันนี้ผมไม่อยู่นะ ออกไปพบลูกค้า” พูดจบก็เดินผิวปากออกไปอย่างอารมณ์ดี
“ตั้งแต่คุณอลันมาทำงานแทนท่านประธานเนี่ยผู้จัดการของเรามีธุระทุกวันป่วยทุกอาทิตย์เลยเนอะ”
แขไขพูดขึ้นมาทุกคนในแผนกพร้อมใจกันพยักหน้าหงึกหงัก
เวลาเลิกงานขณะที่กำลังกลับบ้านพิมพ์ใจก็เดินไปยังที่จอดรถพนักงานบนชั้นสองของตึก วันนี้เธอทำงานจนเกือบสองทุ่มที่จอดรถจึงว่างโล่งเหลือรถจอดอยู่เพียงไม่กี่คันแต่ก็ไม่น่ากลัวเพราะไฟที่สว่างไสวและกล้องวงจรปิดพร้อมทั้งยังมีสัญญาณขอความช่วยเหลือ ขณะที่พิมพ์ใจกำลังเปิดประตูด้านหลังเพื่อเก็บของต่างๆก็ได้ยินเสียงเปิดและปิดประตูดังขึ้นเธอจึงตกใจเงยหน้าขึ้นมองด้วยความรวดเร็ว
“ท่านรอง ทำไมคะ”
หญิงสาวไม่ได้เห็นแค่เพียงท่านรองที่นั่งตรงเบาะข้างคนขับ แต่เธอเห็นผีสาวเปียกน้ำตนนั้นทับซ้อนอยู่ด้วย
“ขึ้นรถแล้วไปได้แล้ว ผมมีธุระจะตกลงกับคุณ”
“ค่ะๆ” พิมพ์ใจขึ้นมานั่งบนรถแล้วขับออกตามคำสั่งทันที
“ท่านรองมีเรื่องอะไรจะตกลงกับดิฉันหรือคะ”
“เหนื่อยไหม” หญิงสาวทำหน้างงๆ
“เหนื่อยอะไรคะ เรื่องงานน่ะเหรอ ไม่เหนื่อยเลยค่ะ”
“ไม่ใช่เรื่องงาน ที่เรียกท่านรองกับดิฉันเนี่ยต้องคอยเรียกแบบระมัดระวังน่ะ เหนื่ยบ้างไหม”
“ก็นิดนึงค่ะ แหะ แหะ” หญิงสาวยิ้มแหยๆตอบ พยายามไม่เหล่ไปทางคนนั่งด้วยกลัวว่าตนเองจะเผลอไปสบตากับผีสาวอีก
“งั้นก็ไม่ต้องเรียกท่านรอง เรียกแค่ลันกับพิมแค่นั้นพอ เข้าใจหรือเปล่า ผมว่าผมบอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะ”
“เข้าใจแล้วค่ะ แหม คล้ายๆกับเรื่องนิกกับพิมเลยนะคะ” พิมพ์ใจยังมีอารมณ์เล่นมุข
“ผมไม่ใช่หมา ถ้าคุณจะใช่ก็ใช่ไปคนเดียว” อลันย้อนกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“อุ่ย เคยอ่านด้วยเหรอคะเนี่ย แหะๆ”
อลันมองหน้าด้านข้างของหญิงสาวพลางส่ายหัวอย่างอ่อนใจ เค้าคิดผิดหรือถูกกันแน่ที่จะฝากเรื่องการหาหลักฐานกับผู้หญิงคนนี้ อลันชักจะเป็นห่วงอนาคตของตัวเองขึ้นมารำไรซะแล้วสิ
ตามที่อลันได้สืบประวัติของพิมพ์ใจมาเขาพบว่าพิมพ์ใจไม่มีปัญหาเรื่องฐานะการเงิน เพราะบิดาของเธอเป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาลอยู่ต่างจังหวัด มีทั้งหมดสามสาขาในสามจังหวัด โรงพยาบาลของบิดาเธอมีชื่อเสียงและผลประกอบการเติบโตขึ้นทุกปี ทำให้ชายหนุ่มมั่นใจว่าเธอจะไม่หักหลังเขาด้วยเรื่องเงินๆทองๆแน่ๆ ดูอย่างรถที่เธอขับสิ ถึงแม้จะไม่ใช่รถสปอร์ตราคาแพง แต่ก็ใช้รถยี่ห้อมินิที่ราคาไม่มินิตามชื่อเหมือนกัน
“ผมมีเรื่องจะมาตกลงกับคุณ ผมจะให้คุณเข้าไปช่วยผมหาหลักฐานการโกงบริษัทที่แผนกจัดซื้อ คุณคิดว่าพอจะทำให้ผมได้ไหม” “เท่าไหร่คะ”
“อะไรเท่าไหร่” อลันมองอย่างสงสัย
“ก็ ค่าจ้างน่ะค่ะ ให้เท่าไหร่”
ชายหนุ่มหันมาจ้องหน้าพิมพ์ใจด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ เขาก็ไม่ได้คิดจะใช้งานเธอฟรีๆหรอกนะ แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะกล้าเรียกร้องเงิน ผู้หญิงอะไรไม่มีความเป็นนางเอกนิยายเอาซะเลย
“ถ้าผมไม่ให้เพิ่มล่ะ”
“งั้นก็เซย์โนค่ะ เงินไม่มางานไม่เดิน”
“ทำไมงกจังล่ะผมรู้มาว่าบ้านคุณก็ไม่ธรรมดานะ”
“อ๊าว เจ้านายคะงานเสี่ยงแบบนี้ทุ่มเทลงไปถ้าได้แค่เงินเดือนมันก็ไม่คุ้มเสี่ยงไหมคะ”
อลันอมยิ้มในความต่อล้อต่อเถียงของเธอ
“งั้นถ้าผมไม่ให้ผ่านโปรล่ะ”
“พิมก็จะลงเฟส ลงทวีต ลงอินสตาร์แกรมประจานเจ้านายและบริษัทค่ะ พิมจะไลฟ์หน้าตึกเลย คอยดู”
ชายหนุ่มถึงกับหัวเราะหึในการแก้แค้นของเธอ
“งั้นคุณต้องการเท่าไหร่”
“พิมขอแบ่งก้อนแล้วกันค่ะ พิมการันตีว่าไม่หลอกกินเงินคุณไปวันๆแน่นอน”
“งั้นคุณต้องการเท่าไหร่”
“แบ่งเป็นเรื่องๆตามหลักฐานที่ได้มาก็แล้วกันค่ะ ได้หลักฐานหนึ่งครั้งคุณจ่ายหนึ่งแสน โอเคไหมคะ”
“ผมหวังว่าหลักฐานจะไม่ซอยย่อยมาเพื่อให้ได้หลายแสนนะ”
“ด้วยเกียรติของลูกสาวหมอพร้อมเลยค่ะ พิมเอาหมอพร้อมเป็นประกัน”
“หมอพร้อม หมอพร้อมพ่อของคุณเนี่ยนะ”
“ใช่แล้วค่ะ พ่อของพิมเอง” พิมพ์ใจยิ้มแบบนำเสนอพ่อเต็มที่
“แล้วคุณก็เอาพ่อคุณเป็นประกัน”
“ก็ใช่น่ะสิคะเพราะพ่อพิมย่อมมีเกียรติมากกว่าพิมอยู่แล้ว”
“อืม เข้าใจได้ โอเค งั้นดีล”
“ดีลค่ะ งั้นเราขึ้นไปทำสัญญาที่ห้องพิมกัน” อลันทำหน้าตกใจจนตาโต
“ไม่ใช่อย่างที่คุณลันคิดหรอกค่ะ ห้องพิมพ์มีเพื่อนกับคุณแม่บ้านของพิมพ์อยู่ด้วยค่ะ แหม คิดว่าพิมจะทำอะไร คุณอลันเป็นเจ้านายพิมไม่กล้าตีหัวลากเข้าห้องหรอกค่ะ”
คุณอาจจะชอบ
