ความจริงเกี่ยวกับเมียน้อยของเขา

ฉันหาหลบมุมเงียบๆ ใกล้ประตูทางออกของพนักงาน ห่างจากเสียงแก้วกระทบกันและเสียงหัวเราะเสแสร้ง

กล้องถ่ายรูปห้อยคอหนักอึ้ง เป็นน้ำหนักที่ไร้ประโยชน์

ฉันต้องเห็นมันอีกครั้ง เพื่อยืนยันว่าฝันร้ายนี้เป็นเรื่องจริง

ฉันแอบมองผ่านช่องว่างของช่อดอกไม้ แล้วก็เห็นพวกเขา

ภาคิน สิตา เด็กทารกคนนั้น

พวกเขาดูเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบ เป็นภาพครอบครัวสุขสันต์ที่น่าเกลียดน่าชัง

ภาคินโน้มตัวลงเหนือเปลสีขาวสะอาด รอยยิ้มของเขากว้างและจริงใจ เป็นรอยยิ้มแบบที่เขาไม่ค่อยแสดงให้ฉันเห็นอีกแล้ว

เขาจั๊กจี้ใต้คางเด็ก เด็กน้อยส่งเสียงอ้อแอ้

สิตาที่ดูเปล่งปลั่งและภาคภูมิใจ วางมือบนแขนของภาคิน นิ้วของเธอแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน

เธอมองเขาด้วยสายตาชื่นชม

หัวใจฉันแหลกสลาย ไม่ใช่การแตกหักที่สะอาดหมดจด แต่เป็นความเจ็บปวดรวดร้าวที่ฉีกกระชาก

เขาดูเป็นธรรมชาติมากเมื่ออยู่ตรงนั้น ดู...ทุ่มเทเหลือเกิน

คำพูดนั้นดังก้องขึ้นมาจากตอนแนะนำตัวก่อนหน้านี้ “คุณพ่อที่แสนทุ่มเทของน้อง”

เพื่อนๆ ของเรา คนที่เคยดื่มอวยพรในงานแต่งงานของเรา ในการตั้งครรภ์ของเรา กำลังชื่นชมลูกของสิตา

พวกเขารู้ รอยยิ้มของพวกเขาสดใสเกินไป การหลบสายตาฉันของพวกเขาก็จงใจเกินไป

ฉันเป็นคนนอกที่นี่ เป็นวิญญาณในงานเลี้ยงของพวกเขา

การตั้งครรภ์ของฉันเอง ลูกที่ฉันอุ้มท้องอยู่ รู้สึกเหมือนเป็นอวัยวะที่ไม่มีอยู่จริง เป็นความจริงที่ไม่สะดวกใจในโลกใบใหม่ที่สดใสของพวกเขา

เขากำลังสร้างชีวิต สร้างครอบครัว โดยไม่มีฉัน ในขณะที่ฉันกำลังวางแผนชีวิตของเรา

อากาศในปอดของฉันกลายเป็นเถ้าถ่าน

ความไม่เชื่อปะทะกับความจริงที่น่าขยะแขยง

นี่ไม่ใช่ความผิดพลาด นี่ไม่ใช่ความเข้าใจผิด

นี่คือการหลอกลวงที่วางแผนมาอย่างโหดร้ายและเลือดเย็น

และฉันก็ได้เดินดุ่มๆ เข้ามาอยู่กลางงานเฉลิมฉลองของมัน