ขอเถอะครับให้ผมได้เป็นพ่อของลูก
ตอน 3
วนิษศากลับมาห้องพักด้วยอาการโหวงในใจ เป็นใครก็ยากจะทำใจหากผู้ชายที่ได้ความบริสุทธิ์ของตนพูดใส่ต่อหน้าเช่นนี้
เธอไม่ได้หวังให้เขามารับผิดชอบ...แต่ไม่ใช่ออกคำสั่งย้ำสถานะว่าเธอเป็นเพียงเลขาของพี่ชายเขา
ชีวิตเธอเปลี่ยนไปในคืนเดียว นอกจากเสียความสาวแล้ว ยังสูญเสียความมั่นใจที่จะเจอดวินไปด้วย เลี่ยงก็แล้ว หลบก็แล้ว บริษัทมีอยู่แค่นี้ จะไม่ให้เจอกันได้ยังไง
เธอคิดระหว่างอยู่ในห้องน้ำ จะคิดมากไปทำไม ก็แค่เซ็กซ์กับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งบังเอิญเป็นคนที่เกี่ยวดองกับเจ้านายแค่นั้น
ดวินยังทำตัวไม่สนใจ ไม่พูดคุยอะไรกับเธอเลยนับตั้งแต่วันนั้น เธอควรทำเหมือนกับเขา ใช้ชีวิตอยู่ในกรอบและเหมือนเดิมได้แล้วสิ
หญิงสาวยกมือขึ้นจัดทรงผม ขยับแว่นให้เข้าที่ หมุนตัวดูความเรียบร้อยตัวเอง เธอยังเป็นวนิษศาคนเดิม ภายนอกไม่มีอะไรบกพร่องเสียหาย ส่วนภายในใครเล่าจะสนใจ
ขาเรียวก้าวออกจากห้องน้ำ สายตาปะทะร่างสูงที่ออกมาจากห้องน้ำอีกฝั่งพอดี เกิดอาการเดดแอร์กันทั้งคู่
ใบหน้าคนออกมาจากฝั่งห้องน้ำหญิงมีริ้วสีเลือดขึ้นจาง ๆ รองผู้บริหารหนุ่มพยักหน้าเป็นทำนองให้เธอไปก่อน ร่างบางรีบสาวเท้ารัวเร็วกลับไปที่โต๊ะทำงาน
โอฬารยืนรอเจ้านายอยู่ข้างหน้าต่าง คุณพ่อลูกหนึ่งส่งยิ้มจริงใจให้
“พี่เชษฐ์ว่างไหมตอนนี้” ดวินตามมาหลังเธอ เขารอจนเลขาพี่นั่งเก้าอี้เสียก่อนถึงเอ่ยปากถาม
“ว่างแค่สามสิบนาทีค่ะ แล้วจะมีประชุมกับฝ่ายขาย” เธอหยิบไอแพดมาดูตารางนัดหมาย
“บอกเขาว่าฉันขอพบ” ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาใกล้เธอ เลขาสาวได้แต่เม้มริมฝีปาก จมูกได้กลิ่นน้ำหอมที่สดชื่นเหมือนลมทะเลจากเขา
“ค่ะ”
เธอกดโทรศัพท์หาเชษฐ์ เลี่ยงหลบสายตาคมนั้นเสีย ในห้องตอบอนุญาต จึงเชิญร่างโปร่งขึ้นเข้าห้องไป
วนิษศาไม่อยากทำตัวเป็นสาวน้อยแรกแย้ม แต่สมองเธอกลับทำเช่นนั้น ดูเหมือนการมีอะไรกับดวินจะส่งอิทธิพลต่อเธอมากกว่าที่คิด หากมีชื่อเขามาเกี่ยวข้อง ทั้งยามที่เชษฐ์เอ่ยถึง ยามต้องพิมพ์รายงานการประชุมที่มีชื่อ ในใจเธอสั่น ต้องบังคับร่างกายไม่ให้ก่อพิรุธ
ชายหนุ่มก็เหมือนแกล้ง มีชื่อเข้ามาในสมองเธอตลอดแทบทั้งวัน จนศีรษะปวดหนึบ ต้องพึ่งยาพาราช่วยให้หลับอยู่หลายคืน
ในเช้าวันหนึ่ง ดวินได้ตกเป็นหัวข้อข่าวในเฟซบุ๊กซุบซิบดารา ว่าไปขึ้นคอนโดมิเนียมของดาราสาว
“ติดต่อโอ่งบอกให้วินมาพบผมที่ห้องด้วย” เชษฐ์สั่งมาในสาย น้ำเสียงสงบ แต่วนิษศารู้ เจ้านายกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่แน่ ๆ
ข้อแตกต่างกันอีกอย่างระหว่างสองหนุ่ม เชษฐ์นอกจากทำธุรกิจแล้ว เขาเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว จะออกไปเฉพาะงานเลี้ยงหรือนัดสำคัญเท่านั้น ขณะดวินชอบเที่ยว ไปงานเลี้ยงรื่นเริง มีข่าวกับสาว ๆ ไม่ได้ขาด
คราวนี้หนักหน่อยมีคนแอบถ่ายรูปเขาควงแขนดาราสาวคนที่ว่าได้ แล้วส่งให้เพจชื่อดังรุมทำข่าว
จนในเวลาเก้าโมงเช้าชายหนุ่มเดินนำหน้าโอฬาร เดินผ่านหน้าโต๊ะเธอไป ไม่ชายตาแลสักนิด
“หนูแหวนขอกาแฟผมสักแก้ว เอามาเผื่อวินด้วย”
เจ้านายโทรมาสั่ง เธอรีบทำตามเขาประสงค์ เสิร์ฟกาแฟแล้วก้มหน้าหงุดเตรียมออกไป
“พี่จะซีเรียสไปทำไม ผมกับเขาแค่เพื่อนกัน”
“เพื่อนบนเตียงล่ะไม่ว่า” เสียงพี่ชายเยาะ
“เป็นเรื่องธรรมดาของคนหล่อ ในเมื่อต่างฝ่ายต่างสมัครใจ พอจบ ต่างคนต่างแยกย้าย”
มือขาวปิดประตูห้องเจ้านายลงเสีย ทนฟังอีกต่อไปไม่ได้ เธอพลาดไปมีอะไรกับผู้ชายอย่างนี้ไปได้อย่างไร เขาไม่เคยจริงใจกับผู้หญิงคนไหน เรื่องลูกก็บอกแล้วว่าไม่อยากมี แต่เด็กก็เกิดขึ้นแล้วในครรภ์ของเธอ
หลังจากค่ำคืนนั้นผ่านไป กลับถึงกรุงเทพก็รีบซื้อยาคุมฉุกเฉินมากิน เฝ้ารอคอยประจำเดือนอย่างใจจดจ่อ พอมาช้ากว่าเดิมประมาณเจ็ดวัน จึงซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจ แล้วพบว่ากำลังตั้งท้อง ทั้งสับสนทั้งงงงวย แค่มีอะไรกันเพียงครั้งเดียว...เอ่อ หลายครั้ง แค่คืนเดียว แถมยังกินยาคุมฉุกเฉินตามข้อมูลในอินเทอร์เน็ตอย่างเคร่งครัด แล้วไฉนจึงเกิดแจ็คพอตเช่นนี้เล่า
เมื่อทราบเรื่องจึงขอลางานไปตรวจ อ้างว่าเป็นไข้ มาถึงโรงพยาบาลก็ทำตามขั้นตอนทุกอย่าง และออกมารอเรียกพบหมออีกครั้งและทำให้สมองน้อย ๆ มืดแปดด้าน เมื่อผลออกมาว่า ตั้งครรภ์จริง จึงอยากอัลตราซาวด์ สูตินารีแพทย์ก็ไม่ว่าเช่นไร
“ประมาณสี่สัปดาห์แล้วครับ”
ภาพขาวดำในจอเป็นกลุ่มก้อนเล็ก ๆ เหมือนรูปบนหนังสือเรียนชีววิทยาสมัยมัธยมปลาย เธอหาเสียงตัวเองแทบไม่เจอ ลำคอตีบตัน อวัยวะในอกบีบรัด สมองตื้อไปหมด
“ต่อไปคุณแม่ต้องดูแลตัวเองนะครับ ช่วงสามเดือนแรกน้องยังไม่แข็งแรง จะหลุดง่าย พยายามอย่ายกของหนัก หรือทำอะไรแรง ๆ กระทบกระเทือน” แพทย์แนะนำ ขณะเธอมองภาพนั้นนิ่งอึ้ง รู้ตัวอีกทีก็กลับมาถึงที่พักได้อย่างไรไม่รู้ หลังจากนั้นน้ำตาก็ไหลรดภาพอัลตราซาวด์ที่หมอพิมพ์ให้
วนิษศามีชีวิตครอบครัวไม่ราบรื่นนัก เธอรับรู้จากเสียงซุบซิบในหมู่ญาติว่าแม่ตั้งใจมีเธอเพื่อจับพ่อ ซึ่งเป็นนายทหารอนาคตไกล
พ่อรับผิดชอบเธอ แต่ไม่ยอมแต่งงานกับแม่ ท่านแต่งงานกับผู้หญิงที่ทางบ้านเลือกให้ เธอจึงโตมากับแม่ผู้เศร้าหมองและยายผู้เข้มแข็ง
“หลานคนเดียว ฉันเลี้ยงได้” ท่านเคยพูดใส่หน้าเมื่อพ่อบอกว่าต้องการนำตัวเธอไป
วนิษศารักยาย สงสารแม่และเกลียดพ่อ ตั้งใจว่าในชีวิตนี้จะไม่ใช้เด็กจับผู้ชายคนไหนเด็ดขาด เธอจะเข้มแข็ง ยืนอยู่ให้ได้ด้วยสองขาของตน
ตอนนี้เหตุการณ์ที่แม่เจอกำลังเกิดขึ้นกับเธอ เอาแต่นึกถึงใบหน้าสวยแต่โศกของท่าน ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา จะไม่ยอมเป็นอย่างท่านเด็ดขาด
จะไม่เสียน้ำตาให้ผู้ชายที่ไม่ต้องการเธอ
จะไม่ให้ลูกกับคนที่เขาไม่อยากมี
ต่อแต่นี้ต้องวางแผนชีวิตใหม่ เพื่ออีกหนึ่งคนที่จะเกิดขึ้นมา
เธอเอาสมุดบัญชีและเพชรทองที่เก็บสะสมไว้มาดู คิดคำนวณมูลค่า บวกกับเงินกองทุนประกันสังคมที่จะได้หากลาออก ซึ่งมีเงินเก็บในบัญชีหลายล้าน เพราะได้ขายที่ซึ่งเป็นสมบัติยายไปแล้วบางส่วน
และลองเข้าอินเทอร์เน็ตและเฟซบุ๊กเพื่อหาลู่ทางทำให้เงินงอกเงยเพียงพอจะเลี้ยงสองชีวิต...แล้วเธอก็ได้เจอกับแก้วตา เพื่อนคณะเดียวกันสมัยมหาวิทยาลัย
ถึงเวลาเลิกงานวนิษศาขอเชษฐ์กลับตรงเวลา อ้างว่ารู้สึกไม่ค่อยสบายตัว เลยจะกลับไปพักผ่อน และยังอนุญาตให้ลาได้หากไม่ไหวจริง ๆ
“ถ้าพรุ่งนี้ไม่ไหว ลางานก็ได้”
ออกจากบริษัท ก็ขับรถญี่ปุ่นกลางเก่ากลางใหม่ที่เพิ่งผ่อนหมดเมื่อสองปีกลับคอนโดมิเนียม เปิดไฟ วางกระเป๋า ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง มือแตะที่ที่คิดว่าเจ้าก้อนน้อยจะอยู่
คิดถูกจริง ๆ ที่เลือกไม่บอกเรื่องลูกกับดวิน ดูสิ! เขายังทำตัวเป็นเพลย์บอยลอยลม ควงสาวคนโน้นทีคนนี้ที ทำตัวเป็นไม้หลักปักเลน แล้วคนเช่นนั้นน่ะหรือจะเป็นพ่อคนได้ ดีไม่ดีอาจให้เธอไปทำแท้ง
วนิษศาขนลุกเกรียว กายสั่นเทิ้ม แค่คิดถึงการพรากชีวิตน้อย ๆ ในอุทรไป เธอก็ยอมไม่ได้
จะไม่ยอมให้เขารู้เด็ดขาด ลูกจะเป็นสิทธิ์ของเธอเพียงผู้เดียว ดวินเสียไปตั้งแต่ที่เขาบอก
“ผมยังไม่อยากมีลูก”
ในเมื่อเขาไม่ต้องการ เธอจะเลี้ยงแกเอง แต่ก่อนอื่นต้องทำให้ตัวเธอและลูกสมบูรณ์ก่อน
ร่างอ้อนแอ้นลุกขึ้น เข้าครัวไปเปิดตู้เย็นหยิบนมเทใส่แก้วดื่ม แล้วเปิดเพลงโมสาร์ทที่เขาว่าดีต่อการสร้างประสาทของทารกฟัง
“ในเมื่อหนูมาเกิดแล้ว แม่จะดูแลหนูให้ดีที่สุด”
เธอบอกลูกพร้อมลูบท้องตนเองอย่างทะนุถนอม
วันหยุดนี้วนิษศาได้ไปร้านกาแฟเพื่อน ซึ่งกำลังจะเป็นของเธอในไม่ช้า แก้วตารักคาเฟ่ฟลามิงโกแห่งนี้มาก แต่จำเป็นต้องเซ้งเพื่อย้ายตามสามีไปอยู่สิงคโปร์ เลยต้องตัดใจเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง
“พี่หนูแหวนมาแต่เช้าเลยนะคะ กินอะไรมาหรือยัง”
เอ้ เด็กในร้านทักมาจากหลังเคาน์เตอร์คิดเงิน ขณะเป๋อกำลังชงกาแฟมือเป็นระวิงให้ลูกค้าอีกสองราย
“ยังจ้ะ พี่ซื้อปาท่องโก๋กับสังขยามาฝาก” เธอยกถุงอาหารเช้าขึ้นชู “กินอาหารเช้าแบบฝรั่งบ่อยคงจะเบื่อ เลยหามื้อเช้าแบบไทย ๆ ให้”
สองหนุ่มสาวพนมมือไหว้ขอบคุณเธอกันใหญ่
“พี่แก้วบอกว่าจะเข้ามาสาย ๆ ค่ะ บ่นว่าปวดหัว วันนี้กั๊กมีเมคอัพคลาสตอนเช้า จะมาบ่าย ๆ” เอ้รายงานเสียงใส “เหมือนเดิมใช่ไหมคะ โกโก้ร้อนนมสด”
“จ้า”
ออกจะแปลกอยู่สักหน่อยที่คนทำร้านกาแฟ ไม่ชอบดื่มกาแฟ ให้ทุก ๆ อย่างลงตัวกว่านี้ วนิษศาจะเปิดเผยสาเหตุที่แท้จริง จะว่าไปก่อนท้องเธอก็เป็นนักดื่มกาแฟตัวยงคนหนึ่ง พอท้องเลยปรับเปลี่ยนไป
คาเฟ่ฟลามิงโกมีทำเลที่ดี อยู่มุมถนน ในซอย มีคอนโดอยู่หลายแห่ง ถัดออกไปเป็นตึกออฟฟิศ เดินไปอีกหน่อยก็เป็นสถานีรถไฟใต้ดิน เป็นย่านที่ผู้คนเดินกันตลอดทั้งวัน
ผืนดินแผ่นนี้เป็นมรดกตกทอดของครอบครัวแก้วตา เพื่อนไม่อยากขายจึงเซ้งให้เธอมาทำร้านต่อพร้อมคนงาน
“ตกลงที่กลางซอยเขาประกาศขายกันแล้วนะพี่”
เป๋อเอาโกโก้มาเสิร์ฟเธอถึงโต๊ะ ตรงกลางซอยเป็นที่ของตระกูลใหญ่ แต่มีข่าวขัดแย้งกันเรื่องมรดก ในที่สุดก็ยอมตกลงจะขายเพื่อนำเงินมาแบ่งกัน
“เห็นเขาว่าจะมีคนซื้อไปทำคอนโด” เอ้เล่าต่อ เอาปาท่องโก๋ใส่จานมาวางข้างโกโก้เธอ
“ทีนี้เราก็จะมีลูกค้าเพิ่ม”
สาวน้อยยิ้มแก้มปริ ทีแรกที่แก้วตาประกาศว่าจะเซ้ง ทุกคนกังวลกันไปหมด ด้วยไม่รู้ว่าเจ้าของใหม่จะเป็นคนเช่นไร จะเขี้ยวสักเพียงไหน แต่พอเจอสาวแว่นตัวเล็ก ท่าทางใจดี ทุกคนก็สบายใจขึ้น
“เดี๋ยวลูกค้าเบาแล้ว พี่จะลองชงกาแฟให้ดื่ม ช่วยชิมแล้ววิจารณ์กันหน่อย” วนิษศาไม่ต้องการเป็นเพียงเจ้าของร้านเก็บเงินอย่างเดียว เธอต้องการเป็นบาริสต้าด้วย เพราะต่อไปหลังจากลาออกจาก SAK นี่จะเป็นอาชีพหลักของเธอ
“ได้สิพี่” ลูกน้องพยักหน้า
สักพักแก้วตาก็มาพร้อมก๋วยเตี๋ยวเจ้าอร่อย ร้านจึงครึกครื้น ด้วยเพื่อนคนนี้เป็นคนร่าเริง เล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้ฟัง ตบท้ายด้วยการนินทาสามีชาวสิงคโปร์ที่รักให้ฟัง
คนที่มีชีวิตครอบครัวกับคนที่รักเป็นอย่างนี้นี่เอง แววตาสุกใส เสียงหัวเราะเบิกบาน ทำอะไรก็รื่นเริงไปหมด
คิดแล้วสมเพชตัวเองนัก ต้องอุ้มท้องผู้ชายที่ตัวเองไม่รักอย่างเดียวดาย แต่วนิษศาจะไม่ร้องไห้ ในเมื่อเธอเลือกแล้วว่าจะเก็บลูกไว้ เธอต้องเข้มแข็งและสู้ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
“ลูกคนเดียวแม่เลี้ยงไหว”
หญิงสาวบอกเจ้าตัวเล็กในใจ ราวกับลูกรับรู้ เพราะเธอเหมือนได้ยินเสียงหัวใจอีกดวงเต้นตอบรับ...ตุบตับ สะท้อนก้องอยู่ในห้วงคำนึง
คุณอาจจะชอบ
