มิอาจห้ามใจรัก

“ขอบใจปอนะ อุ๋มจะลองคิดบวกและลองดูสักตั้ง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่อุ๋มไม่อยากทำเลยก็ตามเถอะ”

“สู้ๆ อุ๋มเก่งอยู่แล้ว”

ปอไหมและอุมารินทร์มองหน้ากันอย่างคนให้และคนรับกำลังใจ อย่างที่เป็นเสมอมาตั้งแต่ตอนเรียนปีหนึ่งที่เริ่มเป็นเพื่อนกัน  

“เพราะมีแม่เลี้ยงแบบปอเป็นไอดอลไง” อุมารินทร์ชื่นชมจากใจจริง เพราะปอไหมเป็นทั้งเพื่อนเป็นทั้งคนที่คอยปกป้องมาตลอด เธอดีใจและตื่นเต้นมากเมื่อรู้ว่าเพื่อนสนิทของตัวเองคือคนที่พ่อเลือกมาเป็นภรรยาคนใหม่ ปอไหมเป็นคนแก่นเซี้ยวไม่กลัวใคร และเป็นคนเดียวที่กล้าต่อกรกับคุณพ่อจอมเฮี้ยบของเธอ ซึ่งนั่นคงเป็นเหตุผลที่พ่อเลือกผู้หญิงที่กล้าหาญอย่างปอไหมมาเป็นคู่ชีวิต แม้ว่าวัยจะแตกต่างกันมากก็ตาม 

“ไม่ชินกับคำว่าแม่เลี้ยงเลย”

“ต้องชินได้แล้ว ตอนนี้ปอกำลังจะมีน้องให้อุ๋มแล้วนะ ขอบอกเลยว่าคนเดียวไม่พอ อุ๋มอยากได้น้องสักสามสี่คน”

“ไม่ไหวหรอกอุ๋ม แค่คนเดียวก็พอแล้ว ถ้าอุ๋มอยากมีเยอะขนาดนั้น อุ๋มต้องมีน้องเองแล้วแหละ” 

“จะมีได้ไง แฟนยังไม่มีเลย” 

“ถามจริงตอนไปเรียนโทไม่มีหนุ่มๆ คนไหนเข้าตาเลยเหรอ”

“....” อุมารินทร์ไม่ตอบแต่ส่ายหน้าแทนคำตอบ 

“แล้วอุ๋มเคยรู้สึกชอบใครหรือเจอใครที่ทำให้หัวใจเต้นแรงบ้างมั้ย” ปอไหมซักต่ออีก คราวนี้อุมารินทร์ไม่ได้ตอบในทันที พานคิดไปถึงคนที่ปล้นพรหมจารีของตัวเองไป เขาคนนั้นน่าจะเป็นคนเดียวที่เคยเขย่าหัวใจของเธอ แต่นั่นมันก็เป็นเพียงแค่เกม เธอเข้าหาเขาเพื่อต้องการกีดกันเขาออกไปจากชีวิตปอไหมเท่านั้น ในขณะที่เขาเองก็คงรวบหัวรวบหางเธอเพราะคิดว่าเธอให้ท่าเท่านั้นเหมือนกัน

“อุ๋ม” เสียงเรียกที่ดังขึ้นอีกครั้งทำให้ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย พร้อมกับหลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเอง

“ปอว่าไงนะ”

“นี่ใจลอยไปถึงไหน เอ...ปอว่ามันชักจะยังไงๆ แล้วนะ”

“เปล่า ก็แค่คิดอะไรเพลินๆ” ตอบปฏิเสธหากแต่ไม่กล้าสบตากับปอไหมตรงๆ เพราะกลัวว่าตัวเองจะแสดงพิรุธออกไปมากกว่านั้น ด้วยความที่อ่อนหัดเรื่องโกหก แถมปอไหมยังฉลาดเป็นกรด หากเธอถูกปอไหมซักไซ้ไล่เลียงแบบจริงๆ จังๆ เธอคงปิดความลับไว้ไม่มิดแน่ๆ

“เพลินแน่นะ มีอะไรที่อุ๋มยังไม่ได้บอกปอหรือเปล่า”

“เปล่า... ปอก็รู้ว่าอุ๋มไม่เคยมีความลับกับปอ” ยกเว้นเรื่องนี้ซึ่งเป็นเรื่องลับมากๆ จนเธอไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง เพราะมันน่าอับอายเกินไป

“ถ้ามีปัญหาอย่าเก็บไว้คนเดียวนะ ปอพร้อมจะเข้าใจและรับฟังอุ๋มเสมอ”

“ขอบคุณนะปอ ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตอุ๋มและมาเติมเต็มให้พ่อมีความสุข” 

ทั้งปอไหมและอุมารินทร์มองหน้ากันแล้วยิ้มอีกครั้ง ก่อนที่อุมารินทร์จะเป็นฝ่ายโผเข้ากอดปอไหมแล้วซบหน้าลงบนไหล่ ราชันย์ที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในห้องเห็นเข้าก็อดที่จะมองอย่างเอ็นดูและขำตัวเองไม่ได้ หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ เพราะคิดว่าปอไหมเข้ามาทำให้ลูกสาวของเขามีพฤติกรรมเบี่ยงเบน แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าไม่ใช่ ปอไหมเป็นแค่ผู้หญิงที่กล้าชนกับทุกอย่าง ไม่เว้นกระทั่งปะทะกับเขา คงเพราะแบบนี้ลูกสาวของเขาถึงได้ติดเพื่อนคนนี้นักหนา ซึ่งต่อมาไม่ใช่แค่ลูกสาวแต่พ่ออย่างเขาก็ติดปอไหมแจเหมือนกัน

บรรยากาศที่ซาบซึ้งอบอุ่นคงจะอยู่ได้นานกว่านั้น หากว่าจะไม่มีเสียงกดกริ่งที่หน้าบ้าน จากนั้นไม่นานสาวใช้ก็เข้ามาบอกให้ทราบว่ามีคนมาหาปอไหม

“มีคนมาหาคุณปอค่ะ”

“ใครเหรอส้ม”

“ส้มก็ไม่เคยเห็นหน้าค่ะ เขาบอกว่าเขาชื่อคุณพีท เป็นเพื่อนกับอาของคุณปอ”

“อ๋อ อาพีทนั่นเอง ส้มบอกเขาเข้ามาได้เลย”

ดวงตาของปอไหมเป็นประกายขึ้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ เมื่อเพื่อนอาที่สนิทสนมกันมาตั้งแต่ตอนเธอยังเด็กมาเยี่ยมถึงบ้าน ในขณะที่ราชันย์มีสีหน้าที่บึ้งตึง เพราะถึงจะเป็นเพื่อนอา แต่ก็ไม่ใช่ญาติสนิทที่เมียเขาจะต้องแสดงความดีใจจนออกนอกหน้าขนาดนั้น