ดอกไม้ที่ปลายฝน

เกือบหกโมงเย็น กวินทร์เดินออกมาจากห้องทำงาน หลังจากเขานั่งทำงานเพื่อรอเวลาฝนซาไปได้สักพักใหญ่ หากทันทีที่เปิดประตูห้องออกมา พลันพบกับหัวหน้ายามรักษาความปลอดภัยที่กำลังด้อมๆ มองๆ เข้ามาพอดี

“สวัสดีครับคุณกวินทร์ ผมขึ้นมาตรวจดูความเรียบร้อย พอดีผมเห็นข้างในเปิดไฟอยู่ครับ”

“ตามสบาย ผมจะกลับแล้ว”

เอ็มดีหนุ่มยกมือเป็นเชิงลา เมื่อเขากำลังเดินตรงไปยังลิฟต์ คนที่ละล้าละลังก็รีบตัดสินใจบอก

“คุณกวินทร์ครับ ผมขอรบกวนครับ”

“มีอะไรหรือ” ชายหนุ่มชะงักเท้า แล้วหันกลับมาเลิกคิ้วถาม

“ผมเห็นว่าคุณนลินียังไม่กลับบ้าน ผม เอ่อ...ทราบว่าคุณกวินทร์กับเธอไปทางเดียวกัน ผมก็เลยจะขออนุญาตให้คุณนลินีติดรถกลับบ้านด้วยได้ไหมครับ”

“นลินี? ใครหรือ?”

กวินทร์มุ่นคิ้วงุนงง เขานึกชื่อนี้ไม่ออก ซึ่งอีกฝ่ายก็ตีสีหน้าประหลาดใจกับคำถามของเขาเสียอีก

“คุณกวินทร์ไม่รู้จักเธอหรือครับ ก็คุณครีมที่เป็นหลานสาวของท่านประธานยังไงล่ะครับ”

หลานสาวของท่านประธาน...คำนี้ทำเอากวินทร์คอแข็ง

ถ้าเขาจำไม่ผิด เจ้าสัวมีลูกสองคน นั่นก็คือแม่ของเขากับลุง ซึ่งลุงยังครองตัวเป็นโสด ดังนั้นนอกจากเขากับน้องสาว เจ้าสัวธงชัยก็ไม่ควรมีหลานคนใดงอกขึ้นมาอีก

“เธอให้คุณมาขอผมอย่างนั้นหรือ”

“เปล่าครับ คุณนลินีกำลังรอรถแท็กซี่อยู่ข้างล่าง เธอเรียกรถให้มารับ แต่ไม่มีรถแท็กซี่ตอบรับสักคัน ฝนตกรถติดมันก็เป็นอย่างนี้ทุกที ผมเลยให้รปภ.ไปดักรอรถแท็กซี่หน้าตึกบริษัท แต่ก็ไม่มีรถว่างเข้ามาเหมือนกัน เธอรอรถอยู่ครึ่งชั่วโมงแล้ว ไหนๆ เธอก็ไปทางเดียวกับคุณกวินทร์ ผมขอให้เธอติดรถไปด้วยก็แล้วกันนะครับ”

ไม่ใช่ไปทางเดียวกัน แต่เธอคนนั้นอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกับเขาต่างหาก กวินทร์ไม่รู้ว่าหัวหน้ารปภ.เข้าใจไปตามที่พูดหรือเจ้าตัวรู้ดี แต่ตั้งใจพูดเลี่ยง

“งั้นคุณบอกให้เธอไปรอผมตรงประตูทางออกของชั้นจอดรถก็แล้วกัน อีกสิบนาทีผมจะลงไป”

“ได้ครับ ผมขอบคุณคุณกวินทร์มากครับ”

หัวหน้ารปภ.ออกอาการดีใจ ก่อนจะรีบเข้าไปในลิฟต์สำหรับพนักงาน ส่วนตัวเขาเองนั้นก็ทอดฝีเท้าไปยังลิฟต์สำหรับผู้บริหารอย่างอ้อยอิ่ง

นลินีบอกตัวเองไม่ได้ว่าควรรู้สึกอย่างไรเมื่อได้ยินคำพูดจากคนที่ยืนทำท่านอบน้อมอยู่ตรงหน้า...เจ้าตัวบอกเรื่องที่ทำลงไปโดยพละการ ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งสุดท้ายที่หล่อนคิดจะทำ

“ผมเห็นคุณกวินทร์กำลังจะกลับพอดี ผมเลยขอเขาว่าให้คุณครีมติดรถกลับบ้านไปด้วยครับ คุณกวินทร์ก็ไม่ว่าอะไร เขาบอกให้คุณครีมไปรอตรงประตูทางออกของชั้นจอดรถ”

“แต่ครีมรอรถแท็กซี่ได้ ถ้าฝนขาดเม็ดมากกว่านี้ รถก็เข้ามาเอง รถแท็กซี่มันคงไม่หายไปทั้งคืนหรอกค่ะ”

“ผมขอโทษอีกทีครับที่ไม่ถามคุณครีมก่อน แต่ผม เอ่อ...”

คนหวังดียกมือขึ้นเกาหัวแกรก...เขาเป็นห่วงนลินี ไม่อยากให้หล่อนรอรถแท็กซี่จนมืดค่ำ แถมฝนตกหนักขนาดนี้ อาจต้องเจอน้ำท่วมถนนระหว่างทาง คิดแล้วมันคงลำบากมากไปสำหรับผู้หญิงคนเดียว

“เอาเถอะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวครีมจะขึ้นไปรอเขาที่หน้าประตูชั้นจอดรถก็แล้วกัน ยังไงครีมขอบคุณลุงนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับคุณครีม”

หัวหน้ารปภ.ยิ้มออกมาได้ เขาตั้งใจทำงานอย่างดีที่สุด แต่คราวนี้ก็รู้ว่าความตั้งใจของเขาทำให้พนักงานที่พ่วงตำแหน่งหลานสาวท่านประธานขัดใจอยู่ไม่น้อย

ทางด้านนลินี เมื่อเดินขึ้นบันไดจากโถงล็อบบี้ของสำนักงานไปยังชั้นสองซึ่งเป็นทางออกสู่ลานจอดรถของผู้บริหาร หล่อนก็ชะเง้อมองออกไปด้านนอก เห็นว่ารถบีเอ็มดับเบิลยูสีน้ำเงินคันหรูยังจอดอยู่ในตำแหน่งที่จอดรถของกรรมการผู้จัดการ

เขายังไม่มา...นลินีพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยหล่อนยังมีเวลาเตรียมใจตั้งรับ

หญิงสาวเดินเตร็ดเตร่อยู่ตรงหน้าประตู เมื่อสักครู่หล่อนแอบหลบเข้าห้องน้ำครั้งหนึ่ง เมื่อกลับออกมาก็พบว่าบริเวณนี้ยังเงียบกริบไร้ผู้คนเหมือนเดิม จนเริ่มสงสัยว่าตนต้องรอเขาถึงกี่โมงกันแน่

ขณะกำลังคิดเพลินๆ พลันหญิงสาวก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินคำทักทายเสียงเบา แต่กลับดังกึกก้องอยู่ในอก

“ครีม! ยังไม่กลับบ้านหรือ”

ท่าทางของคนทักถามตื่นเต้น หากต่างกับหญิงสาวโดยสิ้นเชิง หล่อนถอยห่างจากเขาพร้อมทั้งกวาดสายตามองรอบๆ คล้ายกลัวใครจะมาเห็น

“อ้อ! ยังค่ะ...แต่ครีมกำลังจะกลับ”