เล่ห์รัก รอยมลทิน

“ต้องจดทะเบียนสมรสด้วยเหรอครับแม่” ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นเกื้อคุณก็หันไปถามมารดาเมื่อเห็นนายอำเภอเดินเข้ามาในงานพร้อมกับซองเอกสารสำคัญบางอย่างที่มันทำให้เขารู้ได้ทันทีที่เห็น

“ต้องจดสิ แล้วหลังจากแต่งงานเสร็จหนูอิ๋วก็ต้องย้ายไปอยู่กับพวกเราที่ไร่ด้วยนะลูก แม่ไม่อยากให้แยกกันอยู่ กลัวคนจะสงสัยเอา” คุณกันติมาตอบพร้อมส่งยิ้มอบอุ่นให้ลูกสะใภ้ที่แสนจะถูกใจนาง อันที่จริงนางรู้สึกเอ็นดูริ้วแพรมากกว่ารสิกาด้วยซ้ำ จำได้ว่าเจอกันครั้งแรกเด็กสาวก็แสดงกิริยามารยาทอ่อนหวานให้ได้เห็น ซึ่งมันช่างถูกใจนางไปหมดต่างจากคนพี่ที่ดูโตเกินวัย อีกทั้งชอบใช้คำพูดเจนจัดเกินตัวจนพาลรู้สึกไม่น่าฟัง ไม่แปลกที่นางจะชอบคนน้องอย่างริ้วแพรมากกว่า

“ครับ แม่ว่ายังไงผมก็ว่างั้น”

แม้จะเอาแต่ใจตัวเองเพราะเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน แต่เกื้อคุณก็ไม่เคยคิดขัดใจมารดาได้เลยสักครั้ง เขาจำต้องยอมจดทะเบียนสมรสกับริ้วแพร ผู้หญิงที่ห่างไกลจากความชอบของตัวเองชนิดที่ว่าไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตเขาจะมีวันนี้ วันที่ต้องแต่งงานกับหล่อน

เธอเป็นคนสวยอันนี้เขายอมรับ แต่ด้วยนิสัยของเธอที่มันช่างแตกต่างกับรสิกาผู้พี่ราวฟ้ากับเหวเลยทำให้เขาไม่ค่อยจะชอบหน้าเธอเท่าไหร่ ต่างจากรสิกาที่ดูเป็นสาวสมัยใหม่กล้าคิดกล้าทำได้อย่างน่ารัก แต่แล้วเมื่อธาตุแท้ของหล่อนปรากฏเขาถึงได้รู้ว่าตัวเองหลงผิดมานานมากสิ่งที่ได้จากอดีตคนรักมีเพียงสิ่งเดียวคือบทเรียนราคาแพง

ส่วนน้องสาวผู้อ้อยสร้อยของเธอ ถือว่าเป็นของแถมก็แล้วกัน!

งานแต่งงานยังคงดำเนินไปอย่างเรียบง่าย แม้จะมีแขกในงานจำนวนไม่น้อยที่ยังสงสัยว่าเหตุใดเจ้าสาวถึงถูกเปลี่ยนตัวเป็นคนน้องแต่กลับไม่มีใครกล้าพูดหรือแสดงความเห็น ด้วยกลัวจะเกิดเรื่องขึ้น

“เป็นอะไร!” เกื้อคุณเอ่ยถามเจ้าสาวข้างกายเมื่อเห็นหล่อนขยับเท้าไปมาอยู่นานสองนาน

“รองเท้ากัดค่ะ” ซึ่งริ้วแพรก็ตอบไปตามความจริง อยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าเธอไม่เคยสวมรองเท้าส้นสูงขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ไม่เคยมายืนฉีกยิ้มต่อหน้าแขกนับพันที่เขาเชิญมาร่วมงานแบบนี้

“ยุ่งยาก น่ารำคาญ!!” คนขี้หงุดหงิดตวาดลั่นตามนิสัยที่ไม่ค่อยแคร์ว่าใครจะรู้สึกเช่นไรต่อคำพูดตัวเอง คำนั้นทำให้อีกคนน้ำตาคลอ ยิ่งได้เห็นมันยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด เกลียดนักคนเจ้าน้ำตา

“อยากโดนดีใช่ไหมริ้วแพรห๊ะ! อย่าร้อง!” ยิ่งถูกตวาดน้ำตาก็ยิ่งไหล ริ้วแพรไม่ได้อยากเป็นคนอ่อนแอเพราะรู้ดีว่าสามีไม่ชอบแต่ครั้นจะให้เธอหยุดทุกสิ่ง ที่เป็นไปเองตามธรรมชาติก็คงทำไม่ได้ง่ายๆ

“หนูอิ๋วร้องไห้ทำไมลูก แกทำอะไรน้องตาเกื้อ!” เดือดร้อนไปถึงคุณกันติมาที่รีบจูงสามีตรงเข้ามาไถ่ถามเมื่อเห็นลูกสะใภ้คนสวยร้องไห้ ก่อนจะหันไปตวาดบุตรชายที่เอาแต่ยืนปั้นหน้าดุทันทีที่มาถึง

“ผมเปล่า” เกื้อคุณตอบมารดาเพียงสั้นๆ ไม่ชอบใจสักเท่าไหร่ที่มารดาแสดงท่าทีเป็นห่วงเป็นใยแม่ลูกสะใภ้ข้างกายอย่างออกนอกหน้า ขณะที่เกือบๆ จะกินหัวเขาเพียงเพราะคิดว่าเขาทำให้ริ้วแพรมีน้ำตาเสียอย่างนั้น สรุปแล้วเขาหรือผู้หญิงคนนั้นกันแน่ที่เป็นลูกท่าน

“จริงรึเปล่าหนูอิ๋ว พี่เขาทำอะไรบอกแม่มา เดี๋ยวแม่จัดการให้”

“พี่เกื้อไม่ได้ทำอะไรค่ะคุณป้า อิ๋วเจ็บเท้าก็เลยร้องไห้เองค่ะ” ริ้วแพรรีบตอบเพราะไม่อยากให้สองแม่ลูกต้องมาทะเลาะกันเพราะความงี่เง่าไม่ได้เรื่องของเธอ เธอไม่อยากมีปัญหากับทุกคนในวันนี้

“โถคนดี รองเท้ากัดใช่ไหมลูก มานี่มาเดี๋ยวแม่พาไปเปลี่ยน” ท่าทีโอบประคองราวกับกลัวว่าลูกสะใภ้จะบุบสลายตายจากหากสัมผัสแรงๆ ของมารดาทำให้เกื้อคุณได้แต่ยืนมองภาพนั้นด้วยความตกใจไม่น้อย แม้ว่าแม่เขาจะใจดีแต่ก็ไม่บ่อยเลยที่ท่านจะแสดงท่าทีเหมือนชอบพอในตัวของใครสักคนให้ได้เห็นแบบนี้ พอจะหันไปถามบิดาท่านก็ชิงเฉลยความจริงที่คงจะมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่ไม่เคยรู้มาก่อนให้ได้ฟัง

“แม่แกเขาชอบหนูอิ๋วมาก รายนั้นเขาเป็นลูกค้าเจ้าประจำร้านเค้กของเมียแก เห็นแบบนี้แกเตรียมตัวกลายเป็นหมาหัวเน่าได้เลยไอ้เกื้อ” คุณคิมเอ่ยบอกบุตรชายพร้อมแสยะยิ้มให้อีกฝ่ายที่กำลังยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับ เขาและภรรยาต่างก็ตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เหมือนภรรยาเขาจะดีใจมากกว่าที่จู่ๆ ก็ได้หนูริ้วแพรมาเป็นลูกสะใภ้

ทั้งเรื่องที่เรียกตัวนายอำเภอมาเพื่อจดทะเบียนให้กับทั้งคู่ก็เป็นอีกหนึ่งแผนการของคนช่างคิดที่อยากให้ทั้งสองคนเป็นสามีภรรยากันจริงๆ ไม่ใช่แค่แต่งงานบังหน้า ปกปิดความผิดที่ใครอีกคนสร้างเอาไว้แล้วหนีหายออกไปจากบ้านจนถึงตอนนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้อยู่

แต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าเจ้าลูกชายตัวดีของเขามันจะเลือกใคร เขาและภรรยาก็พร้อมที่จะรักผู้หญิงคนนั้นด้วยอย่างไม่มีข้อแม้อยู่ดี…

เป็นนานกว่าเกื้อคุณจะได้ตัวภรรยาคืนจากมารดาที่ตอนนี้อารมณ์ดีขึ้นมากเมื่อได้เห็นลูกสะใภ้เจ้าน้ำตาได้เปลี่ยนรองเท้าคู่ใหม่ เขากับริ้วแพรควงกันขอบคุณแขกในงานจนครบก่อนจะถูกส่งตัวเข้าห้องหอซึ่งถูกจองไว้ที่ชั้นบนสุดของโรงแรม ที่เหมาทั้งหมดเพื่อจัดงาน

“พ่อขอให้อิ๋วมีความสุขนะลูกนะ ฝากยัยอิ๋วด้วยนะตาเกื้อ น้องอาจยังเด็ก…แต่เรื่องงานบ้านงานเรือนรับรองว่าไม่เป็นสองรองใครแน่นอน” คุณประทีปที่อาสามาส่งตัวคู่บ่าวสาวเข้าห้องหอแทนภรรยาที่หนีกลับบ้านตั้งแต่งานยังไม่เลิกเพราะทนมองภาพตรงหน้าไม่ได้เอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจในตัวของบุตรสาวคนเล็ก ที่ไม่เคยทำให้ท่านผิดหวังเลยสักครั้ง แต่ไม่รู้ทำไมบางครั้งก็เหมือนยังรักและดูแลริ้วแพรได้ไม่ดีพอ อาจเพราะต้องแบ่งส่วนนี้ไปให้ภรรยาและลูกใหม่ด้วย

“ครับคุณพ่อ” เกื้อคุณตอบรับเพียงสั้นๆ เรื่องนั้นเขาไม่เถียงเลยสักนิดเพราะบ่อยครั้งเวลาไปเยี่ยมท่านที่บ้านก็มักจะเห็นภรรยาตัวน้อยปัดกวาดเช็ดถูไปทั่วบ้าน หนแรกที่ได้เห็นหลงคิดด้วยซ้ำว่าเธออาจจะเป็นลูกสาวแม่บ้านด้วยคงไม่มีลูกสาวเจ้าของบ้านที่ไหนจะไปทำอะไรแบบนั้นได้แน่ แต่สุดท้ายความจริงที่ได้รู้มันก็ทำให้ต้องตกใจ

“พ่ออยากให้แม่ได้มาอยู่กับเราวันนี้ แม่เขาคงมีความสุขที่ได้เห็นอิ๋วแต่งชุดเจ้าสาวนะว่าไหม” ริ้วแพรแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ เพราะมันนานมากแล้วที่เธอไม่เคยได้ยินบิดาเอ่ยถึงมารดาผู้ล่วงลับให้ได้ยิน เธอเองก็อยากให้แม่ได้มาอยู่กับเธอในวันนี้ แต่ก็คงทำได้แค่คิด

เธอเชื่อเสมอว่าท่านยังไม่ไปไหน ยังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ คอยเป็นกำลังใจให้ในวันที่อ่อนแอ มันคือความเชื่อเดียวที่ทำให้เธอมีกำลังใจ