เพลิงรักร้าย จอมใจจอมเถื่อน

“คุณครับเชิญเข้าไปข้างในได้แล้วครับ” ชายหน้าตาคมดุดันเปิดประตูออกมาเรียก เหมือนฝันยิ้มบางๆ ให้เขาแล้วสูดลมหายใจลึกๆ เดินเข้าไปในห้อง วินาทีแรกที่เหมือนฝันก้าวเข้าไปในห้องนั้นอีกครั้ง ก็รู้สึกเหมือนว่าตัวชาวาบไร้ความรู้สึกและรอบกายเธอหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เมื่อสบกับดวงตาสีฟ้าเข้มของคนที่ยืนอยู่กลางห้องซึ่งกำลังมองมาที่ตนพอดี..

ชายหนุ่มตรงหน้าเธอมองปราดเดียวก็รู้ว่าเขาเป็นคนต่างชาติแน่นอน แต่ไม่รู้ว่าเป็นชาติไหนแต่คงจะเป็นโซนยุโรปไม่ก็ลาตินอเมริกา รูปร่างเขาสูงใหญ่ซึ่งเหมือนฝันเดาว่าเขาคงจะสูงประมาณหกฟุตสามหรือสี่นิ้วไม่ต่ำกว่านี้แน่ๆ ใบหน้าเรียวโหนกแก้มสูงและมีรอยหยักที่คางแกร่งหรือที่เรียกว่าคางบุ๋มเล็กน้อย ดวงตายาวใหญ่สีฟ้าเข้มภายใต้คิ้วหนา จมูกโด่งเป็นสันสวยงาม รับกับริมฝีปากหยักสวยได้รูปสีเข้มบ่งบอกถึงสุขภาพของเจ้าของได้เป็นอย่างดี เรือนผมสีน้ำตาลเข้มตัดแต่งทรงเรียบร้อยรับกับใบหน้าหล่อเหลา เขามีผิวสีน้ำตาลทองอำพันซึ่งเธอคิดว่าเขามีผิวที่สวยมากทีเดียว นี่คนต่างชาติชัดๆ แล้วทำไมวิกานดาบอกว่าเขาชื่อราม ชื่อไทยแต่หน้าฝรั่ง.. ดวงตากลมโตดำขลับตะลึงมองคนตรงหน้าด้วยหัวใจเต้นระรัวมือเท้าเย็นเฉียบขึ้นมาทันที..

“ฉันต้องการไวน์ที่ดีที่สุดของร้านนี้..”

น้ำเสียงทรงอำนาจดังขึ้นเหมือนฝันสะดุ้งน้อยๆ กะพริบตาปริบๆ แล้วยิ้มให้เขาด้วยรู้สึกว่าริมฝีปากของตนสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น ผู้ชายคนนี้น่ากลัวอย่างไรก็ไม่รู้ หญิงสาวบอกตัวเองในใจแล้วรีบออกไปหาสิ่งที่เขาต้องการทันที

“ฉันต้องการผู้หญิงคนนั้น คืนนี้..” เมื่อลับหลังของหญิงสาวไปแล้ว ราม คาเมรอน ก็บอกบอกลูกน้องคนสนิทของตนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทอมและโทนี่ สองพี่น้องบอดีการ์ดฝีมือดีของรามมองหน้ากันอย่างรู้หน้าที่ แต่ไม่เข้าใจที่เจ้านายหนุ่มผู้ที่มากมายด้วยหญิงสาวสวยรุมล้อมจะสนใจหญิงสาวที่เป็นเพียงสาวเสิร์ฟคนนั้น ที่ดูอย่างไรผู้หญิงคนเมื่อกี้ก็ดูแสนจะธรรมดา แม้หน้าตาจะดูหมดจดสดใสแต่เมื่อเทียบกับหญิงสาวที่เจ้านายเคยควงแล้วสาวเสิร์ฟเมื่อครู่นี้ต่างกันลิบลับ...

“ครับ..” ทอมเดินออกไปทำหน้าที่ของตนซึ่งเขารู้ดีว่าจะต้องไปที่ไหน ส่วนโทนี่ก็ไปทำหน้าที่อีกอย่างที่สำคัญไม่แพ้กัน

ทางด้านเหมือนฝันที่เดินกลับเข้ามาในห้องซึ่งมีเพียงเธอกับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาชนิดที่ทำให้เธอแทบลืมหายใจอีกครั้ง พร้อมด้วยสิ่งที่เขาต้องการ หญิงสาวทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกเขาจ้องมองแม้ไม่ได้มีแววหยาบโลนเหมือนลูกค้าผู้ชายบางคนมองเธอ แต่เหมือนฝันก็รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกและมันทำให้เธอขาสั่นมือสั่นด้วย หญิงสาวพยายามเทไวน์ใส่แก้วให้เขาด้วยมือที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น

“เธอเพิ่งมาทำงานที่นี่เหรอ..”

อยู่ๆ เขาก็ถามขึ้นเหมือนฝันสะดุ้งจนไวน์หกเลอะโต๊ะกระจกใสแจ๋วและกระเด็นไปถูกเสื้อของเขาด้วย หญิงสาวหน้าซีดเผือดเมื่อเขาเงยหน้ามองเธอด้วยแววตาตำหนิอย่างเห็นได้ชัด

“อุ้ย ดิฉันขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะๆ” เหมือนฝันอุทานด้วยความตกใจแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนจากกระเป๋าเอี้ยมกันเปื้อนสีหวานออกมาเช็ดเสื้อผ้าให้เขาอย่างลนลาน

“พอ ไม่ต้องเช็ด..” ชายหนุ่มปัดมือเล็กออกแล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้เหมือนฝันต้องผงะถอยด้วยความตื่นตระหนกและด้วยความที่ไม่ทันได้ตั้งตัว เธอจึงสะดุดขาตัวเองร่างระหงหงายหลังจะเสียหลักล้ม…

“ว้าย.. กรี๊ดดด..” หญิงสาวหลับตาปี๋หวีดร้องอย่างตกใจไขว่คว้าอากาศราวกับว่ามันจะช่วยให้เธอยึดไว้ไม่ให้ตนล้มลงไปได้ แล้วเธอก็ต้องอุทานด้วยความตกใจอีกครั้งเมื่อรู้สึกถึงวงแขนแข็งแรงของเขาตวัดรัดร่างเธอไว้

“อุ๊ย..”

“ระวังหน่อยสิ ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามนัก..”

เหมือนฝันเงยหน้ามองคนที่ก้มลงมาด้วยหัวใจเต้นกระหน่ำทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว ยิ่งอยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้ใจเหมือนฝันก็ยิ่งเต้นระรัวและพบว่าเขาหล่อมาก และใบหน้าหล่อเหลาก็อยู่ใกล้เสียจนเธอตาพร่า รู้สึกใจหวิวๆ ลำคอแห้งผากรวมถึงริมฝีปากของเธอก็เหมือนว่ามันแห้งแตก.. เหมือนฝันขยับริมฝีปากช้าๆ แต่ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้จึงไล้ลิ้นเล็กเลียริมฝีปากน้อยๆ เพื่อให้ความชุ่มชื้นกับมัน นั่นคือความคิดของเธอแต่สำหรับรามแล้วเขากลับไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย...

แม่สาวเสิร์ฟคนนี้กำลังยั่วยวนเขาด้วยท่าทางตื่นตระหนกสวยใสไร้เดียงสา...

คือสิ่งที่รามคิดยิ่งเมื่อเจ้าหล่อนมองเขาด้วยแววตาตื่นๆ และไล้ลิ้นเล็กสีชมพูเลียริมฝีปากช้าๆ แบบนี้แล้วเขาก็ร้อนไปทั้งกายได้อย่างง่ายดาย ความจริงแล้วรามรู้สึกร้อนรุ่มตั้งแต่ได้กลิ่นกายหอมอ่อนๆ จากร่างเล็กที่เข้ามาใกล้เพื่อเช็ดเสื้อที่เปื้อนไวน์ให้เขาแล้ว เพียงแค่เห็นตาใสๆ และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอก็กระตุ้นอารมณ์ร้อนระอุของเขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ และรามก็ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ ในอ้อมแขนของตนขณะนี้ จะเป็นคนจุดไฟร้อนระอุในกายเขาขึ้นมาได้อย่างไม่ต้องยั่วยวนแม้แต่นิดเดียว และเขาก็ไม่อาจจะต้านทานเสน่ห์อันเร่าร้อนของเธอได้