บำเรอรัก เพลิงสวาท

ร่างบางก้าวลงจากรถสปอร์ตสีแดงเพลิงเมื่อถึงที่หมาย ในขณะที่เดินเข้าไปในรั้วบ้านหลังขนาดกลาง หญิงสาวเหลือบเห็นรถเก๋งคันหรูราคาแพงนับสิบคันมาจอดเรียงรายอยู่หน้าบ้านเธอ ดูจากราคาแล้วรถสปอร์ตของเธอที่ว่าหรูแล้วยังเทียบไม่ติด ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้นกับแม่เลี้ยงของเธอกันแน่ ทำไมถึงได้มีรถคันหรูพวกนี้มาจอดเต็มไปหมด แล้วยังมีชายฝรั่งใส่สูทสีดำแต่งตัวเหมือนบอดี้การ์ดมายืนกันไปทั่วบริเวณบ้าน

“ยัยต้า!!” หญิงวัยกลางคนเรียกชื่อนิต้าซึ่งเป็นลูกเลี้ยงทันทีที่หญิงสาวก้าวเข้ามาภายในตัวบ้าน

“คุณพรพรรณ! นี่มันเกิดอะไรขึ้น” นิต้าร้องถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นแม่เลี้ยงตนนั่งก้มหน้าบนโซฟาในห้องรับแขก โดยมีผู้ชายร่างสูงใหญ่ใส่สูทเป็นบอดี้การ์ดยืนล้อมและบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับแม่เลี้ยงเธอก็มีผู้ชายอีกคนอยู่ในชุดสูทราคาแพง นั่งอยู่ในท่าสบายโดยไม่คิดที่จะเปรยตาขึ้นมามองดูเธอ

“คุณ!...” ใบหน้าเรียวคมกับดวงตาสีน้ำตาลหันมาจ้องมองเธอทันที ท่าทางนิ่งแบบนี้ หน้าตาแบบนี้เธอจำได้ว่าเขาคือท่านประธานใหญ่ของโรงแรม แคโรว์เวล กรุ๊ป ที่เธอเข้าไปเสนอราคาสินค้านำเข้าให้เมื่ออาทิตย์ก่อน เธอจำสายตาที่เขามองมายังเธอได้ดีดวงตาสีน้ำตาลอ่อนดุคู่นั้นนิต้าไม่ชอบเวลาที่เขามองมาด้วยสายตาเจ้าชู้

“สวัสดีครับ เจอกันอีกแล้วนะ” หนุ่มลูกครึ่งอิตาลี-รัสเซียเอ่ยทักทายหญิงสาวที่เขาก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้เจอเธอที่นี่ คนถูกทักมีสีหน้าสับสนว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมท่านประธานใหญ่ของแคโรว์เวลถึงได้มาอยู่ที่บ้านเธอได้ มีเรื่องอะไรกันดูสีหน้าคุณพรพรรณแม่เลี้ยงของเธอ กำลังกลัวเขาจนตัวสั่น

“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!”นิต้าเอ่ยถามขึ้นมาอย่างข้องใจอย่างมากส่วนคนถูกถามกลับยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาก่อนจะขยับริมฝีปากตอบคำถามเธอ

“ผมมาทวงหนี้กับลูกหนี้ที่เบี้ยวจ่ายมานาน” เขาตอบเสียงนิ่งดุ “...จริงไหมครับมิสพรพรรณ” ชายหนุ่มพูดพร้อมหันมาจ้องหน้าสีเผือดแม่เลี้ยงของหญิงสาว

“ทวงหนี้!!” หญิงสาวร้องอุทานออกมา โดมินิคพยักหน้าเบาๆให้เธอ “แม่เลี้ยงฉันไปเป็นหนี้คุณตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่รู้เรื่องนี้เลย” น้ำเสียงเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูดออกมา ก่อนจะหันหน้าไปทางแม่เลี้ยงของเธอ

“ว่าไงคะ คุณพรพรรณ คุณไปติดหนี้เขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

“คะ...คือ” คนเป็นแม่เลี้ยงไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตานิต้าได้แต่อ้ำอึ้งไม่ยอมพูดออกมา

“คุณคงไม่รู้สินะ ว่าแม่ของคุณติดหนี้กาพนันที่คาสิโนผม”หนุ่มลูกครึ่งบอกเสียเองตัดความรำคาญ

“อะไรนะ!..นี่คุณพรพรรณติดหนี้พนันงั้นเหรอ” หญิงสาวหันไปมองแม่เลี้ยงด้วยความผิดหวัง ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าแม่เลี้ยงเธอจะติดการพนัน มิน่าเงินที่เธอโอนให้ทุกเดือนถึงไม่มีเก็บเลยเพราะอย่างนี้นี่เอง

“ละ...แล้วคุณติดเขาเท่าไหร่”

“ว่าไงคุณมิสพรพรรณ ตอบลูกสาวคนสวยของคุณไปสิ ว่าคุณติดผมเท่าไหร่”

“สิ...สิบห้าล้าน”

“สิบห้าล้าน!” พระเจ้า! นิต้าอยากเป็นลมแม่เลี้ยงเธอติดหนี้ผู้ชายคนนี้ตั้งสิบห้าล้าน เธอจะเอาปัญญาที่ไหนไปจ่าย งานที่เธอทำได้เงินมากก็จริง แต่ในแต่ละเดือนเธอก็ต้องกินต้องจ่าย แล้วยังจะโอนให้พรพรรณไหนจะโอนให้น้องสาวที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัยอีก

“ใช่ สิบห้าล้าน ผมมาทวงว่าเมื่อไหร่ผมจะได้เงินสิบห้าล้านของผมคืน” คนพูดเหมือนว่าเขาไม่ได้ทุกข์ร้อนกับเงินที่เขามาทวงเลย เหมือนมันไม่ใช่เงินจำนวนมากมายอะไร ก็ใช่น่ะสิ สำหรับเขาแล้ว โดมินิค แคโรว์เวลมันอาจจะน้อย

“แกมีไหมนังต้า...ถ้ามีก็จ่ายเขาไปสิ” พรพรรณพูดเหมือนไม่รู้สึกอะไร

“คุณพรพรรณ!” นิต้าหันมาเรียกชื่อคนผิดที่ไม่รู้สึกว่านางผิด

“ถ้าแกมี แกก็จ่ายๆ เขาไปแทนฉันสินังต้า เรื่องมันจะได้จบๆ ไปไง” พรพรรณทำเสียงสูงใส่ลูกเลี้ยง

“คุณพรพรรณ!ทำไมคุณพูดเหมือนเงินสิบห้าล้านมันน้อยอย่างนั้นล่ะ” หญิงสาวพูดออกมาอย่างเหลืออด