รอยทัณฑ์มาร ชุด จอมมารบราซิเลี่ยน

บทที่ 2

ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงคริสเตรียโนก็สามารถมาปรากฏกายอยู่ภายในไร่กาแฟหลายหมื่นไร่ของตัวเองได้อย่างสมใจ ชายหนุ่มกระโดดลงจากรถ ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ออร์แกนลูกน้องคนสนิทวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาต้อนรับ

“นายไปเมืองหลวงเสียหลายวัน ผมล่ะคิดถึ๊งคิดถึง”

“คิดถึงฉันหรือคิดถึงของฝากกันล่ะ”

คำถามรู้ทันของคริสเตรียโนทำให้ลูกน้องคนสนิทต้องทำหน้าเจื่อนเพราะสิ่งที่เจ้านายหนุ่มพูดนั้นมันถูกเกินกว่าครึ่งเลยทีเดียว

“แหม... ผมก็คิดถึงทั้งนาย คิดถึงทั้งของฝากนั่นแหละครับ”

“อยู่หลังรถ หยิบไปแจกป้าซันกับคนอื่นๆ ด้วย”

หนุ่มเจ้าของไร่กาแฟที่มีใบหน้าหล่อลากดินพูดจบก็ก้าวยาวๆ เดินเข้าไปในตัวบ้านสองชั้นขนาดใหญ่ที่ทำด้วยไม้ทั้งหลังด้วยท่าทางสง่างามเช่นเคย

ออร์แกนมองตามไปอย่างชื่นชมจนลับสายตา ก่อนจะรีบกุลีกุจอไปยกกระเป๋าให้กับเจ้านายหนุ่มและกระนั้นก็ไม่ลืมที่จะหยิบของฝากที่คริส เตรียโนซื้อมาฝากเป็นประจำทุกครั้งที่เดินทางกลับบ้านที่เมืองหลวงติดมือมาด้วยจากนั้นก็รีบวิ่งตามเจ้านายสุดหล่อไปทันที

“เอากระเป๋าวางไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวฉันเรียกป้าซันให้เอาขึ้นไปเก็บเอง” คริสเตรียโนหันมาพูดเสียงเรียบกับลูกน้องคนสนิท ขณะยืนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่กลางห้อง

“ครับนาย”

ออร์แกนกำลังจะเดินออกไปจากห้องตามคำสั่ง แต่เขาก็ต้องชะงักเสียก่อนเมื่อเห็นแผงอกสีน้ำผึ้งที่รกเป็นไปด้วยเส้นขนสีเข้มซึ่งเป็นสีเดียวกับเส้นผมของคริสเตรียโนที่เปิดเปลือยอยู่เบื้องหน้า เจ้านายไม่ใช่แค่มีใบหน้าหล่อปานเทพบุตรชั้นฟ้าเพียงเท่านั้น แต่รูปร่างยังสมบูรณ์แบบสุดๆ อีกต่างหาก กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ กับผิวสีแทนที่เกิดจากการทำงานตากแดดทุกวันของคริสเตรียโนช่างยั่วกิเลสของคนมองได้อย่างมหาศาลนัก แม้แต่เขาที่เป็นผู้ชายด้วยกันก็เถอะและเขาก็เคยเห็นคริสเตรียโนแก้ผ้าต่อหน้ามาแล้ว แต่กระนั้นมันก็ยังไม่สามารถทำให้เขาหยุดชื่นชมผู้ชายที่สมบูรณ์แบบไปทั้งเนื้อทั้งตัวอย่างคริสเตรียโนไม่ได้สักครั้งเลย

“มองฉันแบบนี้หมายความว่ายังไงเจ้าออร์แกน”

เจ้าของชื่อได้สติ รีบฉีกยิ้ม “เอ่อ เปล่าครับนาย ผมแค่... อยากมีรูปร่างดีๆ แบบนายบ้างน่ะครับเพื่อนังเอมี่มันจะยอมรับความรักของผมบ้าง” ออร์แกนพูดถึงสาวใช้คนหนึ่งในไร่ที่ตัวเองแอบรักมาเนิ่นนานแล้วแต่ทำยังไงสาวเจ้าก็ไม่ยอมเล่นด้วยสักที

“ก็ทำให้เอมี่เห็นสิว่านายรักเขาจริงๆ ไม่ใช่แค่จีบเล่นๆ ไปวันๆ”

คริสเตรียโนแนะนำเสร็จก็เดินสลัดกางเกงขายาวผ้าเดนิมออกจากตัวอย่างไม่แยแสสายตาของคู่สนทนาเลยสักนิด จากนั้นชายหนุ่มก็เดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มมาสวมใส่ทับเรือนกายเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้ และพูดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

“ไปบอกลุงฮวนนะว่าอีกครึ่งชั่วโมงฉันจะออกไปที่ไร่ ให้มารอพบฉันด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยถึงหัวหน้าคนงานเก่าแก่ที่ทุ่มเทกับงานได้อย่างยอดเยี่ยม

“ครับ นาย” ออร์แกนรีบรับคำสั่ง ก่อนจะออกไปจากห้องพักของคริสเตรียโนอย่างรวดเร็ว

และเมื่ออยู่ตามลำพังชายหนุ่มก็ระบายลมหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นก็เดินไปหยุดที่ขอบหน้าต่างห้อง นัยน์ตาสีสนิมไร้ความรู้สึกทอดมองไปยังไร่กาแฟที่ยาวไกลสุดลูกหูลูกตาของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ เมื่อสองปีก่อนไร่กาแฟแห่งนี้ยังมีพื้นที่แค่ไม่กี่พันไร่เท่านั้น แต่พอเขาก้าวเข้ามากุมบังเหียนของที่นี่ เขาก็กว้านซื้อที่ดินที่อยู่รอบๆ ไร่กาแฟของตัวเองเอาไว้ทั้งหมดด้วยราคาที่แพงกว่าท้องตลาดในตอนนั้นถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ และนั่นก็ทำให้เจ้าของที่ดินทุกรายยินยอมพร้อมใจขายที่ดินให้กับเขาด้วยความสมัครใจ จะมีก็แต่ที่ดินของตาทอม บาสโตสเท่านั้นแหละที่ไม่ยอมขายให้กับเขา ทั้งๆ ที่ตาทอมมีที่ดินในมือแค่ 2 ไร่เท่านั้นเอง และไม่ว่าเขาจะให้ข้อเสนอที่ดีแสนดีแค่ไหน ตาทอมก็ยังยืนยันคำเดิมนั่นก็คือไม่ยอมขายนั่นเอง แล้วก็ด้วยสิ่งนี้จึงทำให้ตอนนี้ไร่กาแฟของตาทอมถูกไร่กาแฟของเขาโอบล้อมเอาไว้ในทุกทิศทุกทาง

ชายหนุ่มถอนใจออกมาแรงๆ อีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจหมุนเรือนกายอันใหญ่โตของตัวเองเดินตรงไปยังห้องน้ำสุดหรูที่อยู่ท้ายห้อง จากนั้นก็ปล่อยให้เรือนกายกำยำถูกสายน้ำเย็นฉ่ำในอ่างสีขาวสะอาดโอบอุ้มเอาไว้ด้วยความสมัครใจ

ทอม บาสโตสชายชราเจ้าของไร่กาแฟวัย 70 ปียืนทอดสายตามองไร่กาแฟที่มีอาณาเขตแค่ 2 ไร่ของตัวเองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทุกข์ใจ เมื่อก่อนไร่ของเขาก็มีรายได้พออยู่พอกินไม่เดือดร้อนอะไร แต่เดี๋ยวนี้ผลผลิตกลับไม่ได้คุณภาพอย่างที่ตลาดต้องการ เนื่องจากเขาไม่มีทุนพอที่จะไปซื้อปุ๋ยซื้อยามาฉีดให้กับต้นกาแฟภายในไร่ของตัวเองได้อย่างเพียงพอ และนั่นก็ทำให้ผลกาแฟของเขาถูกพ่อค้ากดราคาจนเหลือแทบไม่คุ้มทุนรอนที่จ่ายลงไป

ชายชราที่เส้นผมเต็มไปด้วยสีขาวโพลนถอนใจออกมาด้วยความทุกข์ ซึ่งมันก็ดังพอที่จะทำให้ใครอีกคนที่เดินมาหยุดอยู่ข้างหลังได้ยินชัดเจน

“ตาไม่ต้องเครียดนะจ๊ะ ดาหลากับพี่แมทจะช่วยกันทำให้ไร่กาแฟของเรากลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย และสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจของพิมดาหลา ฟาเบียโน่ลูกจ้างหนึ่งในสองคนที่เขามีอยู่ในขณะนี้

“ดาหลานั่นเอง”

เจ้าของชื่อที่มีหน้าตาสะสวยปานนางฟ้าระบายยิ้มอย่างอ่อนหวาน ขณะเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าของไร่กาแฟวัยชรา

“ผลกาแฟที่กำลังจะออกในรอบนี้มีคุณภาพตามที่ตลาดต้องการจ้ะตา”

“ถึงแม้จะได้ราคาดีแค่ไหน แต่มันก็ยังไม่พอจ่ายคืนเงินต้นที่ตาไปหยิบยืมเขามาหรอก” คนพูดเต็มไปด้วยความท้อแท้

พิมดาหลามองชายชราด้วยความสงสาร มือบางที่แม้จะผ่านการทำงานหนักมานับครั้งไม่ถ้วนแต่ก็ยังขาวและนุ่มนวลแตะลงเบาๆ ที่ท่อนแขนเหี่ยวย่นของคู่สนทนา

“ตาไม่ต้องเป็นกังวลหรอกนะจ๊ะ ฉันกับพี่แมทจะช่วยตาให้ถึงที่สุด เราจะทำทุกอย่างเพื่อรักษาไร่กาแฟแห่งนี้เอาไว้”

ทอมระบายยิ้มเศร้าหมอง “นี่ถ้าเจ้าไมเคิลมันหันมาเหลียวแลไร่กาแฟบ้าง ตาก็คงไม่ต้องรบกวนหนูกับแมทมากมายขนาดนี้หรอก” ชายชราเอ่ยถึงบุตรชายที่เดินทางไปทำงานในเมืองหลวงและไม่ยอมกลับมาเหลียวแลทั้งไร่กาแฟและเขาผู้ซึ่งเป็นบิดาเลยแม้แต่น้อยด้วยความชอกช้ำระกำใจ พิมดาหลาเห็นแล้วก็สงสารยิ่งนัก

“งานทางนั้นคงยุ่งๆ อยู่มั้งคะ เดี๋ยวคุณไมค์เคลียร์งานได้เมื่อไหร่ก็คงจะเดินทางกลับมาหาคุณตาอย่างแน่นอนค่ะ เชื่อดาหลานะคะ”

ทอมมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความซาบซึ้งใจ แม้ว่าดาหลาจะพึ่งขอเข้ามาทำงานในไร่ของเขาได้เพียงแค่สองปีเท่านั้น แต่ทุกวินาทีที่เคลื่อนผ่านก็ล้นไปด้วยน้ำใจของเด็กสาวผู้นี้ เด็กสาวที่ครั้งหนึ่งเขาเคยสงสัยว่าทำไมถึงเลือกที่จะเดินออกจากไร่กาแฟของคริสเตรียโนที่มีสวัสดิการและจ้างงานด้วยค่าแรงที่สูงลิบลิ่ว มาทำงานกับไร่กาแฟเล็กๆ ที่ค่าแรงถูกแสนถูกอย่างไร่กาแฟของเขา แต่คำตอบที่ได้จากพิมดาหลาก็มีเพียงแค่ว่าถ้าหล่อนยังอยู่ที่นั่นต่อไปหล่อนก็คงจะคิดถึงมารดาที่ป่วยและตายจากไปมากๆ และทุกวันหากยังคงอยู่ในสถานที่เดิมๆเท่านั้นเอง

“ตอนนี้ตาก็มีแค่หนูกับแมทเท่านั้นที่เป็นที่พึ่ง”

“อย่าพูดอย่างนี้สิคะคุณตา ดาหลากับพี่แมทซาบซึ้งในน้ำใจของคุณตามาก อะไรที่พวกเราสามารถช่วยเหลือคุณตาได้ พวกเรายินดีจะทำค่ะ” คนพูดระบายยิ้มจริงใจ ในขณะที่ทอมกลับรู้สึกไม่สบายใจยิ่งนัก

“แม้ว่าหนูกับแมทจะไม่ได้ค่าจ้างมานานติดต่อกันถึงสามเดือนแล้วอย่างนั้นน่ะเหรอ”

พิมดาหลาพยักหน้ารับ และยังยิ้มอยู่ “แค่มีข้าวมีน้ำมีที่ให้พวกเราได้ซุกหัวนอน แค่นี้ก็ถือว่าคุณตามีพระคุณกับพวกเรามากแล้วล่ะค่ะ”

ทอมจ้องใบหน้าสวยงามของเด็กสาวตรงหน้านิ่งนาน ก่อนจะพูดออกมาเสียงแผ่วเบา

“ตาจะดีใจมากนะถ้าหนูกลับไปทำงานที่ไร่ของคุณคริสเตรียโนเหมือนเดิม”

ชื่อของผู้ชายที่เล็ดลอดออกมาจากปากของตาทอมมีผลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจสาวมากมายนัก พิมดาหลาพยายามซ่อนความรู้สึกมากมายของตัวเองเอาไว้แต่ภายในอก แต่ยิ่งพยายามหล่อนก็ยิ่งเผยพิรุธออกไปให้คู่สนทนาได้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้น

“หนูมีบางเรื่องที่ยังไม่ได้บอกตาใช่ไหมดาหลา”

เจ้าของชื่อส่ายหน้าไปมา ก่อนจะฝืนยิ้ม ทั้งๆ ที่ก้อนเนื้อภายในอกกำลังเต้นระรัว

“ปละ เปล่าสักหน่อยค่ะคุณตา ดาหลาจะมีอะไรไปปิดบังคุณตาล่ะคะ”

“งั้นก็ถือว่าตาขอร้องก็แล้วกันนะดาหลา หนูกลับไปทำงานที่ไร่ของคุณคริสเตรียโนเหมือนเดิมเถอะ เอาเจ้าแมทมันไปด้วย ตาไม่อยากให้พวกหนูต้องมาอดตายไปพร้อมๆ กับตา”

“ไม่ค่ะ ดาหลาไม่ไป และดาหลาก็เชื่อว่าพี่แมทก็คงไม่ไปเช่นกัน”

หญิงสาวบอกเสียงหนักแน่น และดวงตากลมโตหวานฉ่ำก็ยังยืนยันสิ่งที่ตัวเองได้พูดไปอย่างชัดเจน

“เราเปรียบเสมือนครอบครัวเดียวกันนะคะคุณตา เราจะทิ้งกันไม่ได้”

“แต่ตาไม่อยาก...”

“ดาหลากับพี่แมทจะไม่มีทางไปไหนค่ะ ถ้าอดเราก็จะอดด้วยกัน ถ้าอิ่มเราก็จะอิ่มด้วยกัน” คนพูดน้ำตารื้นคลอเบ้า

“เมื่อสิ้นบุญของแม่แล้วคุณตาก็เหมือนญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวในโลกนี้ของดาหลานะคะ ดังนั้นคุณตาอย่าบังคับให้ดาหลาต้องเป็นคนอกตัญญูเลยนะคะ”

ตาทอมได้ยินคำพูดของคู่สนทนาแล้วก็น้ำตาซึม ชายชราดึงร่างอรชรของเด็กสาวเข้ามากอดแนบอก พลางเอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ

“ตาขอบใจหนูมากนะดาหลา ขอบใจจริงๆ ที่หนูรักไร่กาแฟของตาด้วยหัวใจ ขอบใจที่ไม่ทิ้งตาไปไหน ขอบใจมากเหลือเกิน”

“ดาหลายินดีทำทุกอย่างเพื่อให้ไร่กาแฟที่คุณตารักกลับมารุ่งเรืองอีกครั้งค่ะ”

“ขอบใจมากดาหลา... ขอบใจมาก” ทอมพูดอย่างซาบซึ้งใจเป็นที่สุด