รักนี้เป็นของเธอ

“พี่ยินดีครับ” เขายิ้มหวานให้เธอ พินท์สุดาไม่ใช่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรกับเธออยู่ แต่เธอนับถือปราชญ์เหมือนพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น

“พอเห็นผู้ชายก็อี๋อ๋อหน้าบานเชียวนะ” พัทท์กระซิบที่ริมหูของคู่หมั้นสาว เขายังปักหลักอยู่ที่เดิม สร้างความร้าวฉานคืองานของเรา เขาไม่มีทางยอมให้ผู้ชายคนไหนมาจีบเธอได้สำเร็จอย่างแน่นอน โดยเฉพาะปราชญ์ คนที่เขาไม่ชอบหน้าตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว

“นายซื้อของอะไรมาฝากคู่หมั้นของฉันเยอะแยะเลย” พัทท์เดินมากุมไหล่บอบบางของพินท์สุดาเอาไว้ด้วยท่าทีหวงแหน ก่อนจะเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้า

“คู่หมั้น” ปราชญ์มองหน้าหญิงสาวอย่างมีคำถาม พินท์สุดาพยายามแกะมือแข็งๆ ที่กุมไหล่ของเธอออกไป แต่เขาไม่ยอมปล่อยโดยง่าย แถมยังทำหน้ายียวนกวนประสาทเสียอีกด้วย

“นายไปทำงานเชียงใหม่นานแรมเดือนคงไม่รู้ว่าฉันกับพินท์สุดาเราหมั้นกันแล้ว และกำลังจะแต่งงานกันในเร็ววันนี้” พัทท์พูดแล้วมีท่าทียิ้มเยาะ

“จริงเหรอครับน้องพินท์” ปราชญ์เอ่ยถามอย่างตกใจไม่น้อย แม้จะรู้ดีว่าหญิงสาวไม่ได้คิดกับเขาดั่งเช่นคนรัก แต่เขาก็ยังคิดหวังเพราะเธอยังไม่มีใคร พอได้ยินพัทท์พูดเช่นนี้ หัวใจของเขาก็แทบสลาย คำว่ายังมีหวังมลายหายไปแทบหมดสิ้น

“จริงค่ะ แต่เรากำลังจะถอน...” พินท์สุดาพูดยังไม่ทันจบประโยคก็โดนพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“ถ้ายังไงวันแต่งฉันจะไปเรียนเชิญนายด้วยตัวเอง”

พินท์สุดาทำท่าจะบอกว่าเธอกำลังจะถอนหมั้น แต่พัทท์แย่งพูดเสียก่อน เขามองเธออย่างเป็นต่อ สีหน้ายียวนกวนประสาทยิ่งนัก เธอรู้ว่าเขาแกล้ง จึงเลื่อนมือไปบิดเอวหนาของเขาเต็มแรง

“โอ๊ย!” เขาเผลอร้องออกมาเสียงดัง จนปราชญ์ต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน แต่พินท์สุดาสะใจเป็นอันมาก

พัทท์ปล่อยมือหนาจากไหล่บอบบางแทบจะทันที ในจังหวะนั้นเธอก็หนีออกจากอ้อมแขนของเขาได้สำเร็จ พัทท์มองอย่างคาดโทษ แต่พินท์สุดาหาได้ ใส่ใจไม่

“พี่ปราชญ์เชิญด้านในก่อนนะคะ”

“เรากำลังคุยเรื่องแต่งงานกันอยู่น่ะ กำลังจะเลือกของชำร่วย เลือกการ์ดแต่งงานและอะไรอีกหลายอย่างเลย นายมาก็ดีเหมือนกัน จะได้ช่วยกันเลือก”

พัทท์ปั้นน้ำเป็นตัว พินท์สุดาถลึงตาใส่เขา แต่ชายหนุ่มยักไหล่ยียวนกลับไป เธอละอ่อนใจกับเขาเสียเหลือเกิน เพราะพัทท์กับปราชญ์เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกัน

“ตามสบายเถอะ” ปราชญ์พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพเมื่อเห็นท่าทีหวงแหนคู่หมั้นของพัทท์

“พี่ปราชญ์คะ” พินท์สุดารู้สึกสงสารสีหน้าผิดหวังของอีกฝ่ายนัก เธอจึงรีบเรียกเขาเอาไว้ก่อน ไม่ได้อยากให้ความหวัง แต่เขาก็เป็นพี่ชายที่แสนดี คอยช่วยเหลือเธอมาตลอด เธอจึงอยากถนอมน้ำใจของเขาเอาไว้ และควรเป็นคนบอกเรื่องของเธอกับเขาด้วยตนเอง ดีกว่าให้พัทท์มาพูดจาเยาะเย้ยเอาแบบนี้

“เชิญ” พัทท์ผายมือไปที่ประตูเหมือนเป็นการไล่ทางอ้อม ปราชญ์ฝืนยิ้มให้พินท์สุดาก่อนจะเดินคอตกจากไป

“พี่พัทท์ทำแบบนี้ทำไม เรากำลังจะถอนหมั้นกันไม่ใช่เหรอคะ” ก็ไหนเขาหาเรื่องเธอตลอด แล้วทำไมถึงมาพูดจาแบบนี้กันล่ะ

“เธอยังทำให้พี่ผิดใจกับอัญชิตาได้เลย พี่จะทำบ้างก็ไม่เห็นแปลกอะไร”

เขาพูดยียวนกวนโมโห

“พี่พัทท์!” เธอเรียกเขาอย่างอ่อนใจ

“มาคิดๆ ดู พี่ยังไม่ถอนหมั้นกับเธอตอนนี้ดีกว่า นายปราชญ์กับเธอจะได้ทรมานเล่น รักกันมากไม่ใช่เหรอ มองกันตาหวานซึ้ง”

เธออยากจะอธิบายให้เขาฟังว่าปราชญ์ไม่ได้เป็นคนรักของเธอ แต่เปล่าประโยชน์ เขาอยากเชื่อแบบนั้นก็แล้วแต่เขา

“เราควรถอนหมั้นกันค่ะ พี่จะได้ไปหาอัญชิตา จะยื้อหมั้นกับพินท์ไปทำไมกันคะ อัญชิตาจะเสียใจเปล่าๆ เดี๋ยวเขาก็คิดฆ่าตัวตายเอาหรอก” เธอแดกดันเขา เขาห่วง เขารักของเขา ก็อย่ามายุ่งกับเธออีกเลย

“อัญชิตาเขาเป็นคนมีเหตุผล”

“สรุปพี่จะเอายังไงคะ พินท์จะได้ทำตัวถูก”

“ผู้ใหญ่เพิ่งรับรู้ว่าเราหมั้นหมายกัน ถอนหมั้นตอนนี้พวกท่านจะตกใจเสียเปล่าๆ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ถ้าพี่อยากถอนหมั้นเมื่อไหร่ก็บอกนะคะ” เธอหมุนร่างเดินหนี แต่เขารั้งแขนเอาไว้

“ระหว่างที่เธอหมั้นอยู่กับพี่ ห้ามอี๋อ๋อกับผู้ชายคนอื่น โดยเฉพาะนายปราชญ์นั่น”

“งั้นระหว่างนี้พี่ก็ห้ามอี๋อ๋อกับอัญชิตาเหมือนกัน ได้ไหมล่ะคะ” เธอก็ไม่ยอมเขาเหมือนกัน มาห้ามโน่นห้ามนี่ เขาก็ต้องห้ามทำเหมือนกันสิ

“พี่ไม่เคยอี๋อ๋อ อัญชิตาเขารักนวลสงวนตัว ไม่เคยให้พี่ล่วงเกินมาก่อน เขาเป็นคนดี”

“อ้อ... เหรอคะ แสดงว่าพินท์เป็นคนเลวงั้นสิ”

“เธอพูดเอง พี่ไม่ได้พูด”

“ถ้าพี่พัทท์จะเอาอย่างนี้ก็ได้ค่ะ แต่พินท์ไม่เคยทำอะไรเสียหายกับพี่ปราชญ์ พี่ปราชญ์เป็นสุภาพบุรุษและไม่เคยล่วงเกินอะไรพินท์เลยสักครั้งเดียว”

“พี่ขอสั่งห้าม แล้วอย่าหาว่าไม่เตือน” เธอมองสบตาเขาก่อนจะหลบวูบ คุยกันไปก็มีแต่จะบาดหมางกันเสียเปล่าๆ

“พี่พัทท์คะ” เสียงหวานของอัญชิตาทำให้ทั้งสองหันไปมอง พัทท์รีบปล่อยแขนพินท์สุดาโดยไว แล้วร่างสูงก็เดินไปหาแขกผู้มาใหม่อย่างรวดเร็ว พินท์สุดาเบือนหน้าหนี เมื่อพัทท์เห็นว่าอัญชิตาสำคัญกว่าเธอ

++++

“อัญมากวนไหมคะ ที่บ้านพี่พัทท์บอกว่าพี่พัทท์อยู่ที่นี่ อัญเลยมาหา”

อัญชิตาพูดอย่างเกรงใจ เหลือบสายตามองพินท์สุดาที่ยืนอยู่อีกด้าน

“ไม่หรอกครับ อัญมีอะไรเหรอ”