รักนะยายจอมแก่น

“แล้วจะกลับกันได้หรือยังเรา”ปรินหันไปถามปราง

”เดี๋ยวค่ะ พี่ปรินรอเพื่อนปรางอีกคนก่อนแล้วพี่ต้องไปส่งเพื่อนปรางด้วยนะคะ”ปรางบอก ปรินมองหน้าปราง

”ได้สิ ไม่มีปัญหาแล้วเพื่อนเราอีกคนล่ะอยู่ไหน?”ปรินถามพลางหันมอง

ปรางกับมายด์หันกลับไปมองทางที่เพิ่งเดินมาแล้วก็เห็นเงาคนสองคนกำลังเดินมา

“แคท..ทางนี้”ปรางตะโกนบอกเพื่อน

แคทหันมาแล้วหันกลับไปพูดกับคนที่เดินมาด้วยกัน

”แคทไปก่อนนะคะ พี่ศิวา”แคทบอก

“คับแคท”ศิวาพูดแล้วมองดูแคทเดินไปหาเพื่อน

“ขอโทษนะปรางที่ทำให้รอ”แคทรีบเดินมาหาปรางทันที

”ไม่เป็นไร เออ!นี่พี่ปรินพี่ชายเราและก็พี่ชยากับพี่เอกเพื่อนพี่ปรินน่ะ”ปรางแนะนำ

“สวัสดีค่ะพี่ๆขอโทษนะคะที่ทำให้รอค่ะ”แคทยกมือไหว้พร้อมกับก้มหัวเพราะรู้สึกผิดที่ทำให้ทุกคนต้องรอ

ปริน เอกและชยายกมือรับไหว้ พอแคทเงยหน้าขึ้นมาสามหนุ่มถึงกับอึ้งไปเลย แต่ที่อึ้งมากก็คือปริน ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเห็นคนสวย เขาเห็นมามากทั้งไทยและต่างชาติแต่กับคนตรงหน้ามันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ผู้หญิงคนนี้มีดวงตาที่สวย กลมโต และคมมากๆ จมูกโด่งเป็นสันจนเหมือนลูกครึ่งมากกว่าคนไทยแท้ๆ ปากเป็นกระจับสวยได้รูปสีชมพูธรรมชาติ คิ้วเข้มสีดำ ผมสีน้ำตาลธรรมชาติถูกขมวดไว้กลางหัวอย่างดี ที่ตอนนี้หลุดลงมาห้อยอยู่ข้างๆหน้าแต่ก็ทำให้น่ามองมากขึ้น เธอสูงกว่าปรางกับมายด์จนเกือบจะเท่ากับเขา ผิวเธอขาวขนาดที่ตอนนี้มืดแล้วยังมองออกว่าเธอขาวมาก หุ่นเหมือนนางแบบในนิตยสารที่เขาเคยดู แต่ปรินชอบดวงตาของเธอมากที่สุด เป็นดวงตาที่มองดูว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ และน่าจะดุมากถ้ามองเฉยๆ แต่เขากลับรู้สึกว่ามันน่าค้นหาอย่างมาก ปรินบอกกับตัวเองเลยว่าเธอคนนี้ แหละใช่คนที่เขารอมาตลอดจนป่านนี้

แคทเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นปรินมองอยู่ เธอไม่ได้คิดอะไรกับสายตาที่เขามองมา เพราะปรางเคยบอกว่าปรินมีนิสัยคล้ายกับแคทหลายอย่าง เขามีผู้หญิงมาชอบและติดพันหลายคนแต่ปรินก็ไม่เคยสนใจใครสักคนและอยู่เป็นโสดมาจนอายุ30ปีแล้ว เขาเป็นคนตัวสูงมากน่าจะ180กว่าๆ รูปร่างกำยำ แข็งแรงแบบคนที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอ น่าจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดี คิ้วหนาเข้ม ตาคม จมูกโด่ง ผิวขาวเหมือนกับปราง รวมๆแล้วเป็นผู้ชายที่หล่อมากสมแล้วที่จะมีผู้หญิงแย่งกันจีบมากมาย แคทอ่านนิสัยของเขาผ่านทางหน้าตาว่า น่าจะเป็นคนยิ้มยาก ใจเย็น สุขุม รอบคอบสมกับที่เป็นประธานบริษัทที่จะต้องควบคุมคนจำนวนมาก

“ไป กลับกันได้แล้ว ”ปรินบอก หลังจากที่เห็นแคทมองมาที่เขา

”งั้นพรุ่งนี้เจอกันเพื่อน”เอกพูดแล้วเดินไปขึ้นรถ

”กลับก่อนนะเพื่อน กลับก่อนนะน้องปราง”ชยาพูดกับปรินแล้วก็หันไปพูดกับปราง

”ค่ะ พี่ชยาขับรถดีๆนะคะ”ปรางพูดกับชยา

ปรินเดินไปขึ้นรถปรางเดินไปนั่งข้างหน้า แคทนั่งข้างหลังคนขับส่วนมายด์นั่งข้างหลังปราง พอรถเคลื่อนออกปรางก็หันมาที่แคททันที

”พี่ศิวาเขาคุยอะไรกับแคทล่ะ”ปรางถาม

”ไม่มีอะไรนี่”แคทบอก

“เป็นไปไม่ได้ ต้องมีอะไรแน่ๆ หรือพี่เขาสารภาพรัก”ปรางถามตรงๆ

ปรินที่ขับรถอยู่มองผ่านกระจกหลังเห็นแคททำหน้าเฉยๆเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร มันก็ไม่แปลกหรอกที่จะมีคนมาสารภาพรักก็สวยน่ารักขนาดนี้

”ว่าไงจ๊ะ ยายแคท บอกมาเดี๋ยวนี้เลย”ปรางชักเริ่มหงุดหงิดก็คนถูกถามเฉยจนรำคาญ

”ตามนั้นแหละ”แคทตอบแบบขอไปที

“จริงๆอ่ะ”มายด์หันมาทันที

”แล้วแกว่าไง…ตกลงมั้ย”ปรางรีบพูด

ปรินเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าสาวที่เขามองว่าสวยจะมีแฟนหรือยัง

”ไม่..” แคทตอบพลางส่ายหัว ปรินยิ้มมุมปากนิดๆ

”หมายความว่าไง ไม่”ปรางถามต่อ

“ก็ไม่ตกลงไงจ๊ะ”แคทพูดหน้าตาปกติมาก

”แล้วพี่ศิวา เขาว่าไงบ้างล่ะ”มายด์ถามบ้าง

”เขาก็ถามว่ามีแฟนแล้วเหรอ ก็บอกเขาว่ายังไม่มี เขาเลยบอกว่างั้นเขาก็จะไม่ยอมแพ้หรอกนะ เขาจะจีบต่อไป”แคทพูด เธอมองไปนอกรถ พลางถอนหายใจ สายตาของเธอว่างเปล่า

ปรินแอบมองท่าทางของแคทเขาต้องยอมรับว่ามองไม่ออกว่าเธอคิดอะไรอยู่ในใจและรู้สึกยังไง

“โอ้โห!สุดยอดเลยอ่ะ พี่ศิวาเนี่ยใจใช้ได้เลย”ปรางพูดแล้วก็หัวเราะ

มายด์เอาแต่อมยิ้มแล้วก็มองหน้าแคท มายด์รู้ดีว่าถ้าแคทบอกว่า“ไม่”ก็คือ”ไม่”ต่อให้ทำอะไรมากแค่ไหนก็เปลี่ยนใจเพื่อนไม่ได้แน่นอน นี่แหละนิสัยแคทล่ะ

ผ่านมาได้3อาทิตย์แล้วกับการซ้อมดรัม ปรินมารับปรางกลับบ้านในตอนเย็นทุกวันโดยมีเพื่อนเขามาด้วยและมักจะมาพูดคุยกับแคทและมายด์ทุกวัน ทำให้ทุกคนเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น ชยามองก็รู้ว่าชอบปรางแน่นอน ส่วนเอกก็เหมือนจะมาจีบมายด์ ส่วนปรินคอยแอบๆมองแคทโดยที่เธอไม่เคยรู้เลย

ปรินต้องขับรถไปส่งแคทกับมายด์กลับบ้านในตอนเลิกซ้อมทุกวันเพราะปรางบอกว่าห่วงเพื่อนที่ต้องกลับบ้านมืดทุกวัน

วันนี้ก็เช่นกัน

ขณะนั่งรถกลับเสียงโทรศัพท์ของแคทก็ดังขึ้นตุ๊ด ตุ๊ด

“ค่ะ…พ่อ”แคทรับสาย

ปรินถึงกับต้องมองผ่านกระจกเลยทีเดียว เพราะเสียงที่พูดอยู่ตอนนี้แตกต่างจากเวลาปกติมาก

“กำลังกลับบ้านค่ะ…ปรางให้พี่ชายขับรถไปส่งค่ะ…ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ พ่อกับแม่สบายดีนะคะ…หนูสบายดีค่ะ…พ่อจะมาเหรอคะ…วันไหนคะ..ค่ะ…แล้วเจอกันค่ะพ่อ….รักพ่อกับแม่นะคะ”แคทวางสายไปแล้ว

”พ่อจะลงมาวันไหนเหรอ”ปรางถาม

ปรางคุ้นเคยกับพ่อแม่ของแคทและมายด์ดีพอๆกับที่แคทและมายด์ก็คุ้นเคยกับพ่อแม่ของปราง เพราะเคยไปเที่ยวบ้านปรางตั้งแต่ตอนเรียนกวดวิชา ตอนนั้นปรินไปต่างประเทศก็เลยไม่เคยเจอกัน

“พ่อจะมาวันเสาร์ตอนเช้านี้ล่ะ”แคทบอก

”แล้วพ่อมายด์มาด้วยป่าว”ปรางถามอีก

”มาสิคะ…ก็มาพร้อมกันแหละ”แคทตอบ

“ งั้น…วันเสาร์นี้ชั้นมาเที่ยวหาพ่อกับแม่ดีกว่า คิดถึงอาหารที่แม่ทำอร่อยมาก”ปรางพูดไปยิ้มไป

”เราจะมายุ่ง วุ่นวายล่ะสิ”ปรินพูด

“ป่าวสักหน่อย…แม่แคททำกับข้าวอร่อยมากต่างหาก พี่ปรินมาเที่ยวด้วยมั้ยล่ะ”ปรางหันไปถามปริน

ปรินมองผ่านกระจกหลังเหลือบมองหน้าแคท

”จะรบกวนหรือป่าว…พี่ไม่ได้คุ้นเคยเหมือนเรานี่”ปรินพูดไปมองคนนั่งหลังไป

ปรางมองพี่ชายอยู่ก็เลยอมยิ้ม

ปรางอยากให้เป็นอย่างที่เธอกับแม่อยากให้เป็น นั่นคือลุ้นให้ปรินชอบแคท แม่ของปรางรักแคทมากจนอยากได้เป็นลูกสะใภ้ ปรางเองก็อยากได้แคทมาเป็นพี่สะใภ้เหมือนกัน