ทาสรักจอมโจร

“แล้วนี่เราจะได้พบกันอีกเมื่อไหร่” ขณะเดินทานไอศกรีมไป ฝนทิพย์ก็หันมามองหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ

“คงอีกนาน เผลอๆ อาจเป็นเดือน เพราะพี่มีงานต้องทำ”

“งานลับมาก ลับชนิดบอกใครไม่ได้”

“ใช่” น้ำเสียงทุ้มๆ ของนายตำรวจหนุ่มตอบรับ งานหนักแค่ไหน แต่พอได้มาใช้เวลากับฝนทิพย์อย่างเช่นวันนี้ ความรู้สึกเหนื่อยล้าก็แทบหายไปทันที

“อิจฉา ฝนอยากทำบ้าง”

“น่าอิจฉาตรงไหน งานอันตรายทั้งนั้น” เขาก็มีความคิดเช่นเดียวกับ พ.ต.อ.บรรพต บิดาของฝนทิพย์ที่ไม่อยากให้หญิงสาวทำงานที่เสี่ยงอันตรายหากไม่จำเป็น ถึงเจ้าตัวจะบอกว่าดูแลตัวเองได้ แต่ภายใต้สถานการณ์จริง เหตุการณ์บางอย่างก็อยู่เหนือการควบคุม

“นั่นแหละที่ฝนอิจฉา ชีวิตพี่ภพมีสีสันสุดๆ ทั้งตื่นเต้น น่ากลัว ลุ้นระทึก แต่พองานสำเร็จเราจะภูมิใจมาก ใช่ไหมคะ” ตรีภพไม่ตอบแต่ส่งยิ้มให้เธอ ซึ่งนั่นก็ทำให้ฝนทิพย์เข้าใจความหมายได้ ถึงตอนนี้จะยังไม่ได้ทำงานนอกพื้นที่ แต่อีกไม่นานเธอต้องทำความฝันนี้ให้สำเร็จจงได้

เสียงแป้นพิมพ์บนคีย์บอร์ดดังขึ้นต่อเนื่องในห้องทำงานอยู่หลายนาที เพราะเจ้าของนิ้วเรียวทั้งสิบนิ้วกำลังรัวเพื่อพิมพ์สรุปผลการประชุมสำหรับส่งให้ผู้บังคับบัญชาในวันพรุ่งนี้เช้า เมื่อวันศุกร์ฝนทิพย์หมกตัวอยู่ในห้องประชุมตั้งแต่เช้ายันบ่าย จนวันนี้วันหยุดเธอแท้ๆ แต่ก็ต้องหอบงานกลับมาทำต่อที่บ้าน เมื่องานเสร็จสีหน้าเบื่อโลก คิ้วสวยได้รูปขมวดเป็นปม และถัดจากนั้นคือเสียงถอนหายใจที่ดังเฮือกใหญ่เพราะรู้สึกเบื่อๆ เซ็งๆ กับงานที่ทำอยู่ทุกวันนี้เต็มทน เซ็งจนจะหมดความอดทนเข้าไปทุกวัน คนให้คุยแก้เซ็งอย่างตรีภพก็ทำงานสำคัญ จึงไม่ได้คุยกันมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว

“เฮ้อ...เบื่อ” เสียงถอนหายใจของร้อยตำรวจตรีหญิงฝนทิพย์ดังขึ้นอีกครั้ง ความรักในสายงานตำรวจอย่างบิดา ฝนทิพย์จึงยึดมาเป็นแบบอย่าง ซึ่งปัจจุบันบิดาของเธอนั้นเป็นนายตำรวจใหญ่ฝีมือดี จึงหวังที่จะเจริญรอยตาม แต่พอได้มาเป็นตำรวจจริงๆ เธอกลับไม่เคยได้ออกไปทำงานนอกพื้นที่เพื่อจับคนร้าย ไม่เคยได้รับมอบหมายงานที่ท้าทายให้แม้แต่ชิ้นเดียว

ทั้งๆ ที่ฝนทิพย์นั้นชอบงานสืบสวนสอบสวนเป็นที่สุด อยากออกพื้นที่หรือแฝงตัวตามจับคนร้ายด้วยซ้ำ เพราะมั่นใจว่าตัวเองมีความสามารถพอ แต่กลับไม่มีใครหยิบยื่นโอกาสนั้นให้เธอได้พิสูจน์ฝีมือ จนกระทั่งมีความคิดจะขอย้ายแผนก เธอไม่อยากเป็นเลขาหน้าห้องนายอีกต่อไป

“พรุ่งนี้ต้องคุยกับพ่อให้รู้เรื่อง ถ้าพ่อยังไม่ยอมละก็...หึหึ” เสียงหัวเราะแบบมีเลศนัยดังขึ้น เพราะถ้าบิดาไม่ยอมให้เธอย้ายแผนกอีกหลังจากคุยเรื่องนี้กันมาหลายครั้งหลายหนแล้ว คราวนี้ฝนทิพย์ก็จะงัดไม้เด็ดมาพูดว่าเธอนั้นจะไม่แต่งงาน จะขึ้นคาน และจะหนีไปเป็นตำรวจภูธรให้ไกลสุดโต่งอยู่ตะเข็บชายแดนให้รู้แล้วรู้รอด พอมาคิดๆ ดูอีกทีก็ไม่รู้ว่าวิธีนี้จะได้ผลไหม แต่ก็ให้กำลังใจตัวเองว่าต้องเสี่ยงต่อรองดูสักตั้ง ก่อนจะหันไปมองรูปของบิดาที่อยู่ในชุดนายตำรวจแบบเต็มยศที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน

“พ่อคะ ใจอ่อนให้ฝนไปทำงานนอกพื้นที่เถอะนะ...นะ” เสียงหวานๆ พร้อมแววตาอ้อนๆ เอ่ยขอกับรูปของบิดา ตั้งแต่เล็กจนโต ฝนทิพย์เห็นบิดาทำงานเป็นนายตำรวจผู้ทรงเกียรติ ยึดมั่นในการทำความดี เคารพกฎหมายและนั่นทำให้เธอใฝ่ฝันที่จะเดินตามเท้าบิดาด้วยการเป็นตำรวจหญิงผู้ยิ่งใหญ่ เพราะแม้เธอจะเป็นหญิงแต่จิตใจนั้นก็แกร่งเกินตัว เธอรักในอาชีพตำรวจจนใช้ความพยายามทั้งหมดที่มีเพื่อจะเป็นตำรวจให้จงได้โดยขอร้องไม่ให้ผู้เป็นบิดาช่วย

แต่บรรพต ผู้ซึ่งมีตำแหน่งเป็นถึงรองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติหรือจะยอมอยู่นิ่งไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือลูกสาวคนเล็กของครอบครัวอย่างฝนทิพย์ เพื่อให้สมหวังในงานที่ต้องการ แต่ก็ช่วยแบบเงียบๆ เพื่อไม่ให้ฝนทิพย์รู้ตัวพร้อมกำชับทุกคนที่ทราบเรื่องนี้ให้ปิดเป็นความลับ เพียงแค่นี้ฝนทิพย์ก็ไม่รู้ว่าบิดานั้นช่วยเธอมาตลอดเวลาตั้งแต่เริ่มยื่นใบสมัครด้วยซ้ำ แต่บรรพตก็อึ้งกับความสามารถของลูกสาวไม่น้อยที่ผ่านการทดสอบและร่ำเรียนมาได้ด้วยตัวเองโดยที่เขานั้นแทบไม่ได้ยื่นมือเข้าช่วยเลย แต่ที่ทำจริงๆ ก็เรื่องที่ไม่ยอมให้ฝนทิพย์ออกไปทำงานที่เสี่ยงอันตรายเท่านั้น ยอมทำตามความฝันของบุตรสาว แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตของบิดาอยู่ดี

เมื่อเสร็จงานที่ทำแล้วฝนทิพย์ก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบไปมาจนได้ยินเสียงแกร๊กๆ ตามร่างกาย ร่างบอบบางที่สูงเกือบร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร แต่น้ำหนักนั้นไม่ถึงห้าสิบกิโลกรัมจึงดูผอมเพรียว ผมดำขลับยาวแค่ประบ่าถูกมัดรวบไว้ด้านหลัง ปอยผมด้านหน้าหล่นคลอเคลียผิวแก้มนวลน่ามอง ท่าทางทะมัดทะแมงดูอ่อนลงเมื่ออยู่ในชุดสบายๆ ไม่ใช่ชุดสีกากีอย่างเช่นในเวลาทำงาน แต่อยู่ๆ เสียงร้องประท้วงของท้องก็ดังขึ้น

จ๊อกๆ

“หิว” เจ้าของเสียงท้องร้องบ่นกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับลูบหน้าท้องที่แบนราบของตัวเองไปมา พอเสร็จงานความหิวก็เข้ามาเล่นงานซะได้ ก่อนที่ขายาวๆ จะเดินลงไปชั้นล่างเพื่อหวังหาอะไรดับความหิวที่เกิดขึ้นในขณะนี้ แต่ขณะที่กำลังเดินผ่านห้องทำงานของบิดาเสียงพูดคุยของคนภายในก็ทำให้ฝนทิพย์หยุดเท้าเพื่อจะฟังทั้งๆ ที่รู้ว่าเสียมารยาทก็ตามที