ดวงใจปฐวิน

เธอกับก้องกรุณคบหากันในฐานะคนรักมากว่าสองปีแต่ด้วยความที่ก้องกรุณนั้นมีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาและเจ้าคารม ทำให้มีสาวๆ มากหน้าหลายตาวนเวียนเข้ามาสานสัมพันธ์ไม่ขาดสาย และเขาก็ไม่ปฏิเสธที่จะสานสัมพันธ์แบบชั่วข้ามคืนกับสาวๆ เหล่านั้น ซึ่งแจ็กเกอร์รีนเองกลับเป็นคนที่ทนไม่ได้เสียเองที่เพื่อนรักเอาแต่ทำงานและหลับหูหลับตาไว้เนื้อเชื่อใจแฟนหนุ่มจอมกะล่อนอยู่อย่างนั้น

“พี่ก้องเขาบอกฉันว่า เขารักฉันคนเดียวคนอื่นแค่ทางผ่าน เมื่อแต่งงานแล้วเขาจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงพวกนั้น...”

อังศณามักบอกแจ็กเกอร์รีนเช่นนี้เสมอยามที่เพื่อนรักนำข่าวเกี่ยวกับแฟนหนุ่มมาบอกให้รู้ ด้วยกลัวว่าเธอจะกลายเป็นคนโง่งมให้คนกะล่อนและเจ้าเล่ห์เช่นก้องกรุณหลอกลวงและสวมเขาให้ แต่เธอเองก็ยังไว้ใจคนรักอยู่เช่นเดิมและคิดว่าคงจะเป็นเพียงข่าวลือเท่านั้นเพราะเท่าที่ผ่านมาก้องกรุณให้เกียรติและไม่เคยล่วงเกินเธอเลยสักครั้ง จะมีบ้างก็แค่จับมือกันเท่านั้น อีกทั้งเขายังสุภาพอ่อนโยนกับเธอและคุณยายของเธอซึ่งทำให้เธอไว้เนื้อเชื่อใจเขาและเมินเฉยกับข่าวลือของเขา...

และแล้วในวันที่หน้ากากอันแสนดีของชายเจ้าเล่ห์ก็มาถึงเมื่ออังศณาเกิดอยากจะไปอวยพรวันเกิดให้ก้องกรุณแบบเงียบๆ เพื่อให้เขาตื่นเต้น แต่กลายเป็นว่าเธอพบชายหนุ่มกำลังเริงสวาทอยู่กับสาวสวยรุ่นน้องซึ่งทำงานเป็นพนักงานแนะนำสินค้าอยู่ห้างสรรพสินค้าที่เธอประจำอยู่ และเธอเองก็รู้จักสนิทสนมกับผู้หญิงคนนั้นพอสมควร ซึ่งการที่ได้เจอกับตาตนเองแบบคาหนังคาเขาเช่นนี้ทำให้เธอตัดสินใจบอกเลิกก้องกรุณทันที แต่ชายหนุ่มไม่ยอมเลิกราและคอยตามสร้างความรำคาญใจให้กับอังศณา จนถึงขั้นหลอกลวงหญิงสาวด้วยการบอกว่าจะขอปรับความเข้าใจและขอพบเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเลิกรากัน และบอกว่าจะคืนเงินที่เขาหลอกว่าจะเอาไปดาวน์บ้านซึ่งจะใช้เป็นเรือนหอก่อนหน้านี้จำนวนห้าแสนบาทคืนให้อังศณาด้วย ซึ่งอังศณาก็ซื่อก็หลงเชื่อไปพบเขาตามเวลายังสถานที่นัดหมายกันไว้

แจ็กเกอร์รีนซึ่งไม่เคยไว้ใจก้องกรุณเลยสักครั้งแอบสะกดรอยตามอังศณาไปเมื่อเพื่อนรักบอกว่าก้องกรุณนัดพบ เพื่อตกลงเคลียร์ปัญหากันเป็นการพบกันเป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งแจ็กเกอร์รีนไม่คิดจะเชื่อใจผู้ชายอย่างก้องกรุณเลยสักนิด และมันก็เป็นอย่างที่แจ็กเกอร์รีนคิดไว้เมื่อก้องกรุณกำลังปลุกปล้ำจนอังศณาจนเกือบจะเสียที หากว่าแจ็กเกอร์รีนไปช้ากว่านั้นสักนิดอังศณาก็อาจจะเป็นเหยื่อผู้โชคร้ายของก้องกรุณไปแล้ว...

อังศณาช็อกทั้งเสียใจและเสียขวัญกับเหตุการณ์ที่เกิดกับตนเอง เนื่องจากไม่เคยเห็นด้านมืดของแฟนหนุ่มที่คบกันมาเกือบสองปีว่าเลวร้ายเพียงใด ก้องกรุณจงใจปลุกปล้ำเธอเช่นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวและไม่ละอายใจ และอังศณารู้ดีว่าหากเธอตกเป็นของเขาแล้ว ก้องกรุณจะต้องบีบบังคับให้เธอยักยอกเงินของห้างมาให้เขาแน่นอน ซึ่งเรื่องนี้เธอได้รู้มาจากรุ่นพี่อีกคนหนึ่งที่บอกเรื่องนี้กับเธอว่าเขาเคยทำแบบนั้นกับพนักงานบัญชีคนก่อนที่ลาออกไปแล้ว เมื่อได้รู้ถึงความเลวร้ายของเขายิ่งทำให้อังศณาขยะแขยงเขามากขึ้นจนยากจะทำใจได้ และมันทำให้เธอยิ่งเสียใจที่เขาทำเช่นนี้กับเธอได้ลงคอ...

แจ็กเกอร์รีนโทรศัพท์หาโรบินและพาเพื่อนรักออกมาจากที่นั่นได้อย่างปลอดภัย แต่ก้องกรุณก็ยังไม่สำนึกที่กับการกระทำอันชั่วร้ายของตน เขาขู่จะเอาเรื่องแจ็กเกอร์รีนกับพรรคพวกที่ทำร้ายร่างกายเขาให้ถึงที่สุดและยังคุยโวว่าตนนั้นรู้จักคนมีอิทธิพลมากมาย คนที่ทำร้ายเขาจะต้องเจอดี แต่จนแล้วจนรอดเรื่องก็เงียบเพราะด้วยนิสัยหน้าตัวเมียอย่างก้องกรุณไม่กล้าเอาเรื่องนี้ไปโพทะนาแน่นอน เพราะนั่นมันหมายถึงผลกระทบต่อหน้าที่การงานของเขาเอง และโรบินเองก็ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยด้วยการให้บอดีการ์ดของเขาไปจัดการสั่งสอนก้องกรุณเล็กๆ น้อยๆ ว่าอย่าทำเป็นเก่งกับสตรีที่อ่อนแอกว่า

เมื่อเจอของแข็งเข้าก้องกรุณก็ไม่กล้ามาวอแวกับอังศณาอีกเลยและหลังจากนั้นก้องกรุณก็ถูกจับด้วยข้อหามีสิ่งเสพติดในครอบครองและข่มขืนกระทำชำเราเยาวชนอายุต่ำกว่าสิบแปดปี เมื่อมาถึงจุดนี้แล้วอังศณารู้สึกว่าตนเองนั้นโชคดีนัก ที่ไม่ตกเป็นเหยื่อของก้องกรุณและนึกขอบคุณโชคชะตาที่ยังเมตตาเธออยู่บ้างให้มีเพื่อนที่ดีอย่างแจ็กเกอร์รีนเคียงข้าง

“นี่แก คิดถึงไอ้แมงดานั่นอีกล่ะสิ...”

แจ็กเกอร์รีนหันมาถามคนที่นั่งเงียบอย่างอ่อนใจที่อังศณายังคงดูเศร้าสร้อยไม่หายทั้งที่เรื่องร้ายๆ มันผ่านไปแล้ว

“เปล่าเสียหน่อยแค่คิดไปเรื่อยเปื่อย...”

“ขอให้จริงเถอะ”

“จริงสิแก ฉันจะคิดถึงคนเลวๆ แบบนั้นทำไม แกบอกฉันเองว่าคนแบบนั้นอย่าใส่ใจให้รกสมอง...” อังศณาตอบยิ้มๆ แต่ก็เป็นยิ้มที่ไม่ค่อยสดใสนักแต่มันก็ดีว่าไม่ยิ้มเลย...

“ถ้างั้นเราไปเต้นกันเถอะเพลงสนุกๆ แบบนี้แกต้องไปเต้นกับฉัน”

แจ็กเกอร์รีนชวนเพื่อนรักเมื่อจังหวะดนตรีเริ่มเร้าใจ และเธอเองก็ดื่มไปแล้วหลายแก้วแล้ว

“แกก็รู้ว่าฉันเต้นไม่เป็น แค่ดื่มไปสามแก้วนี่ฉันก็จะแย่แล้ว กลับบ้านไปยายอังตีตายเลย”

หญิงสาวบ่นเพื่อนรักแต่ก็ลุกขึ้นตามแรงดึงรั้งของแจ็กเกอร์รีนที่ตอนนี้ไม่สนใจอะไรนอกจากไปแด๊นซ์กระจาย...

“ร็อบ.. จีจี้ขอตัวพาแม่นางรักล่มไปปลดปล่อยหน่อยนะคะที่รัก”

“ตามสบายเลยจ้ะที่รัก ผมจะนั่งรอตรงนี้ขอให้สนุกนะครับนางปล่อยให้สุดๆ ไปเลย ไม่ต้องห่วงคืนนี้ผมจะดูแลพวกคุณเอง...”

โรบินเอ่ยสำทับและเขาก็หมายความตามที่พูดจริงๆ ด้วยความที่เขารู้จักกับแจ็กเกอร์รีนมาพอสมควร หญิงสาวไม่เคยโกหกปิดบังเขา และมันทำให้เขารู้ว่าคนที่แฟนสาวเขารักและแคร์มากคือหญิงสาวหน้าหวานที่น่าสงสารคนนั้นทำให้โรบินรู้สึกผูกพันกับเธอไปด้วย ยิ่งรับรู้เรื่องเลวร้ายและชีวิตที่น่าสงสารของเธอจากปากแฟนสาว เขาก็ยิ่งอยากให้เพื่อนรักของแจ็กเกอร์รีนพบกับความสุขสมหวังบ้างเหมือนที่เขาพบรักกับแจ็กเกอร์รีนแม่สาวเทียมที่มีจิตใจงดงามน่าชื่นชม

แม้แจ็กเกอร์รีน ไม่ใช่สาวแท้มาตั้งแต่กำเนิด แม้ว่าเธอเป็นหญิงที่ปรุงแต่งขึ้นมา แต่ความดีงามของแจ็กเกอร์รีนคือสิ่งที่เขาไม่อาจจะละเลยหรือปล่อยเธอไป... โรบินคิดอย่างภูมิใจที่เขาได้พบกับคนดีๆ อย่างแจ็กเกอร์รีน