ความลับที่ซ่อนอยู่ใน iPad ของครอบครัว

อลิสา วงศ์วิวัฒน์ POV:

เมื่อฉันเดินเข้าประตูหน้าบ้าน กลิ่นกระเทียมและโรสแมรี่ก็หอมฟุ้ง อาร์มอยู่ในครัว สวมผ้ากันเปื้อนของฉันทับเสื้อเชิ้ตราคาแพง กำลังคนซอสพาสต้าในหม้อ ภาพของความเป็นพ่อบ้านพ่อเรือน สามีผู้ห่วงใยที่สมบูรณ์แบบ กลับจาก “ประชุม” เพื่อมาดูแลภรรยาที่ป่วย

“อ้าว กลับมาแล้วเหรอ” เขาพูด ใบหน้าแสดงความห่วงใยอย่างอ่อนโยน “พี่กำลังจะโทรหาพอดี รู้สึกดีขึ้นรึยัง”

เขาเช็ดมือกับผ้าเช็ดจานแล้วรีบมาอยู่ข้างฉัน วางหลังมือลงบนหน้าผากฉันเหมือนกำลังวัดไข้ สัมผัสของเขาน่าขยะแขยง

“นิดหน่อยค่ะ” ฉันพึมพำ พลางถอยห่าง “ฉันแค่ไปเดินเล่นรับอากาศมา”

“คุณควรจะพักผ่อนนะ” เขาตำหนิเบาๆ “พี่ทำอาราเบียต้าของโปรดให้ เผ็ดเป็นพิเศษอย่างที่คุณชอบเลย แล้วก็เปิดไวน์บาโรโลขวดนั้นที่คุณเก็บไว้ด้วย ไปนั่งสิ เดี๋ยวพี่ตักไปให้”

เขาเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยม เป็นศิลปินแห่งการหลอกลวงอย่างแท้จริง เขาเคลื่อนไหวไปรอบๆ ครัวด้วยท่าทางที่ง่ายดายและคุ้นเคย ทุกท่วงท่าออกแบบมาเพื่อแสดงความทุ่มเทของเขา ถ้าฉันไม่ได้เห็นสิ่งที่ฉันเห็น ถ้าฉันไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันได้ยิน ฉันคงจะเชื่อเขา หัวใจฉันคงจะละลายไปกับการแสดงความรักใคร่ครั้งนี้

ตอนนี้ มันกลับรู้สึกเหมือนกำลังดูคนแปลกหน้าแสดงละครให้ผู้ชมเพียงคนเดียวดู

เขาเอาน้ำไวน์มาให้ฉัน คิ้วขมวดด้วยความกังวลในปริมาณที่พอเหมาะ “คุณทำให้พี่ตกใจนะสา คุณต้องดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ บางทีคุณอาจจะทำงานหนักเกินไป”

ฉันจิบไวน์ ของเหลวรสเลิศไม่ได้ช่วยให้ความเย็นในเส้นเลือดของฉันอุ่นขึ้นเลย

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาเช็ดมือจนแห้งแล้วพูดว่า “เดี๋ยวพี่ขอขึ้นไปดูเจมส์แป๊บนึงนะ เดี๋ยวมา”

ฉันรอจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาหายไปทางโถงชั้นบน จากนั้น ฉันก็ย่องตามไปเงียบราวกับเงา ฉันหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอนของเจมส์ที่แง้มอยู่เล็กน้อย เอาตัวแนบกับกำแพง พยายามเงี่ยหูฟัง

“ว่าไงลูก อ่านหนังสือเป็นไงบ้าง” เสียงของอาร์มเป็นกันเอง เหมือนพ่อคุยกับลูก

“ก็ดีครับ” เจมส์พึมพำ เสียงกดจอยเกมดังลั่นอยู่เบื้องหลัง “แล้ว ‘ประชุม’ ของพ่อสนุกมั้ยล่ะครับ”

มีรอยยิ้มเยาะในน้ำเสียงของลูกชายฉันที่ทำให้ท้องไส้ฉันปั่นป่วน

อาร์มหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงสมรู้ร่วมคิด “ก็...ได้ผลดี แต่ต้องรีบกลับก่อน แม่แกมีอาการน่ะ”

เลือดฉันแข็งตัว *มีอาการ* เขาทำให้ความตื่นตระหนกที่ฉันสร้างขึ้นฟังดูเหมือนเป็นเรื่องดราม่าที่เกิดขึ้นซ้ำๆ และน่ารำคาญ

“จริงดิ” เจมส์ฟังดูหงุดหงิด “แล้วแม่เป็นไรมากปะ” คำถามนั้นเป็นไปตามมารยาท ปราศจากความห่วงใยที่แท้จริง

“ไม่เป็นไรหรอก แค่อยากเรียกร้องความสนใจ” อาร์มพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ก็รู้นี่ว่าแม่แกเป็นยังไง ว่าแต่ ครูคนโปรดของพ่อเป็นไงบ้าง”

ความไม่ใส่ใจในเรื่องนี้ วิธีที่เขาเอ่ยชื่อเธอในการสนทนากับลูกชายของเรา มันช่างหยิ่งยโสอย่างน่าทึ่ง

เจมส์หัวเราะ “ครูเคทเหรอครับ สุดยอดเลย คูลกว่าครูอัลไบรท์เยอะ อย่างน้อยครูเคทก็ไม่แก่เป็นร้อยปี”

มันคือการโจมตีโดยตรง และมันมาจากลูกชายของฉันเอง

“เขาก็ไม่ธรรมดาเลยเนอะ” เสียงของอาร์มเจือด้วยความภาคภูมิใจอย่างอิ่มเอม

“พ่อ ผมเตือนไว้อย่างนะ” เจมส์พูด น้ำเสียงเปลี่ยนไป “ผมว่าแม่รู้แล้วว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล วันก่อนแม่มาถามผมแปลกๆ เรื่องผู้หญิง ผมว่าแม่เห็นข้อความนั้นบน iPad แล้วล่ะ”

ลูกชายฉัน ลูกชายของฉันเห็นข้อความนั้นและสัญชาตญาณแรกของเขาคือการปกป้องเรื่องชู้สาวของพ่อ

“ไม่ต้องห่วงหรอก” อาร์มพูด เสียงเรียบราวดั่งแพรไหม “พ่อจัดการเรียบร้อยแล้ว พ่อบอกแม่ว่าเป็นเรื่องของแก ทำให้แม่คิดว่าแกเป็นคนก่อเรื่อง แม่เชื่อสนิทเลย ผู้หญิงอย่างแม่แกน่ะ...พวกเขาอยากจะเชื่อในครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ มันง่ายกว่าการเผชิญหน้ากับความจริง”

ความจริง ความจริงก็คือสามีและลูกชายของฉันกำลังนั่งอยู่ในห้องด้วยกัน วิเคราะห์จุดอ่อนของฉันอย่างสบายๆ เยาะเย้ยความรักของฉัน และชื่นชมผู้หญิงที่กำลังช่วยพวกเขาทำลายครอบครัวของเรา

“แม่น่าเบื่อจะตายไป พ่อ” เจมส์พูด และความโหดร้ายในน้ำเสียงของเขาก็เหมือนหมัดที่ชกเข้ามา “วันๆ ก็เอาแต่ทำโปรเจกต์ออกแบบเล็กๆ น้อยๆ ทำอาหารสุขภาพของเขา ครูเคทสนุกกว่าเยอะ แถมยังสวยเซ็กซี่อีก ทำไมพ่อไม่เลิกกับแม่แล้วไปอยู่กับครูเขาซะล่ะครับ มันต้องดีกว่านี้เยอะแน่”

นั่นแหละ การทรยศที่ลึกที่สุด ไม่ใช่แค่การสมรู้ร่วมคิด แต่คือความปรารถนาที่จะให้มีคนมาแทนที่ฉัน

อาร์มถอนหายใจ เป็นเสียงของความสง่างามจอมปลอม “มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกเจมส์ แม่แกเป็นคนดี เป็นแม่ที่ดี เขา...เขาดูแลจัดการทุกอย่าง”

เขาปกป้องฉัน แต่มันไม่ใช่เพราะความรักหรือความภักดี เขาปกป้องทรัพย์สิน ผู้จัดการบ้าน เครื่องใช้ไฟฟ้าที่ทำให้เครื่องจักรแห่งชีวิตที่สมบูรณ์แบบของเขาดำเนินไปอย่างราบรื่น

“ช่างเถอะครับ” เจมส์พูดอย่างดูถูก “ผมก็แค่พูดไปงั้น ครูเคทเป็นแม่เลี้ยงที่คูลกว่าเยอะ”

ฉันฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว ฉันรู้สึกเวียนหัว ภาพตรงหน้ามืดลง ฉันโซซัดโซเซถอยห่างจากประตู เอามือปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ฉันไปถึงห้องน้ำใหญ่ทันทีที่ท้องไส้ปั่นป่วน และฉันก็อาเจียนไวน์ราคาแพงกับรสชาติขมขื่นของการทรยศลงในโถส้วมกระเบื้องสีขาวสะอาด

ฉันคุกเข่าอยู่กับพื้น ตัวสั่นเทา ตอนที่อาร์มมาเจอฉัน

“สา! พระเจ้า ที่รัก เป็นอะไรไป” เขามาอยู่ข้างฉันในทันที มือของเขาวุ่นวายอยู่รอบตัวฉัน พยายามจะแตะหลัง ลูบผมฉัน

“อย่าแตะต้องฉัน” ฉันตวาด คำพูดนั้นแหบพร่าและหยาบกระด้าง

เขาชะงัก มือค้างอยู่ในอากาศ “อะไร...เป็นอะไรไป สา คุณทำให้ผมกลัวนะ”

ฉันดันตัวเองลุกขึ้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นที่รุนแรงจนรู้สึกเหมือนมันจะฉีกผิวหนังฉันออกเป็นชิ้นๆ ฉันผลักเขาออกไป ฝ่ามือกระทบกับหน้าอกเขาด้วยแรงที่มากกว่าที่ฉันเคยรู้ว่าตัวเองมี

“ออกไป” ฉันพูดเสียงแหบ “แค่...ออกไป ฉันต้องการอยู่คนเดียว”

ความสับสนและความกลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา เขาไม่ได้เห็นคู่ชีวิตที่เจ็บปวด แต่เห็นปัญหาที่เขาไม่สามารถแก้ไขได้ในทันที “สา ได้โปรด คุยกับผมสิ เรามีความสุขกันมาตลอด ผมไม่เข้าใจ”

มีความสุข คำพูดนั้นช่างน่าเยาะเย้ย

“ฉันแค่ต้องการเวลาส่วนตัว” ฉันพูด เสียงสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด ฉันมองเขา แต่ฉันกำลังเห็นเวทีในงานมอบรางวัลสมาคมสถาปนิก ห้องบอลรูมขนาดใหญ่ จอขนาดยักษ์สองข้างเวที และใบหน้าของผู้คนนับร้อย—หุ้นส่วนของเขา ลูกค้าของเขา ชนชั้นสูงของเมือง

เขาดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เขาคงคิดว่าฉันกำลังสติแตก ซึ่งในแง่หนึ่งก็ใช่ ฉันกำลังตาสว่าง

“โอเค” เขาพูด พลางถอยห่างอย่างช้าๆ ยกมือขึ้นในท่าทางปลอบโยน “โอเค ตามที่คุณต้องการ ผมขอโทษ ผมไม่รู้ว่าผมทำอะไรผิด แต่ผมขอโทษ” เขาฟังดูจริงใจมาก เป็นยอดฝีมือในศาสตร์ของเขา

เขาหยุดที่ประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “งานรางวัลสมาคมฯ วันศุกร์หน้านะ” เขาพูดเบาๆ “มันเป็นคืนที่สำคัญที่สุดในอาชีพของผม ผมต้องการคุณที่นั่นนะสา เราควรจะ...ผมตั้งใจจะดื่มอวยพรให้เรา สำหรับยี่สิบปีของเรา” เขากำลังพยายามจะดึงเรื่องราวกลับมา ดึงฉันกลับเข้าสู่บทละคร

เขาจะดื่มอวยพรให้เรา เรื่องตลกร้ายนี้มันข้นคลั่กจนฉันแทบจะสำลัก

ความคิดที่เยือกเย็นและหลักแหลมเริ่มก่อตัวขึ้นในซากปรักหักพังของหัวใจฉัน การดื่มอวยพร การเฉลิมฉลอง การประกาศต่อหน้าสาธารณชน

เขาพูดถูก มันเป็นเวทีที่สมบูรณ์แบบ

ฉันเงยหน้ามองเขา สีหน้าอ่อนลง ฉันปล่อยให้น้ำตาที่คำนวณมาอย่างดีหนึ่งหยดไหลลงมาตามแก้ม “คุณพูดถูก” ฉันกระซิบ “ฉันขอโทษ ฉันแค่...สับสนไปหน่อย แน่นอน ฉันจะไปที่นั่น ฉันไม่พลาดเด็ดขาด”

ความโล่งใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขา บริสุทธิ์และสมบูรณ์จนเกือบจะน่าขบขัน เขาได้เครื่องใช้ไฟฟ้าของเขากลับมาทำงานได้เหมือนเดิมแล้ว วิกฤตได้ถูกคลี่คลาย

เขายิ้ม รอยยิ้มที่มีเสน่ห์และทำลายล้างนั่น “นี่สิที่รักของผม”

เขาเดินเข้ามาหาฉัน เพื่อจะกอดฉัน เพื่อปิดดีล

ฉันยกมือขึ้น “แค่...ขอเวลาฉันสักครู่นะคะ”

เขาพยักหน้า เคารพในสภาวะ “เปราะบาง” ของฉัน ขณะที่เขาออกจากห้อง ปิดประตูเบาๆ ข้างหลังเขา ฉันสบตากับตัวเองในกระจก ผู้หญิงที่จ้องกลับมาเป็นคนแปลกหน้า ดวงตาของเธอไม่ได้เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความเศร้าโศก แต่เต็มไปด้วยแสงที่แข็งกร้าวและแวววาวของเพชร แสงของใบมีดที่กำลังถูกลับให้คม

งานมอบรางวัล คืนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา

มันจะเป็นคืนที่น่าจดจำ ฉันจะมอบคำสรรเสริญที่เขาจะไม่มีวันลืม