อำลาคำสัญญา

วันรุ่งขึ้นตอนเช้า ลู่เหยาเพิ่งนั่งลงที่โต๊ะทำงาน ยังไม่ได้จิบกาแฟสักนิด ประตูสำนักงานก็ถูกเปิดออก

ซ่งจิ้นเหนียนยืนอยู่ที่ประตูในชุดสูทเรียบร้อย

แต่เนกไทกลับเบี้ยวเล็กน้อย "ไปกับฉันสักรอบ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย เสี่ยวหลินและเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ เงยหน้ามอง มีบางคนยิ้มอย่างมีนัย

ลู่เหยารู้ว่าพวกเขาคิดอะไร ซ่งจิ้นเหนียนจะพาลู่เหยาออกไปนัดเดทอีกแล้ว

การคาดเดาแบบนี้เคยทำให้เธอรู้สึกยินดี

แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเหนื่อยล้า "ไปไหน?" เธอปิดเอกสาร ซ่งจิ้นเหนียนเดินเข้ามา จับมือเธออย่างนุ่มนวล “ไปถึงแล้วจะรู้เอง” มือของเขาอบอุ่นและแห้ง

มันจับแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหนี

ลู่เหยาปล่อยให้เขาจูงมือ ขณะเดินผ่านเขตสำนักงาน เธอรู้สึกถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจและอิจฉาของเพื่อนร่วมงาน

เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง ซ่งจิ้นเหนียนจึงปล่อยมือ กดปุ่มไปยังที่จอดรถใต้ดิน “ว่านอี้เช้านี้ไม่ค่อยดี หมอบอกว่าควรมีคนคุ้นเคยอยู่ด้วย จะช่วยฟื้นฟูความทรงจำได้

” ลู่เหยามองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกลิฟต์ เธอควรจะคิดได้แล้ว “คุณบอกฉันตรงๆ ก็ได้ ” เธอพูด

ซ่งจิ้นเหนียนหันมามองเธอ เหมือนจะหาความไม่พอใจบนใบหน้า

แต่เธอกลับยืนเงียบ ไม่แม้แต่กระพริบตา “คุณไม่โกรธ?” เขาถาม “ทำไมต้องโกรธ?” ลู่เหยาถามกลับ “เธอเป็นเลขาของคุณ และได้รับบาดเจ็บเพราะงาน”

ซ่งจิ้นเหนียนถอนหายใจ ยื่นมือจะไปสัมผัสใบหน้าเธอ

แต่ลิฟต์มาถึงก่อน เขาจึงช่วยเธอกันประตูลิฟต์ออกแทน

กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยของโรงพยาบาลแผ่กระจายไปทั่วทางเดิน

ห้องพักของซูว่านอี้อยู่สุดทางเดิน เป็นห้องเดี่ยวที่มีแสงสว่างดี เมื่อเปิดประตูเข้าไป

เธอกำลังพิงหัวเตียงอ่านหนังสือ แสงแดดส่องผ่านม่านลงบนใบหน้าซีดของเธอ “จิ้นเหนียน!”

เมื่อเห็นพวกเขาเข้ามา ซูว่านอี้ตาเป็นประกาย แต่ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นลู่เหยาที่ตามมา

รอยยิ้มของเธอหยุดชะงัก “ลู่เหยาก็มาด้วย” ซ่งจิ้นเหนียนเดินไปข้างเตียง หยิบแก้วน้ำข้างเตียงขึ้นมาลองอุณหภูมิ “วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง?” “ดีขึ้นมาก ” ซูว่านอี้ตอบเสียงอ่อนโยน แต่สายตากลับลอยไปทางลู่เหยา “แค่อยู่คนเดียวแล้วนึกถึงเรื่องวันเกิดอุบัติเหตุ” เธอจู่ๆ ก็เอามือกุมหัว “อ๊า!!”

ซ่งจิ้นเหนียนรีบประคองเธอ “ปวดหัวอีกแล้วเหรอ?” ลู่เหยายืนอยู่ที่ประตู

มองดูซูว่านอี้ที่พิงตัวเข้าหาซ่งจิ้นเหนียน มือจับแขนเสื้อเขาแน่น ท่าทางน่าสงสารนั้นทำให้ใครก็อดสงสารไม่ได้

“ฉันจะไปเรียกหมอ” ลู่เหยาหันหลังจะไป “ไม่ต้อง” ซ่งจิ้นเหนียนเรียกเธอไว้ “เธอแค่รู้สึกทางจิตใจ เดี๋ยวก็ดีขึ้น” ซูว่านอี้ยกหัวขึ้นจากอ้อมกอดเขา น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “ขอโทษนะลู่เหยา ฉันมันไร้ค่า

ถ้าไม่มีอุบัติเหตุนี้ จิ้นเหนียนก็ไม่ต้องมาที่โรงพยาบาลทุกวัน” “ว่านอี้” ซ่งจิ้นเหนียนขมวดคิ้วห้ามเธอ “อย่าพูดแบบนั้น” ลู่เหยาเดินไปที่หน้าต่าง ดึงม่านออก “ต้องการของใช้ไหม? ฉันจะไปซื้อให้” ซูว่านอี้ไม่คิดว่าเธอจะสงบขนาดนี้ เธอกัดริมฝีปาก “ไม่รบกวนหรอก จริงๆ จิ้นเหนียนดูแลฉันดีมาก แม้แต่ชุดนอนเขาก็เลือกเอง” นิ้วของลู่เหยาบีบม่านแน่น เธอรู้ว่าซูว่านอี้ตั้งใจ

คำพูดที่ดูเหมือนไม่มีเจตนานั้นเต็มไปด้วยหนามที่คนในเหตุการณ์เท่านั้นจะเข้าใจ

“ฉันจะไปตักน้ำ” เธอหยิบกาน้ำแล้วเดินออกจากห้องอย่างรีบเร่ง

ห้องตักน้ำที่ปลายทางเดินไม่มีใคร

ลู่เหยาวางกาน้ำไว้ใต้ก๊อก มองน้ำไหลอย่างเหม่อลอย เธอไม่ควรมา รู้ทั้งรู้ว่าจะต้องเจออะไร แต่ก็ยังมาให้ตัวเองเจ็บปวด

เมื่อกลับมาที่ห้อง ซูว่านอี้กำลังดูแลดอกไม้ที่ข้างเตียง

เมื่อเห็นเธอเข้ามาก็ยื่นดอกลิลลี่ช่อหนึ่งให้ “ลู่เหยา นี่สำหรับคุณ ขอบคุณที่มาเยี่ยมฉันวันนี้” กลิ่นหอมของดอกไม้ทำให้ลู่เหยาถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “ไม่เป็นไร” “ทำไมล่ะ?” ซูว่านอี้ทำหน้าเจ็บใจ “ไม่ชอบเหรอ?” “เหยาเหยา รับไว้เถอะ” ซ่งจิ้นเหนียนพูดจากด้านข้าง “ว่านอี้ตั้งใจให้” ลู่เหยากำลังจะบอกว่าเธอแพ้เกสรดอกไม้

แต่ซูว่านอี้พูดแทรกก่อน “หรือดอกไม้จากโรงพยาบาลไม่ถูกใจ ? หรือคิดว่าสิ่งที่ฉันแตะต้องไม่ดี?” เสียงของเธอต่ำลงเรื่อยๆ น้ำตาเริ่มไหล

ซ่งจิ้นเหนียนมองลู่เหยาด้วยสายตาไม่เห็นด้วย “ฉันไม่ได้…” ลู่เหยารู้สึกคันในลำคอ เธอรู้ว่าอาการแพ้กำลังจะมา

ในขณะนั้นซูว่านอี้กุมหน้าอก ก้มตัวด้วยความเจ็บปวด “จิ้นเหนียน… ฉันเวียนหัว ความทรงจำพวกนั้นน่ากลัวมาก…”

ซ่งจิ้นเหนียนรีบเข้ามาประคองเธอ กดปุ่มเรียกพยาบาล “ว่านอี้? ไม่สบายตรงไหน

?” “ฉันจะพาคุณไปตรวจที่ฉุกเฉิน” ซ่งจิ้นเหนียนพูดเร่งรีบ หันไปบอกลู่เหยา “คุณพักผ่อนก่อน ฉันจะพาว่านอี้ไปตรวจ แล้วจะกลับมาเร็วๆ นี้” ลู่เหยายืนอยู่ที่เดิม

ช่อดอกไม้ในมือเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ตาของเธอเริ่มเจ็บ คอเหมือนมีอะไรติดอยู่ หายใจลำบาก เธอต้องจับราวที่ปลายเตียงเพื่อทรงตัว