มาเฟียร้าย พ่ายรัก

ภายในหมู่บ้านจัดสรรชื่อดังในช่วงเย็นผู้คนต่างพาลูกเล็กเด็กแดงออกมาเดินเล่นกันอย่างมีความสุขแต่ใครจะคิดว่าตอนนี้มีเด็กหนุ่มคนนึงนั่งอยู่บนชิงช้าด้วยหน้าตาที่แสนเศร้าเด็กคนนั้นแต่งชุดสีดำทั้งชุดนั่งอยู่บนชิงช้าทำหน้านิ่งเหมือนกับว่าวันนี้โลกจะแตก  

จิ้ม  จิ้ม  จิ้ม   รอยยิ้มอันสดใสกว่าพระอาทิตย์ตอนเช้าของเด็กน้อยที่ตอนนี้ยิ้มกว้างจนเห็นฟันแทบจะทุกซี่  วิคเตอรืได้แต่เลิกคิ้วมองอย่างๆงงเขาไม่เคยรู้จักอะไรกับเด็กคนนี้เลยทำไมถึงเดินมาจิ้มที่แขนของเขา

“ดีค่ะ  หนูชื่อ คาร่านะ พี่ชายชื่ออะไรหรอค่ะ”เด็กน้อยน่ารักถามด้วยความอยากรู้แต่คนตรงหน้ากับไม่ตอบหรือพูดอะไรออกมาเลยซักคำ  แต่เด็กน้อยก็ไม่ยอมแพ้

“พี่ชายพึ่งมาแถวนี้หรอคะหนูไม่เคยเห็นพี่ชาย  ไปเล่นที่บ้านหนูมั๊ยค่ะเดินไปแค่แป๊ปเดียวเอง”ริชแมนเริ่มรู้สึกลำคานเด็กคนนี้เล็กน้อยด้วยความที่เขานั้นไม่ค่อยพูดอยู่แล้วพอมาเจอเด็กที่พูดมากแบบนี้เลยไม่ค่อยจะโอเคซักเท่าไหร่

“นี่พี่ชาย  คุยกับคาร่าหน่อยสิคาร่าเหงานะเนี่ย”คาร่าเริ่มจะงอแงออกมาเพราะชวนคุยตั้งนานแล้วแต่พี่ชายไม่ยอมคุยด้วยเลย  ริชแมนได้แค่ปรายตามองแล้วนั่งนิ่งๆไม่พูดอะไร 

“ชิ  โป้งแล้วไม่มาเล่นด้วยแล้ว”คาร่าตะโกนว่าใส่คนตรงหน้าแล้วก็ทำท่าเหมือนจะร้องไห้แล้ววิ่งออกไป  ริชแมนมองตามไปนิดหน่อยแล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ

“เด็กขี้เอาแต่ใจชะมัดเลย  ยัยเด็กบ้า”ริชแมนบ่นออกมาอย่างอดไม่ได้เขานั่งเล่นอยู่ตรงนั้นต่ออีกซักพัก  คนของพ่อเขาก็มารับริชแมนรู้ดีว่าการใช้ชีวิตของเขานั้นไม่ได้เหมือนกันเด็กทั่วไป  ชีวิตของครอบครัวของเขานั้นเหมือนถูกแขวนอยู่บนเส้นด้ายถ้าใครพลาดก็คือต้องตกลงไปตาย      ริชแมนกลับมาที่โรงแรมที่พ่อเขาจองไว้ก่อนจะอาบน้ำแล้วไปดูน้องชายของตนช่วยแม่  

“มี๊ครับ  วันนี้วิคเตอร์ดื้อมั๊ยครับเดี๋ยวริชด้วยเลี้ยงน้องเอง มี๊ไปพักเถอะครับ”

“ขอบใจมากนะลูก  มี๊เห็นริชดูน้องได้แบบนี้มี๊ก็สบายใจถ้าเกิดในนึงมี๊ไม่อยู่ริชก็คงดูน้องไปได้ตลอดใช้มั๊ยลูก”

“มี๊ครับ อย่าพูดแบบนั้นสิครับมี๊กับแด๊ดต้องอยู่กับริชและวิคเตอร์ไปอีกนานๆเลยครับ”ริชแมนผู้ยิ้มยากกลับยิ้มให้ผู้เป็นแม่อยากสุดหัวใจ   

เช้าวันใหม่

และนี่ก็เป็นอีกวันที่ริชแมนต้องมานั่งเล่นในหมู่บ้านจัดสรรนี้แต่วันนี้เขามานั่งเล่นให้สวนสาธารณะอย่างน้อยก็ดูไม่น่าเบื่อเท่านั้นซักเท่าไหร่  ริชแมนนั่งอ่านหนังสือกานตูนไปเรื่อยก็จะได้ยินเสียงเหมือนเด็กน้อยแกล้งกัน

“ว๊ายยย  ไอ้เด็กขี้แง  ไอ้เด็กขี้แง  ไอ้ลูกพ่อไม่รัก  ไอ้เด็กขี้โรค”เสียงเด็กผู้ชายวัย 7 ขวบกำลังกล่าวว่าเด็กหญิงรุ่นเดียวกันอย่างสนุกชอบใจ

“อึก  อย่ามาว่าเรานะ  นายนั้นแหละที่ไม่มีใครัก”คาร่าถึงจะโดนแกล้งแต่ก็ไม่ยอมให้ถูกว่าอยู่ฝ่ายเดียว

“ยังกล้าปากดีอีกหรอ งั้นโดนนี่”เด็กผู้ชายเอาใบไม้อยู่บนพื้นบริเวณนั้นมาโปรยใส่คาร่าที่โดนเด้กนั้นผลักล้มลงไปอยู่ที่พื้น   

“เฮ๊ย  ทำไรกัน  เป็นเด็กผู้ชายรังแกเด็กหญิงมันไม่เท่เลยนะนายหนะ”ริชแมนเดินเข้ามาขัดขึ้น  เด็กผู้ชายนั้นไม่ได้สนใจสิ่งที่ริชแมนพูดแถมยังโปรยใบไม้ใส่คาร่าต่อ  ริชแมนเลยเดินก้าวยาวๆเข้าไปผลัดอกเด็กคนนั้น

“พูดดีๆด้วยแล้วไม่ฟังสงสัยต้องใช้กำลังแล้วมั่ง”เด็กผู้ชายเริ่มกลัวสิ่งที่ริชแมนพูดเพราะพอยืมใกล้ๆริชแมนเริ่มรู้สึกได้ว่าคนที่มาใหม่น่าจะเอาจริง

“ฝากไว้ก่อนเถอะ ยัยเด็กขี้แง”ริชแมนพยุงคาร่าขึ้นยืนแล้วพาไปนั่งที่เก้าอี้

“นี่เธอรู้ว่าโดนแกล้ง  แล้วทำไมถึงยังไปพูดจาแบบนั้นอีกฮ่ะ  เก่งจังไงตัวเท่ามดเอง”

“นี่พี่ชาย  พูดงี้อย่ามาช่วยเลย”คาร่าพูดอย่างเคืองๆ  

“เอ้า  ก็ไหนเมื่อวานบอกว่าอยากให้ชั้นคุยด้วยไง นี่ก็คุยแล้วนี่”

“ก็คุยดีๆสิ  แล้วนี่พี่ชายพักอยู่ในหมู่บ้านนี่หรอ”คาร่าถามไปก้พลางมองหาผู้ปกครองของคนตรงหน้า

“ไม่ได้พักอยู่ที่นี่หรอก  พ่อชั้นมาหาเพื่อนที่อยู่ในหมู่บ้านนี้เฉยๆอีก 2 อาทิตย์ชั้นก็กลับประเทศชั้นแล้ว เอาเป็นว่า 2 อาทิตย์หลังจากนี้ชั้นจะมาเล่นกับเธอทุกวันเลยดีมั๊ยเธอจะได้ไม่โดนใครแกล้งอีก”คาร่ายิ้มกล้างเมื่อได้ยินที่ริชแมนพูดแบบนั้น

“แล้วพี่ชายชื่ออะไรหรอ”

“ริชแมน  ริชแมน อีเมอร์สัน  อายุ 13 ปี มีอะไรอยากถามอีกมั๊ย”

“ไม่แล้วจ๊ะ  หนูชื่อคาร่านะ งั้นเดี๋ยวคาร่าขอกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนได้มั๊ยอ่ะเดี๋ยวมาหาที่นี่ใหม่นะ  รอก่อนนะอย่าพึ่งรีบกลับล่ะ”คาร่าพูดแค่นั้นแล้วรีบวิ่งออกไป  ริชแมนมองคาร่าจนสุดสายตาริมฝีปากยกยิ้มอย่างไม่รู้ตัวเด็กคนนี้พอมองใกล้ๆแล้วน่ารักมาก  แก้มขาวกับปากแดงๆนั้นทำให้เขาไม่สามารถละสายตาได้เลยเขาจะคิดซะว่าการมาไทยครั้งนี้ถือว่ามาพักผ่อนเหมือนที่แด๊ดดี๊พูดล่ะกัน   หลังจากวันนั้นที่ทั้งสองได้รู้จักทั้งคาร่าและริชแมนก็จะมาเล่นด้วยกันที่สวนสาธารณะนี้ด้วยกันทุกวัน  คาร่าขอยืมกล้องจากคุณพ่อมาด้วยเพราะอยากถ่ายรูปพี่ชายตรงนั้นเก็บไว้เพราะไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่   ส่วนอีกคนก็ทำเช่นกันทำก่อนเสียด้วยซ้ำแต่ปากแข็งไม่ยอมบอกว่าอยากเก็บรูปเอาไว้ดู

“นี่พี่ชาย ถ่ายรูปคาร่าสวยๆหน่อยสิ”คาร่าบ่นแล้วทำหน้าบึง

“ก็ชั้นเอากล้องมาเพื่อถ่ายภาพตลกๆของเธอตั้งหาก ยัยน้องน้อง  หัดกินข้าวบ้างนะจะได้ตัวโต”ริชแมนพูดบ่นคาร่าแต่ปากยกยิ้มตามธรรมชาติ       ทุกวันที่ทั้งสองได้เจอกันคาร่าจะมีเรื่องมาเล่าให้ริชแมนฟังอยู่เสมอแถมวันนี้คาร่าก็มีของขวัญมาให้ริชแมนด้วย

“นี่พี่ริช  วันนี้คาร่ามีของขวัญจะให้พี่ด้วยนะแต่พี่ต้องหลับตาก่อน”ริชแมนยอมหลับตาตามที่คาร่าบอกคาร่าค่อยๆหยิบแหวนออกมาจากกระเป๋าแล้วเอาไปวางไว้บนมือของริชแมน

“นี่เธอจะขอชั้นแต่งงานหรือไง”

“ไม่ใช่ค่ะ  คาร่าตัดสินใจแล้วคาร่าให้แหวนกับพี่ริชแล้วพอโตขึ้นคาร่าก็จะเป็นเจ้าสาวของพี่ริชด้วย  เฉพาะฉะนั้นพอคาร่าโตพี่ริชต้องมาขอคาร่าแต่งงานด้วยนะคะ”คาร่ายิ้มหวานให้ริชแมน  ริชแมนได้แต่ส่ายหัวให้กับความเด็กน้อยของคาร่า  แต่ตนนั้นก็เก็บแหวนวงนี้ไว้     มันต้องมีซักวันที่เราสองคนจะได้เจอกันอีกครั้งแต่ครั้งต่อไปที่จะได้เจอเราทั้งคู่คงจะโตพอที่จะรับรู้ความสึกได้มากกว่าตอนนี้แน่นอน