กลรักเล่ห์การันต์
ตอน 3
เมื่อกลุ่มชายฉกรรจ์พวกนั้นออกไปแล้วพร้อมกับยกเค้าเอาสิ่งของที่แปรสภาพให้เป็นเงินออกไปด้วยเกือบหมดบ้าน เธอก็ร้องไห้โฮออกมาทันทีร่างกายมันอ่อนแรงไปหมด ปลายนิ้วมือจิกเกร็งยังพื้นกระเบื้อง หนี้สินพวกนี้หล่อนไม่ได้เป็นคนสร้างเลยสักนิดแต่กลับต้องมาชดใช้แทนคนในบ้านที่ล้างผลาญทุกสิ่งทุกอย่างไปจนหมด โดยไม่สนเลยว่าตัวเองจะมีที่ซุกหัวนอนหรือไม่ ยายแก้วก็ป่วยนอนรอความตายอยู่ที่โรงพยาบาล มันมืดแปดด้านไปหมดไม่รู้จะหาทางออกยังไงดี
เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดอยู่หน้าบ้านจากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครงของสามคนพ่อแม่ลูกที่กำลังอารมณ์ดีกับการได้เห็นรถยนต์คันหรูของลูกสาวสุดที่รัก ร่างบางรีบลุกขึ้นและวิ่งออกไปดูที่หน้าบ้านทันที รถยนต์ยี่ห้อดังสีขาวน้ำนมถูกจอดโชว์ความสง่างามไว้หน้าบ้าน มัทนาเอาเงินจากไหนไปซื้อรถยนต์ราคาแพงแบบนี้?
“เอ้า นางปาลิน? แกกลับมาทำไม ไหนว่าจะออกจากบ้านนี้ไปไง หึ ไปไม่รอดละสิ” มาลีเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
“ก็ว่าจะไปอยู่หรอกถ้าไม่ติดว่าฉันต้องมาเอาของสำคัญที่บ้าน ฉันก็ไม่รู้เลยว่าป้ากับลุงไปติดหนี้พนันบ่อนเสี่ยอ๊อดไว้เป็นแสนๆ ไม่สิ ตอนนี้เป็นล้านแล้วต่างหาก! แล้วนี่ไปรวยมาจากไหน? ถึงได้ซื้อรถราคาแพงมาขับ”
“หนวกหูน่า ฉันก็ซื้อด้วยเงินเก็บตัวเองน่ะสิ ถามโง่ๆ แกอิจฉาหรือไงที่ยัยมัทมีรถหรูขับแต่แกไม่มี” มาลีพูดจาถากถางปาลินอย่างหมั่นไส้ แสดงสีหน้ารังเกียจหลานสาวออกนอกหน้า
“เงินเก็บ? เหอะ บ้านช่องจะไม่มีที่ซุกหัวนอนอยู่แล้ว ป้ากับลุงยังจะเอาเงินไปถลุงกับของพวกนี้อีกเหรอ! รู้บ้างไหมว่าเจ้าหนี้จะมายึดบ้านอยู่รอมร่อ ถ้าไม่รีบเอาเงินไปคืนภายในหนึ่งเดือน”
“พูดอะไรของแกนางปาลิน ฉันไม่เห็นเข้าใจ” มาลียังคงตีหน้าซื่อไม่รับรู้ ถึงแม้ภายในใจจะรู้อยู่เต็มอกแล้วก็ตาม
“ไม่เข้าใจเหรอ? งั้นพวกป้าก็เข้าไปแหกตาดูในบ้านเลย ว่าตอนนี้บ้านเรามันเหลืออะไรอยู่บ้าง! พวกมันยกเค้าไปจนเกือบหมดแล้ว! และที่สำคัญโฉนดที่ดินของยาย ป้ากับลุงกล้าเอาไปจำนองได้ยังไง นั่นเป็นสมบัติชิ้นเดียวของยายนะ ทำกันได้ยังไง!”
“โอ๊ย! แกจะบ่นหาพระแสงอะไรนักหนานางปาลิน! แกมีเงินเก็บเยอะแยะไม่ใช่เหรอ! ก็เอาไปไถ่คืนมาสิ! หน้าที่แกอยู่แล้วนี่ที่จะต้องทดแทนบุญคุณพวกฉัน”
มาลีโพล่งออกมาไม่รู้อะไรเลยด้วยซ้ำว่าเงินที่ตนเองพูดถึงนั้น มันไม่เหลือพอที่จะเอาไปไถ่อะไรคืนได้เลย แม้ปาลินจะมีเงินเก็บไว้เกือบ 4 แสนแต่นั่นก็เป็นเงินเก็บมาตั้งแต่หล่อนอายุ 13 ซึ่งเงินมากมายขนาดนี้เธอยอมรับว่าได้มันมาโดยไม่ชอบธรรมบ้างจึงไม่แปลกที่มันจะมีพอเอาไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลของยายแก้วได้
แต่ตอนนี้มันไม่มีเหลือแล้วเพราะสามคนพ่อแม่ลูกได้เอามันไปล้างผลาญจนหมด ส่วนรถที่ได้มานี่ก็เป็นเงินส่วนหนึ่งของปาลินที่มัทนาเอาไปดาวน์ค่างวดไว้ แล้วอ้อนให้เสี่ยคนหนึ่งช่วยผ่อนให้ เนื่องจากเสี่ยที่เลี้ยงดูมัทนาอยู่ ก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรเพราะเขาก็เกาะเมียกินเหมือนกัน
คำพูดของป้าทำหล่อนเลือดขึ้นหน้าเป็นไปตามคาดเงินถูกคนพวกนี้ขโมยไปจริงๆ แล้วจะไม่ให้โกรธได้ยังไง
“ไถ่คืนเหรอ? คิดได้เนอะ ก็พวกแกขโมยมันไปหมดแล้วนี่ ฉันจะเอาที่ไหนไปไถ่คืน! แล้วไอ้เงินก้อนนั้น มันจะไปพอใช้หนี้เป็นล้านได้ยังไงแค่ดอกก็ยังไม่พอเลย!”
“นี่นางปาลิน แกอย่ามาใส่ร้ายพวกฉันนะ! พวกฉันจะไปรู้เรื่องได้ยังไง เงินเป็นแสนๆ ขนาดนั้นแกทำไมไม่เก็บให้มันดีๆ ละ” นายชานเอ่ยขึ้นน้ำเสียงแข็งกร้าวและได้พลั้งเผลอพูดถึงจำนวนเงินออกมา
‘นั่นไง ไม่รู้เรื่องแต่รู้จำจำนวนเงินของฉัน ตอแหลกันทั้งครอบครัวไหมล่ะ' เธอก่นด่าในใจ
“ไม่รู้เรื่อง? แล้วพวกลุงรู้ได้ยังไงว่าฉันมีเงินเก็บเป็นแสนๆ ? แถมห้องของฉันก็โดนงัดอีก ถ้าไม่ใช่พวกลุงแล้วมันจะเป็นใคร!”
“นางปาลิน! พวกฉันบอกว่าไม่ได้เอาไปก็คือไม่ได้เอาไปไง! ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง!”
มาลีเข้าไปกระชากศีรษะของปาลินเพื่อกลบเกลื่อนความผิด หากแต่ปาลินสู้กลับหล่อนจะไม่ยอมถูกกดขี่อีกต่อไปเพราะไม่มีอะไรจะเสียแล้วแต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวจะไปสู้แรงคนตั้งสามคนได้ยังไง นายชานเข้าจับล็อกแขนหลานสาวตนเองเอาไว้แล้วปล่อยให้เมียกับลูกสาวเข้าตบตีปาลิน
หญิงสาวใช้ความโกรธมาเป็นแรงผลักดันเธอถีบสองแม่ลูกจนล้มลงจากนั้นก็กระทืบเท้านายชานและตามมาด้วยการเตะไปที่กล่องดวงใจของเขา นายชานร้องโอดโอยตัวงอเพราะความเจ็บปวด เมื่อมาลีเห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปช่วยสามีตนเองทันที
“พี่ชาน! นางปาลิน! แกทำร้ายผัวฉันเหรอ!”
“ไม่ใช่แค่ผัวป้าหรอกแต่ป้ากับยัยมัทก็จะโดนเหมือนกัน”
เพี้ยะ!
ฝ่ามือบางตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของมาลีกับมัทนาด้วยแรงแค้นอย่างมหาศาล ทำให้ปาลินมีเรี่ยวแรงฮึดสู้กลับสามคนพ่อแม่ลูก เท่านั้นยังไม่พอหล่อนยังเหวี่ยงเก้าอี้ฟาดไปบนพื้นบ้าน
พอกันทีกับครอบครัวจอมล้างผลาญ เธอจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว เมื่อจัดการทั้งสามคนเสร็จ ปาลินก็เดินออกจากบ้านไปทันที พร้อมกับหยิบท่อนไม้ฟาดไปที่รถคันหรูของมัทนาด้วยความโกรธเพราะรถคันนี้มันก็คงจะมีเงินของเธอส่วนหนึ่งด้วย
“อ๊าย! รถฉัน! นางปาลิน! แก! ฮือๆๆ แม่! ดูมันทำกับรถมัทสิ!”
“ว้าย! นางปาลิน! แก! แกกลับมาชดใช้ค่าเสียหายรถลูกสาวฉันเดี๋ยวนี้นะ!”
“ทำไมฉันต้องชดใช้! ในเมื่อรถคันนี้มันก็มีเงินของฉันอยู่ด้วย!”
ท่อนไม้ขนาดใหญ่ถูกหญิงสาวเขวี้ยงมันใส่รถอีกครั้งจากนั้นปาลินก็เดินออกมาอย่างสะใจ แม้จะไม่ได้เงินคืนกลับมาเลยสักบาทแต่ก็ไม่เป็นไรอย่างน้อยเธอก็ได้เอาคืนพวกเขาบ้าง เมื่อกลับมาถึงหอพัก นักศึกษาสาวก็มานั่งฟุบร้องไห้คนเดียว
ถึงจะออกจากบ้านนั้นมาแล้วแต่หนี้สินก็ยังต้องชดใช้แทนพวกนั้นอยู่ดี เพราะบ้านหลังนั้นคือสมบัติที่ยายแก้วหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงร่วมกับตาไผ่ เธอจึงไม่สามารถปล่อยให้มันถูกยึดไปได้
“นาเดียร์ ยูเป็นอะไรเหรอ? ! ทำไมสภาพเป็นงี้อะ โดนทำร้ายมาอีกแล้วใช่ไหม”
“มีล่า…ฮือๆๆ ไอมืดแปดด้านไปหมดเลย เงินที่ไอเก็บมาเกือบค่อนชีวิต มันถูกขโมยไปหมดเลยอะ ไอไม่รู้จะไปหาเงินจากไหนมาจ่ายค่าผ่าตัดให้ยาย ถ้าหาเงินไม่ทันการผ่าตัดก็จะถูกเลื่อนออกไป แถมบ้านก็จะมาโดนยึดอีก ไอไม่รู้จะทำยังไงแล้ว”
ปาลินร้องไห้คร่ำครวญออกมาอย่างน่าสงสารมีล่าทำได้แค่เข้ากอดปลอบ ทำไมชีวิตของปาลินถึงโชคร้ายขนาดนี้ ยายก็ไม่ได้ผ่าตัด บ้านก็กำลังจะโดนยึด แถมยังเป็นหนี้หัวโตทั้งที่ตัวเองไม่ได้สร้างเลย มีล่าเองก็ไม่รู้จะช่วยยังไงบ้านเธอก็มีฐานะแค่ปานกลางและปาลินก็คงจะไม่ยอมรับการช่วยเหลือเพราะหล่อนขอความช่วยเหลือจากมีล่ามามากพอแล้ว
“ไม่เป็นไรนะนาเดียร์ มันต้องมีทางออกสักทาง ค่อยๆ คิด ค่อยๆ แก้ ถ้ามีอะไรที่ไอสามารถช่วยยูได้ ยูบอกไอมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ”
“มีล่า แต่หนี้เราเป็นล้านเลยนะ ทั้งที่ไอไม่ได้เป็นคนสร้าง แต่ไอกลับต้องมาชดใช้ ไม่ยุติธรรมเลยอะ และถ้าไอปล่อยเฉยบ้านก็จะโดนยึด ยายต้องเสียใจแน่เลย ไอทำแบบนั้นไม่ได้ ไอไม่อยากเห็นยายเสียใจ แต่ไอก็ไม่รู้ว่าจะไปหาเงินจากไหนมาล้างหนี้ให้ทันภายในหนึ่งเดือน”
“หนึ่งเดือน! บ้าไปแล้ว! หนี้ตั้งเป็นล้านนะใครจะไปหาให้ทัน พวกมันต้องคิดจะเอาเปรียบยูแน่เลย ไอได้ยินมาว่าไอ้เสี่ยนั่นมันหื่นกามจะตาย ถ้ามันอยากได้ใคร มันก็จะใช้วิธีสกปรกเพื่อให้ได้ในสิ่งที่มันต้องการ”
“นี่ไอ..ต้องไปเป็นเด็กบำเรอของมันเหรอ? ไม่เอาอะไอไม่มีทางยอม ไอจะหาเงินมาคืนมันให้ได้ แต่จะหามาจากไหนวะ”
สติของปาลินมืดบอดไปหมดเพราะนึกอะไรไม่ออกมีล่าจึงเป็นฝ่ายออกความคิดเห็นเพื่อช่วยเหลือเพื่อน
หล่อนจับไหล่ทั้งสองข้างของปาลินแล้วกล่าวขึ้นว่ามันยังมีอีกทางซึ่งปาลินไม่ได้ทำแบบนั้นมานานแล้ว และไม่คิดจะกลับไปทำอีกแต่ในเมื่อมันไม่มีทางเลือก มันจึงเป็นทางเลือกสุดท้ายที่หลีกหนีไม่พ้น
“นาเดียร์ ยูลืมพี่โก้ไปแล้วเหรอ ไอว่า..พี่โก้ต้องช่วยยูได้ ถ้า..มันหมดหนทางแล้วจริงๆ มันก็จำเป็นที่เราต้องกลับไปหาพี่โก้อีกครั้ง”
ปาลินมองหน้ามีล่าทางเลือกสุดท้ายของเธอคงถึงคราวต้องกลับไปทำมันอีกครั้งแล้วสินะ เธอรู้ว่าสิ่งที่มีล่าพูดมันหมายความว่าอะไร และทางนี้คงเป็นทางเดียวสุดท้ายแล้วที่จะสามารถหาเงินล้านภายในไม่กี่คืนได้
“นี่..ไอต้องกลับไปทำแบบนั้นจริงๆ เหรอวะ ทั้งที่..ไอสัญญากับตัวเองแล้ว ว่าจะไม่ทำอีก”
“บางทีคนเรามันก็ต้องกลืนน้ำลายตัวเองบ้าง เราทำเพราะเราจำเป็น เพราะยูไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ส่วนไอก็คงจะมีเงินให้ยูยืมได้ไม่ถึงล้านหรอก แค่ที่บ้านของไอตอนนี้ก็ลำบากไม่แพ้กัน ไอขอโทษนะ ที่ช่วยอะไรยูไม่ได้เลย” มีล่ากล่าวด้วยความเสียใจ
“ไม่เป็นไรเลย ยูช่วยไอมามากแล้วนะ และไอก็คงจะขอให้ยูช่วยตลอดไม่ได้ ไอต้องพึ่งตัวเอง ในเมื่อมันไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ ไอก็ต้องทำเพื่อความอยู่รอดของไอ กลืนน้ำลายตัวเองนิดหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง”
สองเพื่อนสาวโอบกอดกันทั้งน้ำตา มีล่าเองก็สงสารเพื่อนมากๆ แต่หล่อนก็ไม่มีความสามารถที่จะช่วยเหลืออะไรได้ขนาดนั้นคงทำได้แค่แนะนำและคอยช่วยเหลือในส่วนที่พอจะช่วยได้
คุณอาจจะชอบ
