เมียเช่า

“ฉันไม่สนหรอก ไอ้นั่นอ้วนฉุ!! ยังกับช้างตกมัน...แถมยังวิตถารด้วย ให้ใครไปก็ได้ คนไหนร้อนเงินน่ะ...คงยอม”

องอรตอบเสียงขุ่น ลูกค้ารายนี้จ่ายดีก็จริง แต่ไม่คุ้มที่ต้องเจ็บตัว เธอขอราคาธรรมดา ไม่ต้องอดทนมากนัก ทุกวันนี้ก็เอือมจะแย่!!

“มันระบุมาว่าจะเอามึง”

แซกตวาด มีลูกค้าเปย์ไม่อั้น เสือกไม่สน...

“ก็บอกปัดไปสิ...ฉันเป็นประจำเดือน งดรับแขก1อาทิตย์ มันอยากขนาดนั้น เดี๋ยวมันก็คว้าคนอื่นไปขย้ำแทนเองแหละ”

องอรจีบปากพูด เดี๋ยวนี้เธอไม่ต้องเร่งหาเงิน เมื่อความเป็นอยู่ของแม่ดีขึ้น บ้านใหม่ปลูกเสร็จแล้ว...ตบแต่งเหมือนวิมานฉิมพลี รถยนต์ป้ายแดงใหม่เอี่ยม...ทองหยองเต็มตัวเหมือนกับตู้ทองเคลื่อนที่ มีเงินเก็บในบัญชีธนาคาร...เพราะฉะนั้นเธอไม่จำเป็นต้องโหมหนักเหมือนเมื่อก่อน

“เออ...ตามใจมึง!!”

แซกตอบเสียงเขียว เขาตวัดตามองแววนิลซ้ำ หล่อนถอดฮู๊ดที่ปิดหน้าออกแล้ว หน้าตาดีไม่ใช่เล่น สมองแซกวิ่งฉิว เขาหลิ่วตาให้องอร และดูเหมือนเจ้าหล่อนจะรับลูกทัน

“แป๊บนะแวว ขอไปคุยกับไอ้เวรที่ก่อน เรื่องมากฉิบ!!”

องอรกระเด้งตัวลุกขึ้นยืน หล่อนเดินฉับๆ ตามไอ้หน้าดุไป ปล่อยให้แววนิลยืนหมุนคว้างอยู่กลางห้อง...ยังไงก็แล้วแต่ เธอต้องได้เงินจากองอรกลับไป ไม่อย่างนั้นคืนนี้เธอคงไม่มีที่นอน ต้องเร่ร่อนข้างนอกนั่น แค่คิดก็สยองจนชนลุกชัน

“มีอะไร? ทำตาขยิบไปขยิบมา...มีอะไรวะ บอกแล้วว่าขอพัก เครื่องในจะพัง... เดี๋ยวจะหากแดกไม่ได้”

องอรตวาดแหว หล่อนยกมือเท้าสะเอวไม่ได้กลัวท่าทางน่าเกรงขามของแซก เมื่อหล่อนคือตัวทำเงิน ไอ้เวรนี่ต้องพึ่งพาหล่อน

“อีนั่นน้องแท้ๆ มึงเหรออร?”

แซกไม่ได้สนใจท่าทีเกรี้ยวกราด เขาถามกลับ สลับกับชะเง้อมองเข้าไปในห้อง

“เปล่า...น้องต่างแม่ มีอะไร?”

องอรตอบแบบเสียไม่ได้ หล่อนเบ้ปาก ทำท่าทางเบื่อหน่ายหากมีคนสนใจแววนิลมากกว่าตัวเอง

“มันสนใจอยากทำงานแบบแกไม่ล่ะ...สวยๆ แบบนี้ ครั้งแรกคงได้โข”

ลูกคิดลางแก้วในหัวแซกวิ่งไปวิ่งมา ดีดไปดีดมาราคาค่าตัวของแววนิลน่าจะทำให้มันสบายไปหลายเดือน...

องอรชำเลืองมองแววนิลก่อนจะไหวไหล่...

“มันไม่สนหรอก...แต่ก็ไม่แน่...”

รอยหยักในสมองขององอรคิดได้ในบัดดล...หากลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของบิดา...จำเป็นต้องมีอาชีพที่สังคมเหยียดหยามเหมือนตัวเอง อยากรู้นัก สองคนผัว-เมีย นั่นจะรู้สึกอย่างไร

“เอาจริงๆ สิ...ดูจากสภาพแล้ว...น้องมึง ‘ซิง’ ชัวร์ ค่าเปิดซิงนะแพงโว้ย หากลองเอาไปเสนอดู มีคนสนใจละก็...รวย”

คนมีสตางค์ยอมควักกระเป๋าหากเขาพอใจ...เพื่อแลกสิ่งที่เขาปรารถนา...

“ฉันจะได้เท่าไร ถ้าฉันทำให้ ‘มัน’ สนใจได้”

องอรยกมือกอดอก…หล่อนกระตุกยิ้มมุมปาก...เธอจะเป็นคนป้ายรอยราคีนี้ให้แก่แววนิล อยากรู้นักมารดาหล่อนจะรู้สึกอย่างไร หากบุตรสาวตัวเองต้องมีรอยด่าง...ที่น่าอาย...

บทที่3. เมียเช่าค่าตัวแพง....

องอรย้อนกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง หลังตกลงบางอย่างกับแซกเสร็จ…หล่อนเดินไปทิ้งตัวนั่งบนที่นอนเหมือนเดิม ก่อนจะช้อนสายตามองแววนิล ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป

“ฉันช่วยแกก็ได้แวว...แต่...”

องอรเปรย แต่คำพูดของหล่อนทำให้แววนิลดีใจ เธอถลาเข้าไปใกล้ๆ ละล่ำละลักขอบคุณเสียงสั่น

“ขอบคุณนะพี่อร...หากป๊าส่งสตางค์มา แววจะรีบเอามาคืน”

คำพูดของแววนิล ทำให้องอรตัดสินใจได้ หล่อนไม่รู้สึกผิดเลย ที่จะถีบแววนิลลงเหว เมื่อบิดาลำเอียง เขาไม่คิดว่าเธอเป็นลูก ลูกคนหนึ่งสุขสบายบนกองเงินกองทอง ไม่เคยต้องลำบาก ไม่เคยต้องดิ้นรน ในขณะเดียวกัน ลูกสาวอีกคนที่ต้องปากกัดตีนถีบ ทั้งๆ ที่เป็นลูกของเขาเช่นกัน ทรงพลทำให้เธอตัดสินใจทำแบบนี้เอง...ดูสิ หากลูกสาวสองคน มีสภาพเหมือนๆ กัน เป็นอีตัว ที่ต้องขายตัวแลกเงิน...เขาจะรังเกียจใคร ระหว่างลูกชัง กับลูกรัก

“ตอนนี้ฉันไม่มีเงินสด...ต้องรอ...”

หล่อนเปรยแบบไม่ยี่หระ...

“นานไหมคะ ป้าให้เวลาแววถึง18:00 นาฬิกา ไม่อย่างนั้นจะงัดห้องแล้วโยนของแววทิ้ง”

แววนิลพูดเสียงสลด เธอมีความหวังขึ้นมาแต่มันถูกกำหนดด้วยเวลา

“น่าจะทัน”

องอรตอบ หากมีคนสนใจ...แววนิลกลับไปทันแน่...ถ้าหล่อนไหว!!

องอรคิดในใจ หล่อนไม่ได้พูดออกมา มีแค่รอยยิ้มสาแกใจที่ผุดขึ้นบนเรียวปาก