Malalin of love ร้อยรักมาลารินทร์ (เซดริก-มาลารินทร์)

“อื้อหืออออ ... ห๊อมมมม หอมมมม  พี่รินทร์ทำอะไรกินมั่งเนี่ย กลิ่นหอมไปถึงหน้าบ้านเลย” ปริณทำจมูกฟุดฟิด หลับตาพริ้ม หยอกเย้าพี่สาวคนสวย

“เมนูวันนี้ มีปลาทับทิมสามรสของโปรดคุณพ่อ ยำสามกรอบของโปรดคุณแม่ ผัดกะเพราไข่เยี่ยวม้าของโปรดพี่ แล้วก็ต้มขาไก่ซุปเปอร์ของโปรดแกไง เห็นบ่นนักบ่นหนาว่าอยากกินตีนนนนนน ฮ่าๆๆๆ “ ร่างสวยเอ่ยตอบน้องชายอย่างอารมณ์ดี เสียงหัวเราะของสองพี่น้องดังออกไปถึงหน้าบ้าน จนนางวิมาลาต้องเดินเข้ามาดู

“สองพี่น้องนี่เล่นอะไรกัน เสียงดังไปถึงข้างนอกเลยลูก” นางวิมาลายิ้มให้กับลูกทั้งสองคนของเธอ

“อาหารเสร็จหมดแล้วค่ะแม่ เดี๋ยวปริณช่วยพี่ตั้งโต๊ะได้เลยนะ แล้วพ่อล่ะคะกลับมาหรือยัง มาลารินทร์เอ่ยถามมารดาถึงนายบุรินทร์ บิดาของเธอ

“ยังเลยลูก นี่ก็จะสองทุ่มแล้วนะ ทำไมยังไม่ถึงบ้านก็ไม่รู้ แม่โทรหาก็ไม่ติด ไม่รู้โทรศัพท์แบตหมดหรือเปล่า” นางวิมาลาตอบกลับบุตรสาว แววตาฉายแววกังวล ปกติสามีไม่เคยกลับผิดเวลาเกิน 1 ชม. เพราะถ้ามีธุระสำคัญอะไรจะต้องโทรมาบอกนางก่อนทุกครั้ง แต่นี่เกินเวลาไปจะ 2 ชม.แล้ว มิหนำซ้ำยังติดต่อสามีไม่ได้อีก

“รถอาจจะติดก็ได้ค่ะแม่ รินทร์ว่าอีกสักพักพ่อก็คงจะถึงแหละค่ะ” ร่างบาง บอกกับแม่ของเธอ พร้อมกับประคองนางวิมาลาออกมานั่งรับลมรอที่สนามหญ้าหน้าบ้าน

21.30 น.

“ฮึก... ฮือออ รินทร์ สามทุ่มครึ่งแล้ว ทำไม่พ่อยังไม่กลับมา ฮืออ ...ฮึก แม่ใจคอไม่ดีเลยลูก” เสียงสะอื้นสั่นเทาของนางวิมาลาเอ่ยกับบุตรสาว ร่างบางรีบเดินมานั่งใกล้ ๆมารดา แล้วกอดประคองนางวิมาลาไว้ พลางลูบหลังลูบไหล่เบาๆ อย่างปลอบโยน ทั้งที่ใจตัวเองก็ร้อนรุ่มไม่ต่างกัน แต่ก็ยังพยายามฝืนพูดให้น้ำเสียงปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

“แม่ใจเย็น ๆ นะคะ เดี๋ยวพ่อก็กลับมา ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่อย่ากังวลใจไปเลยนะคะ เธอพูดปลอบมารดาทั้งๆ ที่เรียวปากของเธอเองก็สั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ ยอมรับว่าตัวเองก็ใจเสียไม่แพ้กัน

“กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ” เสียงโทรศัพท์สมาร์ทโฟนของมาลารินทร์ดังขึ้น ร่างสวยจึงคลายอ้อมกอดจากนางวิมาลา แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปรับโทรศัพท์ที่เธอชาร์ตแบตไว้ในบ้าน พลันสายตามองไปที่หน้าจอสมาร์ทโฟนปรากฎชื่อ นายบุรินทร์ บิดาของเธอ เรียวปากบางยิ้มกว้างอย่างดีใจ รีบรับสายทันที

“คุณพ่ออยู่ไหนคะเนี่ย ดึกแล้วทำไมยังไม่ถึงบ้านคะ หนูเป็นห่วงแทบแย่” ปากบางระล่ำละลักรีบพูดออกไปโดยที่ยังไม่ได้ฟังเสียงปลายสายเลยสักคำ

“เอ่อ...ขอโทษนะคะ ดิฉันเป็นพยาบาลจากรพ.XXX ค่ะ ตอนนี้คุณบุรินทร์ประสบอุบัติเหตุอาการสาหัส อยู่ที่รพ.XXX นะคะทางเราพบโทรศัพท์คนไข้แบตหมดอยู่ จึงนำมาชาร์ตแล้วลองเปิดหาเบอร์โทรญาติดู พบเบอร์ของคุณเลยรีบโทรมาแจ้งให้ทราบค่ะ … คุณ .... คุณคะ....คุณได้ยินไหมคะ ....ยังฟังอยู่ไหมคะคุณ?”

               มาลารินทร์ถือโทรศัพท์ค้างอยู่ ปากกระจับสีชมพูอ่อนอ้าค้าง น้ำตาคลอสองหน่วยตาแล้วไหลบ่าลงมาประดุจเขื่อนแตก แต่ไร้ซึ่งเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากปากสวยของเธอ ... ใช่...เธอกำลังซ็อคกับสิ่งที่ได้ยิน เสียงพยาบาลปลายสายยังคงเรียกเธออยู่ ลำคอเธอตีบตัน หน้าร้อนวูบวาบเหมือนจะเป็นลม

“พี่รินทร์ พี่เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม” ปริณเขย่าตัวเธอแรง ๆ จนเธอได้สติ ตากลมดำขลับและแพขนตางอนดกหนาที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาหันมามองน้องชายแล้วร่ำไห้

“ปริณ ...ฮึกกกก ฮืออออ รพ.XXX โทรมาบอกว่าพ่อประสบอุบัติเหตุอาการสาหัสอยู่ที่รพ.เราต้องรีบไป ไปหาพ่อกัน ฮือๆๆๆ” ร่างบางสะอื้นตัวโยน ในขณะที่นางวิมาลาได้ยินทั้งหมดที่บุตรสาวคุยกับน้องชาย นางยืนตกตะลึงอยู่หน้าประตูกลางบ้าน แล้วค่อย ๆ เซล้มลงร้องไห้สะอึกสะอื้น ปริณรีบผละจากร่างบางของพี่สาว แล้วเข้าประคองแม่ มาลารินทร์ได้สติ รีบวิ่งเข้าไปดูมารดาทันที ปริณสั่งให้พี่สาวดูแลแม่ไว้ ส่วนตนรีบวิ่งไปขับรถออกมา แล้วพาทุกคนขับรถไปรพ.XXX ทันที

@ รพ.XXX หน้าห้อง ICU

“รินทร์ พ่อเป็นยังงัยบ้าง ปริณโทรมาบอกฉันก็รีบตามมาเลย” สายป่านวิ่งมาหาทุกคนที่อยู่หน้าห้อง ICU  ร่างบางผวาเข้าหาเพื่อนที่เพิ่งมาถึง กอดซบหน้าลงกับอกเพื่อนสาว ร้องไห้สะอื้นตัวโยน น้ำตาเปียกชุ่มเสื้อของสายป่าน

               แกร๊ก ... แอ๊ดดดด... เสียงประตูห้อง ICU เปิดออกมา คุณหมอพร้อมกับพยาบาลสาวสองคนเดินออกมาจากห้อง

ทุกคนรีบเดินเข้ามาหาหมอพร้อมกัน

               “คุณหมอคะ คุณพ่อของรินทร์เป็นอย่างไรบ้างคะ” มาลารินทร์เอ่ยถามคุณหมอเสียงสั่นระริก

               “คุณบุรินทร์อาการสาหัสมากครับ หมอได้พยายามจนถึงที่สุดแล้ว แต่ร่างกายของคนไข้บอบช้ำเป็นอย่างมาก หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับที่ไม่สามารถช่วยชีวิตของคุณบุรินทร์ไว้ได้ หมอทำเต็มที่แล้วจริง ๆ ครับ” เสียงกล่าวอย่างสุภาพจากหมอหนุ่มใหญ่วัยกลางคนกล่าวขึ้นพร้อมกับค้อมศีรษะลงเล็กน้อยอย่างสุภาพ และเดินจากไป

               “ฮึกกก ฮืออออ โฮๆๆๆ ” เสียงร้องไห้ของทุกคนดังระงมอยู่หน้าห้อง ICU ร่างบางของมาลารินทร์สะอื้นสั่นสะท้าน ปากกระจับสีชมพูอ่อนสั่นไหวระริก หัวใจแตกสลาย เมื่อสูญเสียบิดา ผู้เปรียบเสมือนเสาหลักของครอบครัว เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ในอก ด้วยไม่อยากให้นางวิมาลา มารดาของตนต้องรู้สึกทุกข์หนักไปกว่านี้ เธอต้องเข้มแข็ง เพื่อเป็นหลักให้แม่และน้องชายแทนบิดาผู้จากไป

               ดวงตากลมคู่สวยพร้อมแพขนตาหนาหลับตาลง น้ำตารินไหลเป็นสาย ตกระทบหน้าอกจนเปียกปอน ระรึกถึงนายบุรินทร์บิดาผู้จากไป พร้อมกับอธิษฐานจิตในใจ

 “สู่สุคตินะคะพ่อ อย่าได้ห่วงอะไรเลย รินทร์จะดูแลแม่และปริณต่อจากพ่อเอง รินทร์สัญญาว่าจะดูแลทุกคนเป็นอย่างดี ด้วยชีวิตของ รินทร์ค่ะ”

Write Talk: ตอนนี้เศร้ามาก สงสารน้องรินทร์จังเลยค่ะ รี้ดล่ะคะ สงสารน้องกันบ้างไหม ..

ชอบกันไหม อ่่านแล้วรู้สึกอย่างไรกันบ้าง เม้นท์ให้กำลังใจกันบ้างนะคะ