รอยรักหัวใจทมิฬ

“พ่อโตมันจะมากไปแล้วนะ ลูกสาวฉันถูกพ่อโตย่ำยี พ่อโตต้องรับผิดชอบ” เสียงเข้มของลุงกำนันปั่นเปล่งออกไป แววตาของชายชราแดงก่ำจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีนิลของชายหนุ่มที่ยืนทำหน้าไม่มีความทุกข์ร้อนอะไรเลย อยากจะเดินเข้าไปหาแล้วเอาไม้ตะพดฟาดหัวไอ้คนชั่วนี่นัก

“ผมไม่เคยย่ำยีลูกสาวลุงกำนันเลยนะครับ...เธอมาให้ท่าผมเอง” สิงโตพูดหน้าตาย เขาส่งสายตาอันเหยียดหยันดูถูกดูหมิ่นจ้องมองร่างของพรพรรณที่อยู่ในอ้อมกอดของนางทอง ผู้หญิงมารยา อย่าหวังจะเข้าหามารดาของเขาแล้วจะได้ในสิ่งที่ต้องการ ไม่มีทาง ดวงตาสีเข้มแดงก่ำรวมทั้งใบหน้าของเขาก็บูดบึ้ง เกลียดผู้หญิงคนนี้ที่สุด

“โตหยุด... ไอ้ลูกชั่วมานั่งคุยกันเดี๋ยวนี้ ชอบทำเรื่องเลวร้ายดีนัก” นางทองทนฟังเสียงของลูกชาย พูดออกมาได้ไงเห็นแก่ตัวที่สุด ไอ้ลูกเลวปัดความรับผิดชอบ ถึงนางจะยังไม่เชื่อสนิทใจมากนักว่าพรพรรณจะท้องกับลูกชายของนางจริงๆ แต่นางก็ไม่อยากให้ลูกชายมาดูถูกผู้หลักผู้ใหญ่แบบนี้

นางทองผลักออกจากการกอดพรพรรณ แล้วพยุงตัวลุกขึ้นเดินเข้าไปหาลูกชาย มือเรียวอันเหี่ยวย่นตีและหยิกลูกชายไปหลายที นางรั้งร่างของชายหนุ่มเข้ามานั่งคุยกันให้รู้เรื่องว่าจะเอาอย่างไร จะปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ได้แน่นอน

“แม่!! ผมไม่ผิดนะครับ... แม่จะให้ผมรับผิดชอบผู้หญิงคนนี้แล้วน้ำผึ้งล่ะ แม่จะให้ผมทิ้งเธอเหรอครับ” สิงโตยังมิวายเอ่ยเตือนมารดา เขาเดินโซเซตามหลังนางทอง ชายหนุ่มไม่ยอมที่จะนั่งคุยด้วยดีๆ

“ไอ้ลูกเลวกลิ่นเหล้าหึ่งเลยนะ นั่งลงเดี๋ยวนี้ จะยืนค้ำหัวผู้หลักผู้ใหญ่อีกนานไหม” นางทองสะกิดให้ลูกชายนั่งลงตรงข้างๆ

“แม่กับลุงกำนันจะเอาอย่างไรก็ว่ามา” สิงโตเอ่ยขึ้นแบบปัดไปที ไม่อยากจะนั่งอยู่ตรงนี้ เขาเดินอ้อมไปนั่งอีกฝั่ง พร้อมทั้งยกขาอีกข้างขึ้นไขว่ห้าง แผ่นหลังหนาแน่นพิงพนักโซฟา ยกแขนทั้งสองข้างกอดอก สายตาดวงเข้มดุดันก็มองสองพ่อลูกแบบไม่พอใจ โดยเฉพาะพรพรรณ ผู้หญิงมารยาร้อยเล่ห์ทำมาเป็นบีบน้ำตา

“โต!!... อย่าก้าวร้าวลุงกำนันแบบนี้” นางทองเปรยเสียงสะบัด ดุลูกชายชายที่ทำตัวแข็งกระด้างใส่ผู้มีอาวุโสกว่า นางอบรมสั่งสอนลูกชายเสมอให้นอบน้อมต่อผู้มีอายุกว่า

“ก็บอกผมมาสิ จะให้ผมพาพรพรรณไปทำแท้งก็บอกได้นะ... ผมจะพาไปเดี๋ยวนี้เลย...”

“โต!!...” / “สิงโต!!...” / “พี่โต!!...” เสียงของคนทั้งสามเปล่งดังขึ้นพร้อมกัน นางทอง กำนันปั่น แม้แต่พรพรรณ เขาทั้งสามไม่คิดเลยว่าสิงโตจะเอ่ยแบบนี้ออกมา

“อึกก... ฮืออ... พ่อจ๋า พรอยากกลับบ้าน” เสียงสะอึกผสมคำพูดอันสั่นเครือ เธอยิ่งอับอายขายหน้าเหลือเกิน ไม่คิดว่าสิงโตจะเป็นคนเห็นแก่ตัวที่สุด นี่เขาคิดที่จะฆ่าเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองจริงๆ หรือ

“แม่ทอง ฉันให้เวลาแม่ทองจัดการปัญหาต่างๆ ให้เรียบร้อยภายในสามวัน หลังจากนั้นแล้วรีบพาลูกชายของแม่ทองจัดขบวนขันหมากไปสู่ขอลูกสาวฉันให้ถูกต้องตามประเพณี ถ้าไม่ไปตามที่ฉันบอก แม่ทองคงรู้นะว่าอะไรจะเกิดขึ้น...”

“พี่กำนัน... เอ่อ... ฉันจะรีบจัดการให้จ้ะ” นางทองหันไปมองกำนันปั่น แล้วหันไปมองหน้าลูกชายตัวดี

“พ่อจ๋า...” พรพรรณเจ็บจุกปวดร้าวรานหัวใจยามเหลือบสายตามองคนตัวโต เขานั่งเป็นต่อไม่คิดที่จะใส่ใจเธอเลยสักนิด อยากจะรู้จริงๆ ว่าเขาแคร์ความรู้สึกของเธอบ้างหรือเปล่า

“กลับบ้านกันนังหนู” กำนันปั่นพยุงตัวลุกขึ้น แล้วยกมือชี้หน้านางทอง เปล่งเสียงดังกำชับให้สองแม่ลูกรับรู้ ชายชราเดินเข้าไปพยุงลูกสาวที่เอาแต่นั่งสะอื้น สายตาอันน่าเกรงขามของกำนันปั่นมองสิงโตที่นั่งทำตัวไม่ทุกข์ไม่ร้อน สักวันไอ้เด็กหนุ่มผู้หยิ่งจองหองคนนี้มันจะต้องเสียใจที่ทำสิ่งเลวร้ายไว้กับลูกสาวของกำนันปั่นอย่างเขา แล้วเขาจะรอสมน้ำหน้ามัน...

ห้าวันต่อมา...

พรพรรณนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนกระท่อมปลายนา มือเรียวอวบยังลูบหน้าท้องโนนนูน สัมผัสสื่อสารให้สิ่งมีชีวิตข้างในรับรู้ว่าเธอรักและจะไม่ทำลายอย่างที่สิงโตพูดเด็ดขาด ตาดวงโตก้มมองเรียวขาอันสลวยทั้งสองข้างที่แกว่งไปมา ใจของหญิงสาวลอยนึกคิดหาคำพูด เธอจะเริ่มต้นพูดอย่างไร ขอร้องอย่างไรดี รับรู้ว่าหญิงสาวที่เธอจะมาพูดคุยด้วยก็สูญเสียสิ่งที่รักไปอยู่หมาดๆ แต่เธอต้องพูดคุยให้รู้เรื่อง จะเลือกว่าเป็นผู้หญิงเห็นแก่ตัวก็ยอมเหมือนกัน เพราะเธอทำเพื่อลูกในท้องของตัวเองต่างหาก