ทัณฑ์รักรอยน้ำตา

บทที่ 1 ความลับของเมษา

“คุณเมษาครับ จากผลการตรวจร่างกายปีนี้ พบว่าคุณมีสุขภาพที่ค่อนข้างอ่อนแอ ผนังมดลูกบางจนอาจไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ แต่ทว่าคุณก็ยังโชคดี โชคดีที่สามารถตั้งครรภ์ได้ในครั้งนี้ ถึงแม้ทารกในครรภ์จะไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ คุณควรจะต้องระมัดระวังเรื่องสุขภาพและการดูแลร่างกายให้มากขึ้นครับ จนกว่าจะอยู่ในระยะที่ปลอดภัยแล้วครับ”

นายแพทย์จิตใจอารีสั่งยาให้เธอ พร้อมกับให้คำแนะนำที่น่าจะมีผลดีกับคนไข้ของเขา แล้วก็ส่งใบสั่งยาให้กับคนไข้ พลางยิ้มให้ “อย่าลืมนะครับ ทานยาตามเวลาที่หมอสั่งอย่างเคร่งครัดด้วย ผมจะช่วยภาวนาให้เด็กคนนี้ปลอดภัยและคลอดออกมาอย่างแข็งแรง”

“ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ” เมษายื่นมือไปรับใบสั่งยาพร้อมกับยิ้มเศร้าๆ แล้วก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

ทันใดนั้น...หมอก็เตือนซ้ำขึ้นมาอีกครั้ง “คุณต้องดูแลรักษาสุขภาพให้ดีด้วยนะ พยายามอย่าให้มีอะไรมากระทบกระเทือนใจ อย่าลืมเด็ดขาด!!”

ร่างกายของเธออ่อนแอมาแต่กำเนิด เป็นคนป่วยที่เข้าออกโรงพยาบาลเหมือนการเดินเข้าห้างสรรพสินค้าเพื่อจับจ่ายซื้อหาสินค้าประจำวัน เธอเลยมีแนวโน้มที่จะมีลูกยาก มีความเป็นไปได้สูงมากที่ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้เลยชั่วชีวิต

และนี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ ‘สามี’ ตกลงแต่งงานกับเธอ

“ขอบคุณค่ะคุณหมอ ฉันจะระวังให้มากๆ ค่ะ” เมษาฝืนยิ้ม และเดินเลี่ยงออกไป

เมษาอดคิดไม่ได้ ระหว่างที่นั่งนิ่งๆ รอคิวที่จะรับยา เธอแต่งงานกับคีรินได้สามปีแล้ว และการแต่งงานครั้งนี้ไม่มีความรักมาตั้งแต่แรก เธอยอมแต่งงานกับชายผู้นั้นเพราะเหตุผลส่วนตัว ส่วนคีริน ไม่ต้องบอกก็รู้ เขาเลี่ยงงานวิวาห์ครั้งนี้ไม่ได้ คงเพราะมารดาของเขา ‘ไม่ยอมรับ’ ผู้หญิงที่เขารัก

แม่สามีที่รักลูกสะใภ้มากกว่าบุตรชายของตัวเอง

คำประกาศิตของนวลอนงค์ไม่มีกล้าใครคัดค้านด้วย

แม้แต่คีริน บุตรชายของนาง

เมษารู้อยู่เต็มอก ผู้ชายคนนั้นพยายามต่อต้านจนนาทีสุดท้าย

แต่ทว่า...ผู้ชายที่เกิดมาบนกองเงิน กองทอง ไม่มีทางสละทรัพย์สมบัติที่เขาควรได้ แล้วหันหลังให้กับทรัพย์สินมหาศาลเพียงเพราะต้องการบูชาความรักหรอก

คีรินเองก็เช่นกัน

เขายอมตกลงมีพันธะกับเธอ

ใช้ชีวิตแบบสามีภรรยากันจริงๆ

เขาเต็มใจนอนกับเธอทุกคืน เพราะเขารู้เต็มอกว่าเธอสุขภาพไม่ดี มีเปอร์เซ็นต์การตั้งครรภ์ได้น้อยนิด

เมษาเป็นเพียงคนเดียวที่อยากอุ้มชูสายเชือดของเขา เธอเฝ้ารอคอยการมาถึงของเด็กคนนี้ ดังนั้นเธอตั้งใจจะปกป้องเขาอย่างดีที่สุด

“เห้อ!!” เธอถอนใจพรวด หลังจากรับยาบำรุงสุขภาพจากห้องจ่ายยาเสร็จ เธอออกมาจากคลินิกและตรงกลับไปที่รถยนต์

คนขับสตาร์ทรถ และเหลือบมองเธอผ่านกระจกมองหลัง พลางถามขึ้นแผ่วๆ “คุณผู้หญิงครับ คุณผู้ชายจะมาถึงสนามบินไฟล์บ่ายสามโมง ตอนนี้ยังมีเวลาเหลืออีกยี่สิบนาที คุณผู้หญิงอยากจะไปรอที่สนามบินเลยไหมครับ?”

“ไปเลยก็ได้ค่ะ”

เมษาตอบเสียงแหบ ความจริงเธอยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับสามีเลย เธออยากเลี่ยงเขาให้ถึงที่สุด แต่ทำไงได้...การหลบหน้า ไม่ใช่วิธีเลี่ยงที่ดีเลย

ไหนๆ อีกยี่สิบนาทีเธอก็จะได้เจอเขาแล้ว รอยยิ้มเศร้าๆ ผุดขึ้นมุมปาก หัวใจเธอเต้นอ่อนแรงลงเรื่อยๆ

คีรินเดินทางไปเจรจาธุรกิจที่ต่างประเทศเกือบจะครบหนึ่งเดือนแล้ว เธอคิดถึงเขา แต่คงตรงกันข้ามกับความรู้สึกของคีริน เมษารู้ดี ทุกครั้งที่เขาเดินทางออกนอกประเทศ มันเลี่ยงไม่ได้เลยที่เธอจะอดระแวง ทั้งที่เธอเองก็รู้ดี การที่คีรินแอบไปหารินรดานั้นเป็นเพราะเขารักเธอ เป็นเธอเองต่างหากที่เข้ามาแทรกกลางความรักของทั้งสองคน

ระหว่างทาง เธออดไม่ได้ที่จะวางแผนการใช้ชีวิตของตัวเองคร่าวๆ มือของเธอวางอยู่บนท้องน้อยตลอดเวลา

ตรงจุดนี้คือลูกของเธอกับคีริน อีกแปดเดือน หากไม่มีอะไรผิดพลาด ลูกของเธอก็จะคลอดออกมา