ฝนโปรยในสายหมอก

“พี่หมอกจะให้ฝนไปไหน แล้วลูกในท้องล่ะคะ พี่จะให้ฝนทำยังไง เขาเป็นลูกของพี่นะ อึกกก” ม่านฝนยังนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิม ดวงตาพร่ามัวเพราะน้ำตาบดบังมองร่างโต เขาที่ไม่เคยมองความทุกข์เจ็บปวดของเธอเลย

“หึ! ถ้าคิดไม่ออกก็พากันไปตายซะสิ!” คำถามของหญิงสาวทำให้แสงหมอกหยุดเดิน เขาหัวเราะและหายใจแรงๆ ผสมกันแล้วใช้เท้าเขี่ยของบางอย่างใส่หน้าเธอ

“พี่!” ม่านฝนในเวลานั้นเหมือนคนตายทั้งที่หายใจได้ ดวงตาฉ่ำน้ำใสมองเชือกที่ชายคนรักเตะใส่หน้า เธอจับมันขึ้นมาหวังจะทำจริงๆ แต่ก็ต้องเปลี่ยนใจเมื่อก้มมองมือของตัวเองที่กุมท้องแบนราบ

ม่านฝนโยนเชือกทิ้งแล้วเช็ดน้ำตาออกจากดวงตาพร่ามัวยามมองชายคนรักเดินห่างออกไปไกลแล้ว เขาทิ้งเธอให้จมอยู่กับปัญหาที่เขาทำ หญิงสาวต้องแก้ไขคนเดียวและทุกข์ทรมานใจอย่างแสนสาหัส…

“รถจอดป้ายสุดท้ายแล้ว ลงเร็วๆ ใครจะไปในเมือง อีกห้านาทีรถจะออกนะ รีบขึ้นรถเร็วๆ เลยนะ” เสียงเคาะข้างรถผสมเสียงตะโกนของเด็กเก็บตังค์เรียกผู้โดยสารดังสนั่น

“แม่ครับ ถึงบ้านแล้วครับ” แสงเหนือผงกหัวขึ้นมองหน้าแม่ แล้วมองไปรอบด้าน เด็กน้อยฉลาดเกินอายุจำได้ว่านี่เป็นทางเข้าบ้านจึงสะกิดเรียกแม่

“คะ ครับ” เสียงของลูกและเสียงตะโกนไล่ให้คนลงของเด็กท้ายรถ ดังจนม่านฝนตื่นตกใจ เธอลนลานอุ้มลูกลงจากรถไปยืนบนฟุตปาธ

“เหนือเดินเองได้ครับ” แสงเหนือขืนตัวลงจากอ้อมกอดของแม่ ยืนเกาะขาแม่ สายตาสีเข้มบ้องแบ๊วก็มองจ้องร้านค้าที่มีของเล่น

“ครับคนเก่ง” ม่านฝนก้มมองหน้าลูก มือก็สาละวนหากระเป๋าสตางค์ในกระเป๋าสะพาย เพื่อจะเอาเงินเหรียญให้ค่ารถสองแถว

“แม่ครับ เหนือไปหายายสายนะครับ” แสงเหนือบอกแม่ และไม่รอฟังคำตอบ เด็กน้อยกอดตุ๊กตาเสือเน่าเดินดุ่มๆ ตรงไปยังร้านขายของเล่น

“เหนือ เดี๋ยวครับ รอแม่ด้วยครับ” ม่านฝนจิตใจเริ่มว้าวุ่นขณะยืนรอเงินทอนจากเด็กเก็บเงิน ซึ่งเด็กมันก็อ้อยอิ่ง ไม่ยอมทอนเงินห้าบาทให้เธอสักที ถึงเงินห้าบาทไม่มีค่าสำหรับคนอื่น แต่สำหรับเธอมันมีค่ามากมาย เพราะห้าบาทนี้ยังซื้อมาม่าหรือไข่ไก่ให้พอประทังชีวิตในยามที่เธอไม่มีให้ลูกกิน...

ที่ร้านขายของชำ...

“มายืนมองอีกแล้วนะเจ้าเหนือ”

ป้าสายเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างจึงบอกให้เด็กในร้านวิ่งข้ามถนนไปจูงเด็กแสงเหนือข้ามถนน ซึ่งม่านฝนที่ยังรอเงินห้าบาทจากไอ้เด็กท้ายรถสองแถวเห็นว่าเป็นคนของยายสายจึงพยักหน้าให้ และขอบคุณเจ้าของร้าน

“วันนี้ ผมมีเงินครับ แม่จะซื้อของเล่นให้ครับ” แสงเหนือยิ้มยิงฟันให้ยายสาย แล้วเข้าไปนั่งยองๆ ตรงกล่องขนาดใหญ่ซึ่งข้างในมีแต่หุ่นยางไอ้มดแดงและไอ้อุลตร้าแมนหลายร้อยตัว

“ยายก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ อยากได้อันไหนล่ะ เลือกเอาสิ” ยายสายคุ้นเคยกับเด็กน้อยคนนี้ เพราะเห็นมาตั้งแต่ตัวแดงๆ อายุสองเดือนได้ละมั้ง ตอนนั้น ม่านฝนหิ้วกระเป๋าอุ้มลูกมาขอเช่าบ้านของนางเมื่อสามปีก่อน

“มีหลายตัวจังครับ ผมอยากได้หมดนี่เลยครับ” แสงเหนือจับตัวนั้นปล่อยตัวนี้ แล้วกลับมาจับตัวเดิมทำสลับกันไปมา บ่นเบาๆ กับตัวเอง

ป้าสายหัวเราะหึๆ ในความน่ารักของเด็กน้อย นางลูบหัวของเจ้าแสงเหนือ แล้วลุกขึ้นยืนก่อนเดินไปหาม่านฝนที่เดินเข้ามาในร้าน พลางเอ่ยถาม

“ไปในเมืองมาเหรอฝน”

“ค่ะ” เพื่อมารยาท ม่านฝนก็ตอบเพียงสั้นๆ ถึงเธอจะเช่าบ้านของแกอยู่ ก็ใช่ว่าจะต้องเล่าทุกเหตุการณ์ในชีวิตประจำวันให้หญิงชรารับรู้

“แม่ครับ เหนือไม่รู้จะเอาตัวไหนดีครับ ของเล่นเยอะแยะเลยครับ” แสงเหนือยิ้มจนเห็นฟัน ชูของเล่นหลายตัวที่อยู่ในมือให้แม่ดู

“เลือกอันที่อยากได้มากที่สุดสิครับ” ม่านฝนเดินไปนั่งยองๆ ข้างลูก เช็ดเหงื่อข้างขมับและผมชื้นเหงื่อกลางกระหม่อมให้แสงเหนือด้วยริมฝีปาก

“เอาอันนี้ ไม่เอาดีกว่า เอาอันนี้ดีกว่า แม่ครับ เหนืออยากได้สามตัวครับ” เด็กน้อยดันหน้าแม่ออก แล้วพูดอ้อนขอเพิ่มของเล่นทั้งที่เลือกหยิบจับหุ่นอุลตร้าแมน

“ป้าสายคะ ฉันเอาไข่ไก่สามฟอง ผงพะโล้ซอง แล้วปลากระป๋องสองกระป๋องกับวุ้นเส้นหนึ่งห่อ แล้วนี่สามตัวเท่าไรคะ” เธอยีเส้นผมของลูกเล่นแล้วลุกขึ้นยืน หันไปเลือกซื้อของจะทำกินเย็นนี้

“ไอ้หุ่นน่ะสามตัวร้อย ส่วนของนี่ทั้งหมดสามสิบบาท รวมทั้งหมดร้อยสามสิบบาท” นางสายบอกพร้อมทั้งสาละวนเอาของใส่ถุงหิ้ว

“เอาอมยิ้ม กับนมไวตามิลค์สามกล่อง แล้วขนมปังไส้แยมสองห่อด้วยค่ะ” ม่านฝนยื่นเงินให้ยายสายร้อยเจ็ดสิบบาท

“ทั้งหมดนี้ร้อยเจ็ดสิบพอดีนะ”

นางสายขอของเล่นจากเด็กแสงเหนือ แต่เจ้าแสงเหนือส่ายหน้า บอกยายสายว่า

“ผมจะถือเองครับ”

“ค่ะ” ม่านฝนพยักหน้า แล้วรับถุงหิ้วมาถือไว้ แล้วหันไปกวักมือเรียกลูกชาย

“แม่ครับ เหนือดีใจจังครับ ปิ้ววๆ ๆ อึกอักๆ ๆ ปิ้ววๆ ๆ ๆ”

เด็กแสงเหนือทำเสียงหุ่นสองตัวเตะต่อยสู้ยิงกัน พร้อมทั้งเดินเข้าไปกระแซะขาแม่ ดวงหน้าหล่อเต็มไปด้วยความสุขแหงนขึ้นมองแล้วชูของเล่นให้แม่ดูอีกครั้ง

“ไป กลับบ้านกันครับ”

รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะมีความสุขของลูกทำให้ม่านฝนยิ้มจนแก้มแทบแตก ไม่มีอะไรอีกแล้วที่จะทำให้เธอหยุดรักลูกชาย หญิงสาวรักลูกยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง นี่คือคำพูดที่กลั่นกลองออกมาจากใจของเธอตลอดเวลาที่หายใจเข้าออก

“ครับ”

เด็กแสงเหนือยื่นมือให้แม่จับ อีกข้างก็กอดตุ๊กตาเสือและหอบของเล่น บ้างก็ทำเสียงยิงปืน ‘ปิ้ววว!!’ และทำเสียงชกต่อยกัน ‘อึกอัก!!!’ บ้างก็หยุดเดินเล่น แล้ววิ่งตามแม่ บางทีก็กระโดดเล่นคนเดียวเสียงดังไปตามทางเข้าบ้าน

ม่านฝนเดินจากปากทางมาถึงบ้านก็ใช้เวลาเพียงสิบนาที ซึ่งบ้านไม้ชั้นเดียวหลังนี้ เธอเช่ายายสายอยู่ในราคาเดือนละพันเจ็ดร้อยบาท ไม่รวมค่าไฟและน้ำ