ฉันเปิดเผยว่าสามีนอกใจในงานวิวาห์

“อิซาเบลล่า?” มัตเตโอมีแววตาตกใจและสับสนอย่างชัดเจน เขาเกือบเสียอาการ

กดเสียงต่ำถามว่า “เธอมาที่นี่ได้ยังไงจ๊ะ?” ฉันไม่ตอบ เพียงแค่ยืนเอียงตัวทักทายจับมือกับคุณแพตเตอร์สัน พร้อมรอยยิ้มที่สง่างามตามเคย

แล้วฉันก็ถามเบาๆ ว่า “มัตเตโอ คลาร่ากลายเป็นหัวหน้าวางแผนของกลุ่มโรมานโนตั้งแต่เมื่อไหร่? ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย”

มัตเตโอตกใจไปชั่วครู่ ก่อนจะปกปิดว่า “นี่คือการเปลี่ยนแปลงที่จำเป็นของกลุ่มบริษัท” “ความสามารถของคลาร่าจะนำผลประโยชน์มากขึ้นให้บริษัท และเธอก็ทำโครงการ AO3 ได้ดีมาก

” ฉันแกล้งทำเป็นสงสัยว่า “แต่คนที่มีหน้าที่รับผิดชอบโครงการ AO3 คือฉัน—” ยังไม่ทันพูดจบ

เขาก็ขัดว่า “อิซาเบลล่า ไม่ใช่ตอนนี้ อย่าพูดเรื่องนี้ต่อหน้าคนนอก

” มัตเตโอรีบพาฉันกล่าวลาแพตเตอร์สันและพาฉันไปที่มุมห้องเต้นรำ ฉันสังเกตเห็นสายตาของคลาร่าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิและหยิ่งผยอง “ขอโทษนะ” มัตเตโอดึงฉันไปที่เงียบๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “นี่ไม่ใช่ความคิดของฉัน มันเป็นความคิดของพ่อฉัน โทมัส” ฉันพูดเสียงเย็นชา “AO3 เป็นโครงการของฉัน คุณรู้ว่าฉันทุ่มเทแค่ไหน” มัตเตโอพยายามกอดฉัน

กดเสียงต่ำว่า “แน่นอนว่าฉันรู้ แต่ถ้าจะให้พ่อแม่ฉันยอมรับการแต่งงานของเรา ฉันต้องยอมแพ้บ้าง” หายใจฉันหยุดชะงัก พ่อแม่ของมัตเตโอมองว่าฉันไม่เหมาะสมกับครอบครัว

เพื่อไม่ให้มัตเตโอและครอบครัวเขาต้องเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้ของมาเฟีย ฉันปิดบังสถานะทายาทของตระกูลบรู๊ค เมื่อมองจากพวกเขา ฉันเป็นเพียงเด็กหญิงธรรมดาที่ใช้ทุนการศึกษาเพื่อเรียนต่อ

ส่วนคลาร่า ลูกสาวบุญธรรมของครอบครัวโรมานโนที่มีมรดกมากมาย เป็นลูกสะใภ้ที่พวกเขาปรารถนายิ่งกว่า “อิซาเบลล่า ฉันสัญญาว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย” มัตเตโอพูดอย่างเร่งรีบ “แค่ทนอีกครั้ง เพื่ออนาคตของเรา” ฉันจ้องมองเขา ผู้ชายคนนี้ ฉันเคยรักเขาด้วยใจจริง

แต่คำว่า “ครั้งสุดท้าย” เขาพูดมาหลายครั้งแล้ว ฉันเกือบจะตอบโต้ไป

แต่ก็อดทนไว้ ฉันหลับตาลง ทำเป็นว่าเสียใจ “ก็ได้ .

. . เพื่อการแต่งงานของเรา” เขายิ้มด้วยความยินดี กอดฉันแน่น “ขอบคุณนะ อิซาเบลล่า ขอบคุณที่เข้าใจ

” ฉันซ่อนตัวในอ้อมกอดเขา ความคิดด้านลบในใจขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตอนนั้น คลาร่าเดินเข้ามา เธอร้องเรียกอย่างเสน่ห์ “มัตเตโอ!” เสียงยาวเกินไป

เมื่อเราปล่อยกัน เธอก็พาดแขนมัตเตโออย่างไม่เหมาะสม

ตัวเธอเน้นย้ำด้วยการเบียดอกเข้าไป พร้อมกับบ่นเสียงหวานว่า “พี่ชาย ฉันมาในงานใหญ่ครั้งแรก กลัวมากเลย อยากให้พี่อยู่ด้วย” ฉันเลิกคิ้ว เธอกล้าท้าทายในสถานการณ์นี้ สิ่งที่น่ารังเกียจกว่านั้นคือ เธอหันมาหาฉันแล้วเรียกเสียงอ่อนหวานว่า “พี่สะใภ้~ ขอยืมพี่ชายได้ไหม?” หน้ามัตเตโอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด เตือนเสียงต่ำว่า “คลาร่า อย่าล้อเล่น”

แต่คลาร่าเหมือนไม่ได้ยิน หัวเราะอย่างสดใส “พี่สะใภ้ใจกว้างแน่ๆ ไม่ถือโทษหรอก” ฉันยิ้มเยาะ “แน่นอน” มัตเตโอพูดด้วยน้ำเสียงระอากับฉันว่า “คืนนี้ฉันอาจต้องทำงานดึก เธอกลับบ้านไปพักผ่อนก่อนนะ” พูดจบ

เขาก็ถูกคลาร่าลากไป

ฉันมองตามพวกเขาจากไป หัวใจเหมือนถูกทิ้งกลางทาง

ความทรงจำถาโถม—คืนที่นัดเดทไม่รู้กี่ครั้ง

แค่คลาร่าโทรมา เขาก็จะหันหลังให้ทันที นัดเดท เดินเล่น ดูหนัง แม้แต่ตอนฉันป่วย เขายังทิ้งฉันไปปลอบคลาร่าที่ “ฝันร้าย” ฉันเคยคิดว่านี่คือ “ความเอาใจใส่แบบพี่ชาย” แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าฉันตาบอด ฉันบังคับตัวเองให้สงบ

ทายาทบรู๊คส์ไม่ควรเสียอาการในสถานการณ์แบบนี้

เมื่อควบคุมอารมณ์ได้แล้ว ฉันกลับไปในงานเต้นรำและคุยงานกับคุณเจนกินส์อย่างมืออาชีพและใจเย็น แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความโกรธ สุดท้าย

ฉันก็ทนจนถึงเวลาที่จะกลับ ที่จอดรถใต้ดิน ฉันเพิ่งปลดล็อกรถ มือถือก็สั่นขึ้น

ข้อความจากคลาร่าปรากฏขึ้น —“อยากรู้ไหมว่ามัตเตโอเป็นยังไงในห้องของฉัน? ถ้าอย่างนั้นมาที่ที่จอดรถใต้ดินสิ”