ในวันครบรอบแต่งงานของเรา ฉันส่งสามีและครอบครัวของเขาไป
ตอน 1
วันครบรอบแต่งงาน ฉันเกิดความคิดอยากใช้มือถือเก่าของสามีทำวิดีโอระลึกความหลัง
พอเปิดเครื่องขึ้นมาโน้ตในมือถือก็เด้งขึ้นมาเอง หัวข้อล่าสุดคือ “บันทึกของลูก”
“วันนี้เป็นวันครบรอบเดือนของเจ้าตัวน้อยของเรา อาการแพ้ท้องของแม่ดูเหมือนจะรุนแรงขึ้น สงสารเธอจัง พ่อซื้อชุดสวยๆ มากมายรอให้ลูกใส่เมื่อคลอดออกมา ”
ผู้ลงชื่อคือสามีของฉัน โจว ฮั่น แต่ฉันไม่เคยตั้งครรภ์เลย ฉันโทรไปหาสามีที่กำลังทำงานอยู่
: “เรื่องโน้ตในมือถือเก่าของคุณคืออะไร?”
เขาหายใจสะดุดไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ : “อ๋อ อันนั้นเป็นของเพื่อนฉัน เขาภรรยาท้องแล้วไม่มีที่จด จึงยืมมือถือฉันจดไว้
” ฉันหัวเราะแล้วบอกว่าโอเค หลังจากวางสาย ฉันเปิดอัลบั้มในมือถือไปที่ “ลบล่าสุด” กู้คืนใบผลตรวจอัลตราซาวด์ที่ถูกลบไป
ถือใบผลตรวจที่มีชื่อ “ซู เสี่ยวหย่า” ฉันยิ้มและโทรไปหาคุณแม่สามีโดยตรง
“แม่ โจว ฮั่นมีลูกกับคนอื่นแล้ว ”
เสียงแหลมของแม่สามีฉันสูงขึ้นทันที : “อะไรนะ?”
ฉันบีบใบผลตรวจอัลตราซาวด์ที่เย็นเยียบด้วยปลายนิ้ว แต่เสียงของฉันกลับนิ่งสงบ: “ใบผลอัลตราซาวด์นี้เกือบสามเดือนแล้ว เป็นเด็กผู้ชาย”
แม่สามีเงียบ
ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เป็นความเงียบก่อนที่แผนการจะถูกเปิดเผย
ผ่านไปครึ่งนาทีเต็ม เธอถึงพูดอีกครั้ง แต่เสียงกลับเปลี่ยนไปหนึ่งร้อยแปดสิบองศา ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นการปลอบโยนแบบไม่จริงใจ
“เสี่ยวหย่า อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป ”
“ผู้ชายบางครั้งก็ปล่อยใจไปตามอารมณ์ บางครั้งพลาดพลั้งก็เป็นเรื่องธรรมดา”
“อีกอย่าง เธอแต่งงานกับโจว ฮั่นมาแล้วสามปี แต่ท้องไม่มีวี่แวว ก็ไม่ใช่ความผิดของเขาทั้งหมด”
“ตระกูลโจวเรามีประเพณีสืบทอดมายาวนาน จะให้ตัดขาดที่เขาได้ยังไง ”
“รู้ไหม โจว ฮั่นทุกครั้งที่เห็นลูกคนอื่นกลับมาจะร้องไห้เงียบๆ”
ฉันฟังคำพูดบิดเบือนของเธอ จนแทบจะหัวเราะออกมา
“ดังนั้น หมายความว่าเพราะฉันไม่สามารถมีลูกได้ เขาจึงสมควรไปหาผู้หญิงอื่นเพื่อให้มีลูกแทน?”
“คำพูดไม่ควรฟังดูรุนแรงขนาดนั้น”
แม่สามีพูดเบาๆ ผ่านไป รู้สึกเหมือนมีความสุขซ่อนอยู่ในน้ำเสียง
“ในเมื่อก็เกือบสามเดือนแล้ว เป็นหลานชายคนแรกของตระกูลโจวเราต้องดูแลให้ดี”
“อย่ากังวล ถ้าเธอเข้าใจ ไม่ทะเลาะ ไม่วุ่นวาย พอเด็กคลอดแล้ว โจว ฮั่นก็จะกลับบ้าน”
“ตำแหน่งแม่บ้านใหญ่ยังเป็นของเธอเสมอ ”
“เราสามารถเอาเด็กมาเลี้ยงเอง เธอเลี้ยงได้อยู่แล้ว ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่เครื่องมือ”
“อีกอย่าง ฉันตั้งชื่อให้เด็กแล้ว ชื่อโจว เฉิงจื้อ หมายถึงการสืบทอดสายเลือดของบ้านโจว”
เธอวาดภาพที่ดูเหมือนจะเป็นของขวัญให้ฉัน ฉันควรจะรู้สึกขอบคุณ
ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อ ถามตรงๆ ว่า: “คุณซู เสี่ยวหย่า เธอชื่ออะไร?”
แม่สามีดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าฉันจะถามตรงๆ เธออึ้งไป ก่อนจะพูดออกมา : “ซู หว่านชิงไง เป็นคนที่ค่อนข้าง ...เธอรู้ได้ยังไงว่าเธอแซ่ซู?”
เธอเพิ่งรู้ตัว น้ำเสียงมีความระวังมากขึ้น
ฉันหัวเราะ
“แม่ คุณเป็นแม่สามีที่ดีของฉันจริงๆ”
“อีกอย่าง โจว ฮั่นส่งเงินให้ซู หว่านชิงเดือนละห้าหมื่นใช่ไหม
?” “เงินนั้นมาจากมรดกที่พ่อแม่ฉันทิ้งไว้ ใช่หรือเปล่า?”
เสียงหายใจของแม่สามีทางโทรศัพท์ชัดเจนขึ้น
ฉันวางสายมองชื่อ “ซู หว่านชิง” บนใบผลตรวจอัลตราซาวด์ และชื่อที่แม่สามีพูดออกมา ตรงกันอย่างสมบูรณ์แบบ
ที่แท้ ฉันไม่ได้เป็นคนสุดท้ายที่รู้
ฉันเป็นคนเดียวที่ถูกปิดบัง
ฉันเปิดอัลบั้มในมือถือไปที่รูปแต่งงานของฉันกับโจว ฮั่น ในรูป เขากอดเอวฉัน ยิ้มอย่างมีความสุข
อีกภาพถ่ายในวันเดียวกัน เขากอดซู หว่านชิง ยิ้มสดใสกว่า
มือถือสั่นเล็กน้อย เป็นข้อความจากโจว ฮั่นในแอปพลิเคชัน WeChat
“ที่รัก คืนนี้อยากกินอะไร? ฉันจะกลับบ้านเร็วหน่อยทำให้เธอ”
รูปที่แนบมาด้วยเป็นภาพเซลฟี่เขาในออฟฟิศ ยิ้มอย่างอ่อนโยน สายตาเต็มไปด้วยความรัก เหมือนกับตอนที่ฉันตกหลุมรักเขาเมื่อสามปีก่อน
ถ้าไม่ใช่เพราะโน้ตนั้น ฉันคงโดนหลอกไปตลอดชีวิต
ฉันตอบกลับ : “ดีนะ ฉันอยากกินปลาไหลตุ๋นแบบที่เธอทำเอง”
เขาตอบกลับทันที : “ไม่มีปัญหา ราชินีของผม”
ฉันวางมือถือ โทรหาเพื่อนสนิท
“ช่วยฉันสืบคนหนึ่ง ซู หว่านชิง และธุรกรรมทางการเงินทั้งหมดของโจว ฮั่นในสามปีนี้ รวมถึงของพ่อแม่เขาด้วย”
“อีกอย่าง ช่วยสืบเรื่องอุบัติเหตุรถชนของพ่อแม่ฉันด้วย”
เพื่อนสนิทส่งเสียงหวีด : “นี่คงเป็นการกวาดล้างทั้งครอบครัวแน่ๆ”
“ไม่ใช่” ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาเย็นชา “ฉันจะทำให้พวกเขาออกไปจากชีวิตฉันโดยไม่เหลืออะไร
” “ฉันจะทำให้พวกเขาต้องจ่ายค่าความผิดนี้”
คุณอาจจะชอบ
